Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 23:51      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αυτό που δεν έχει δει ένας 35άρης

Αυτό που δεν έχει δει ένας 35άρης



Υπάρχει κάτι που συνδέει το ποδόσφαιρο με τις εργατικές διαδηλώσεις.
Αν πας μια φορά σε διαδήλωση και βρεθείς εν μέσω διασταυρούμενων πυρών, αν πας δεύτερη και από τύχη επιστρέψεις σώος σπίτι, την τρίτη, το πιθανότερο είναι, από τον ποδαρόδρομο, τον πετροπόλεμο, τα δακρυγόνα και τις φωτιές να επιλέξεις της απάνεμη γωνιά μιας καφετέριας.
Ετσι και το γήπεδο. Αν η τύχη σε φέρει στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή, κυκλωμένος από κοντάρια, αφηνιασμένους λεβέντες και αστυνομικά γκλομπ, είναι απίθανο να ξαναβρεθείς στην ίδια εξέδρα την επόμενη Κυριακή.
Η λέξη «παρακμή», κυρίαρχη στην πρώτη σελίδα των αθλητικών της «Πελοποννήσου» χθες πρωί, μοιάζει εξαιρετικά επιεικής να περιγράψει την προϊούσα αποσύνθεση του ελληνικού ποδοσφαίρου. (Στην Παναχαϊκή αναφερόταν ο τίτλος, αλλά συνέπεσε μαεστρικά με τα έκτροπα της Τούμπας).
Παρακμή, λοιπόν, κατάρρευση, διάλυση, γκρεμός. Χωρίς ίχνος υπόσχεσης μιας στοιχειώδους, έστω, ανοικοδόμησης στο ορατό μέλλον.
Μια μικρογραφία της ίδιας της χώρας που μονίμως καμώνεται ότι επουλώνει πληγές, διορθώνει ανορθογραφίες, συνετίζει παραβάτες, διδάσκεται από παθήματα αλλά, σαν το νήπιο που έλκεται απ' τον κίνδυνο, πέφτει ξανά πάνω τους, κάθε φορά με μεγαλύτερη ορμή απ' την προηγούμενη.
Σχεδόν 35 χρόνια συζητούμε για την εξυγίανση του ποδοσφαίρου. Και κάθε χρόνο, κάποιος υπουργός, έρχεται έφιππος και με δρακόντειους νόμους υπό μάλης, να βάλει τάξη, να συμμορφώσει, να παραδειγματίσει, να πειραματιστεί, πριν αποτύχει παταγωδώς, παραδώσει, παραδοθεί και φύγει.
Η παρακμή γεννιέται εκεί που βασιλεύουν οι δίδυμες αδελφές της. Η ανυποληψία και η αναξιοπιστία. Και, για να παραφράσουμε το γνωστό αθλητικό ανέκδοτο, αυτό που δεν έχει δει ένας 35άρης είναι ένα έντιμο, διαφανές και αδιάβλητο επαγγελματικό πρωτάθλημα.
Με καθαρή διαιτησία, με κρυστάλλινους κανόνες, με δικαιοσύνη ισοβαρής και ισότιμη προς όλους.
Ο μπαρουτοκαπνισμένος οπαδός που βλέπει την ομάδα του να χάνει και χιμάει στο γήπεδο, ψάχνει μονίμως αιτίες σε σκοτεινούς διαδρόμους, σε σκιές του ποδοσφαιρικού υποκόσμου, σε παράγκες που κινούν νήματα και καθορίζουν νίκες, ήττες, πρωταθλήματα και κύπελλα.
Φταίνε όλα πλην την ίδιας της ομάδας του. Που αν κερδίζει, κερδίζει γιατί είναι η καλύτερη, αν χάνει, χάνει γιατί ένα δυσώδες παρασκήνιο το αποφάσισε. Σκέψη που απριόρι καταργεί το προφανές. Την επίδοση, δηλαδή, κάθε ομάδας μέσα στο τεραίν. Και μαζί κάθε ιδέα αυτοκριτικής και αυτεπίγνωσης.
Σαν την Ελλάδα του 2016. Που ετοιμάζεται να ορμήσει στο γήπεδο χρεώνοντας τις απανωτές ήττες της οπουδήποτε αλλού εκτός από τις κακές της επιλογές, τις αναιμικές της επιδόσεις, τα λάθη της, την απρονοησία της να κερδίσει βαθμούς και θέσεις όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν.
Και στέκεται τώρα στην άκρη, ηττημένη, παροπλισμένη και αδύναμη, συχνά ερμηνεύοντας την πραγματικότητα μέσα από ένα κάτοπτρο συνωμοσιολογίας όπου οι πάντες έχουν ευθύνη πλην ημών.
Παράγκες υπάρχουν. Μόνο για όσους δεν φρόντισαν να βρεθούν στην πλευρά των ισχυρών.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:51:07]