Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 20:57      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η συμπάθεια της Υπουργού

Η συμπάθεια της Υπουργού



Η αχαιή αν. υπουργός Παιδείας (που δεν "αναπληρώνει" κανέναν- κανονική υπουργός είναι) τοποθετήθηκε με συμπάθεια υπέρ καταληψιών φοιτητών που διώκονται ποινικά.
Επανέλαβε, ερωτηθείσα, την άποψη που έχει εκφέρει και άλλη φορά, ότι δηλαδή οι καταλήψεις δεν πρέπει να θεωρούνται πειθαρχικά παραπτώματα άρα ούτε και να απασχολούν ποινικά. Και προχώρησε παραπέρα, λέγοντας ότι "αν δεν ήταν υπουργός" θα κατέθετε σαν μάρτυρας υπέρ τους.
Την εμποδίζει η ιδιότητα της υπουργού να τους υπερασπιστεί σε ακροατήριο, αν και δεν προβλέπεται σχετικό κώλυμα, δεν την εμποδίζει όμως να εκφέρει άποψη που εμπίπτει στη σφαίρα του υπουργού Δικαιοσύνης, του υπουργού Προστασίας του Πολίτη και της νομοθετικής εξουσίας.
Αν κάποια αντίληψη περί δεοντολογίας και ορίων ρόλου την κρατά μακριά από το ακροατήριο, γιατί ακυρώνεται η αντίληψη αυτή στη διατύπωση γνώμης που επηρεάζει επίσης το κλίμα υπό το οποίο η δικαιοσύνη θα εκδικάσει τη συγκεκριμένη υπόθεση;
Συνεπώς, η κ. Αναγνωστοπούλου, ακουσίως, ενεργοποίησε ένα ερώτημα πολιτικής τάξης: Πού αρχίζει και που τελειώνει το πεδίο εκφοράς ελεύθερης κρίσης για ένα υπουργικό στέλεχος; Και παραπέρα: Η τήρηση των νόμων, όπως και η αποδοχή τους, δεσμεύει την εκτελεστική εξουσία οριζοντίως; Αντιλαμβάνεται κανείς ότι εάν η ίδια η εκτελεστική εξουσία αμφισβητεί τις αποφάσεις της νομοθετικής, άρα και το νομικό οπλοστάσιο της πολιτείας, η κοινωνία βλέπει να ανάβει πράσινο προς την ελευθεριότητα και την παραβατικότητα, η δε διοίκηση βλέπει κόκκινο ως προς το καθήκον της να αποτρέπει τις παρασπονδίες.
Επί της ουσίας της παρατήρησης της Υπουργού: Ενας δημόσιος χώρος αποδίδεται σε χρήση η οποία περιγράφεται ρητά. Οι δημόσιοι χώροι, είναι περιουσία των φορολογουμένων. Η διάθεσή τους για τη χρήση που έχει προκαθοριστεί, είναι υποχρεωτική.
Αν μιλάμε για εκπαιδευτικό χώρο, η κατάληψη υπερβαίνει τους όρους της διάθεσης, εκτός αν κάποιος επικαλεστεί νόμο που την συγχωρεί, έστω και υπό υποκειμενική ερμηνεία.
Η κατάληψη ως πράξη δεν είναι εργαλείο διάδοσης ιδεών, αλλά εργαλείο αποτροπής αποφάσεων στο όνομα των ιδεών (;) και επιβολής μιας άποψης στην άλλη, που τυχαίνει να είναι πλειοψηφική και κρατούσα. Μπορεί σε μια δημοκρατία η πλειοψηφία να χάνει το δικαίωμα ρύθμισης των πραγμάτων; Ναι, αν αυτό είναι εργαλείο ανατροπής της της και ανάληψης ευθύνης από μια νομίμως ψηφισμένη κυβέρνηση. Αυτό θέλουμε; Αν αυτό που θέλουμε είναι η αλλαγή του νόμου, η αν. υπουργός δεν έχει παρά να το ζητήσει από την πλειοψηφία της Βουλής και όχι από την κοινή γνώμη.
Αλλά ακόμα και αν σε μια εκπαιδευτική κοινότητα είναι η πλειοψηφία που αντιδρά κόντρα σε αποφάσεις της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, η οποία δεν είναι κατ' ανάγκην πλειοψηφική δύναμη στους κόλπους της κοινότητας, το ερώτημα πάει αλλού: Αν σε μια δημοκρατία, το δικαίωμα καθορισμού πολιτικής το έχει η ομάδα την οποία αφορά η πολιτική, τότε για το φορολογικό των αγροτών πρέπει να αποφασίζουν οι αγρότες, για το ασφαλιστικό των δικηγόρων οι δικηγόροι και ούτω καθεξής. Και για τα εκπαιδευτικά οι φοιτητές και μαθητές. Ποιός άλλος;
Σε τελευταία ανάλυση, όποιος κάνει έναν αγώνα, παίρνει κι ένα ρίσκο. Μπορεί να βρεθεί και σε ένα εδώλιο. Αν ακυρώνουμε ρίσκα και συνέπειες, οι αγώνες γίνονται δωρεάν. Αλλά αν έχουμε καταργήσει το δημοκρατικό σύστημα, θα κάνουμε οικονομία από εκεί, γιατί η δημοκρατία τρώει πολλά λεφτά σε μισθούς βουλευτών που παράγουν νόμους, οπότε θα καλύψουμε από εκεί τα σπασμένα. Γιατί θα σπάσουν πολλά, μην έχουμε αμφιβολίες.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [20:57:15]