Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 13:29      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σε ποια ταιριάζει το γοβάκι;

Σε ποια ταιριάζει το γοβάκι;



ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΕΣΙΣΚΛΗ

«Δρόμο πάρτε, δρόμο αφήστε» φίλοι του Καρναβαλικού Κομιτάτου. Ή φίλοι του Καρναβαλιού γενικότερα. Για ακόμη μία χρονιά, το Κομιτάτο μάς επιφύλασσε μία παράσταση πλούσια σε σπαρταριστό χιούμορ, σουρεαλιστικές ανατροπές, μπουρδουκλώματα, τσαλακώματα και εύστοχες (μα διακριτικές) πολιτικές ειρωνείες, μη λησμονώντας βέβαια και τις πατρινές ινσάιντ καταστάσεις.

Επτά σκετς εμπνευσμένα από παραδοσιακά και διάσημα παραμύθια, έρχονται να αλλάξουν τον ρομαντικό, παιδικό τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, μένοντας όμως πιστά σε μία αρχή. Τη γλυκιά εκείνη αντίφαση που προκύπτει από τα τραγούδια… Τραγούδια σχετικής μελαγχολίας (πλην εξαιρέσεων), στίχοι που ολοκληρώνουν τις ιστορίες λειτουργώντας ως «αναίρεση» όσων πριν είχαμε διακωμωδήσει.

Καλοδουλεμένες ερμηνείες, εντυπωσιακά καπέλα και στολές, αληθινά πράσα που μπαίνουν στο παιχνίδι κοροϊδεύονταν τη χρήση της μεταφοράς. Την ώρα που η ώρα «περνά» ωσάν αληθινή κυρία να μεταφέρει το μήνυμα της υπερήφανης κυριολεξίας έναντι των όσων η γλώσσα μας έπλεξε και πλέκει εδώ και αιώνες. Και το ένα γέλιο διαδέχεται το άλλο, μετρώντας ιστορίες τρέλας αναμιγμένης με τον συνήθη κυνισμό για τις σχέσεις μας με το ευρώ, την αποτέφρωση, το σεξ, το χρόνο, τα όνειρα, τις κοινωνικές αντιθέσεις, τη βλακεία και την ευφυΐα. Ολα μαζί, κάτω από την ομπρέλα του «όλα είναι σχετικά» και με βίβλο την μοντυπαϊθονική φιλοσοφία αντιμετώπισης της πραγματικότητας.

Φωνές καθαρές, θέατρο σωματικό. Πολύ ορθά είχε μιλήσει η σκηνοθέτιδα Ολγα Μοσχόβου για «απελευθέρωση ενέργειας μέσω των σωμάτων». Ισως η πρώτη φορά, που οι ηθοποιοί ακολουθούν επιταγές του σλάπστικ και αστειεύονται πολύ με τα χέρια, τα πόδια και τα πρόσωπά τους. Παραμύθια γνώριμα μεταλλάσσονται σε κωμικές υποθέσεις ανθρώπων με αδυναμίες και ελαττώματα, δράκοι και τέρατα μυθικά προσαρμόζουν τις ανάγκες τους στο σήμερα και η απομυθοποίηση της χιονάτης, της Γκρέτα και του τζίτζικα, είναι μόνο η αρχή.

Σε μια παράσταση βαβούρας, φανατικά αντισυμπλεγματική και ιδιαιτέρως βαριά απέναντι στην ελαφρότητα της πληρωμένης αλήθειας που μας πασάρει, ενίοτε, και η ίδια η ιστορία. Στην οποία μάλλον θα ταίριαζε καλύτερα, το γοβάκι του Βασιλόπουλου.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:29:13]