Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 22:49      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οι αιωρήσεις του εκκρεμούς της ιστορίας και η άνθηση των ελπίδων

Οι αιωρήσεις του εκκρεμούς της ιστορίας και η άνθηση των ελπίδων



Ημασταν σχεδόν παιδιά όταν άρχισαν να σωρεύονται πάνω από την Ευρώπη τα ζοφερά προμηνύματα ενός καινούργιου πολέμου. Ενώ δεν είχαν σβήσει ακόμη οι οιμωγές του προηγούμενου.
Ο φασισμός αναρριχήθηκε κατακόρυφα. Οπως και ο φρανκισμός και ο ναζισμός. Ληστρικές και αιματηρότατες υπήρξαν οι «επιχειρήσεις» τους στην Ισπανία και την Αιθιοπία. Αναίμακτες, πραξικοπηματικές προσαρτήσεις της Ρηνανίας και της Αυστρίας και οι φυλετικές «καθαρότητες» μαρτυρούσαν πως μια άλλη μεγάλη σύρραξη γινόταν αναπότρεπτη.
Φαινόταν, δηλαδή, ότι κάλπαζε και πάλι καταπάνω στην Ευρώπη. Ισως και στην ανθρωπότητα ολόκληρη!
Ελάχιστοι προέβλεπαν την επερχόμενη καταστροφή. Πολλοί έλεγαν, μάλιστα: «Μια Γερμανία θα μας σώσει». Και πίστευαν ότι από 'κει θα εκπηγάσει η σωτηρία μας και η ανάπτυξη!
Για όσους ζήσαμε αυτόν τον μεστό μισόν αιώνα και τον ξαναζούμε σήμερα στις μνήμες μας, τα τεράστια γεγονότα που τον φόρτισαν δίνουν την εντύπωση πως το εκκρεμές της ιστορίας πυκνώνει τις αιωρήσεις του.
Ενα εκκρεμές, που κινείται αδιάκοπα από την άνθηση των ελπίδων στη θανάτωσή τους.
Και ύστερα την αναβίωσή τους και πάλι και πάλι και πάλι!
Τότε πάνω στην αιώρηση του Αυγούστου και Σεπτεμβρίου του 1938, μας ξάφνιασε η αγωνία για τον επερχόμενο Αρμαγεδώνα.
Ολος ο κόσμος άφησε στεναγμό ανακούφισης, όταν στις 29.9.1938 υπογράφτηκε η Συμφωνία του Μονάχου (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία). Υπήρξε μια άνθηση ελπίδων πως θ'αποτρεπόταν η σύγκρουση, έστω και με την άνανδρη θυσία της τσεχοσλοβακικής ακεραιότητας.
Αλλά λίγοι μόνον μάντεψαν, πως η ελπίδα δεν ήταν παρά π α γ ί δ α. Πως το Σύμφωνο δεν ήταν θεμέλιος λίθος ειρήνης αλλά θρυαλλίδα πολέμου, αφού ισοδυναμούσε με παράδοση στους τυράννους και άρπαγες. Πως η Αγλλία και η Γαλλία, προκειμένου ν'αποφύγουν τον πόλεμο, προτίμησαν την ατίμωση: «Θα έχουμε πόλεμο», καθώς προφήτεψε ο Τσόρτσιλ.
Και από τότε το εκκρεμές δεν σταμάτησε το πήγαιν' έλα, αλλά με διαφορετική ταχύτητα!
Οι ελπίδες πέθαναν μόλις άρχισε η έκρηξη του πολέμου. Ξαναφάνηκαν με την Αντίσταση. Φούντωναν με το τέλος της σύρραξης -πάνω σε 55 εκατομμύρια νεκρούς- αλλά και στο λίκνο ενός πελώριου «ατομικού τρόμου».
Φυλλορροούσαν, πάλι, με τον «Ψυχρό Πόλεμο (1946-'53) με τις μανιακές «κούρσες» των συμβατικών και πυρηνικών εξοπλισμών. Με τις ατέλειωτες συγκρούσεις και με τις εισβολές «μεγάλων» σε «μικρούς».
Ακολούθησε, όμως, «ειρηνική συνύπαρξη» (1956-'64). Ξαναμαραίνονταν με την αναζωπύρωση των εντάσεων με τους βρόμικους πολέμους (Βιετνάμ) και αλλού. Με τις δικτατορίες (Ελλάδα, Λατινική Αμερική).
Στην Ουγγαρία (1956), στην Τσεχία «Ανοιξη» 1968, την Πολωνία (τόσες φορές). Κονιορτοποιήθηκαν, βεβαίως, από άλλα τανκς.
Και φθάσαμε στις μέρες μας, ύστερα από τις απίστευτες κοσμογονικές αλλαγές που καθιερώθηκαν με τις «διαλάμπουσες» διακηρύξεις της παγκοσμιοποίησης στον ανατολικό κόσμο και στις πολυπολιτισμικές σχέσεις του με τον δυτικό. Και τώρα ανησυχούμε για το α ύ ρ ι ο! Για την Ευρώπη!
«Κανείς δεν πρέπει να παίζει με τη φωτιά, όταν πρόκειται για τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ιδέας…» (δηλώνει ο Γερμανός ΥΠΕΞ, Φραγκ-Βάλτερ Στάινμαγιερ).
Αλλά το ευρωπαϊκό σχέδιο αιμορραγεί. Σκοτεινά σημάδια το ενδεχόμενο κλείσιμο των βορείων συνόρων και η διαφαινόμενη ανάπτυξη μόνιμης παρουσίας του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ στη Μεσόγειο. Οπως και η παρουσία του ΝΑΤΟ στα ανατολικά σύνορά μας δεν βοηθάει την άνθηση της ελπίδας μας για ειρήνευση!
Η δημόσια ζωή, το πολιτικό ήθος, οι κομματικές αντιθέσεις, οικονομία, διεθνείς σχέσεις, αποτελούν πολύπλευρη κρίση.
Πέρασαν εβδομήντα χρόνια από το τέρμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1945). Είναι πολύς ο χρόνος που μεσολάβησε μέχρι σήμερα, προειδοποιεί ο Γάλλος φιλόσοφος Πασκάλ Μπικνέρ, λέγοντας ότι: «Τελειώνει η χρυσή εποχή της ασφάλειας» (Εφ. «ΤΑ ΝΕΑ» 26.01.2016, σελ.2).
Οι αισιόδοξοι δεν παύουν να πιστεύουν -σήμερα πιο πολύ από ποτέ- πως οι σφαγές στα πεδία του κόσμου ή στις πλατείες των πόλεων… αποτελούν το παρελθόν, την αντίδραση, το σκότος, όποιο «προοδευτικό» άμφιο κι αν ντύνονται.
Η φτώχεια, όμως, η προσφυγιά με τα προβλήματά της, η οικονομική ασφυξία εκτρέφει το έγκλημα και ταλανίζει την ισορροπία του κοινωνικού συνόλου.
Και τα μηνύματα της ανησυχίας πληθαίνουν…!
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι οπωσδήποτε ελληνικό. Είναι ολοφάνερα ευρωπαϊκό. Αφού κάποια κέντρα ισχύος φαίνεται να εμπλέκονται στα στρατηγικά παιχνίδια που ενδέχεται να προκαλέσουν αναταράξεις.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:49:04]