Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 23:08      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Βασίλης Λάζαρης: «Αυτή η αλήθεια η καημένη, πόσο υποφέρει...»

Βασίλης Λάζαρης: «Αυτή η αλήθεια η καημένη, πόσο υποφέρει...»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Η κυκλοφορία του 5ου τόμου, με τον οποίο «κλείνει» το σημαντικότατο έργο του «Πολιτική Ιστορία της Πάτρας», και αναφέρεται στην πολυτάραχη περίοδο 1950-1974, καθώς επίσης η παρουσίασή του την Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου στο Επιμελητήριο Αχαΐας, ήταν η αφορμή για μια συνομιλία με τον ιστορικό Βασίλη Λάζαρη. Ο οποίος, με τον χειμαρρώδη λόγο του, διανθισμένο με χιούμορ, μιλάει για το βιβλίο του, σχολιάζει παρελθόν και παρόν κι επιμένει σταθερά στην αποτύπωση της αλήθειας. Ως οφείλει, άλλωστε, ο αντικειμενικός ιστοριογράφος.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Καταγράφει ιστορικά γεγονότα της περιόδου 1950-1974, τα οποία αναφέρονται σε πρόσωπα τα οποία συγκινούν και σήμερα. Εδώ, στην Αχαΐα, τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία κυριαρχούν μετεμφυλιακά είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Στο βιβλίο, τους παρουσιάζω με βάση τα όσα είναι καταγεγραμμένα και δεν μπορούν να διαψευσθούν. Π.χ. είναι ασυγχώρητο ένας πολιτικός και παράλληλα ένας πνευματικός άνθρωπος, όπως ήταν ο Κανελλόπουλος, να αποκαλεί τον Πλαστήρα, όποιος και να ήταν ο Πλαστήρας, «ηθικώς απαράδεκτον». Ή να αποκαλεί τα στρατοδικεία, δηλαδή τα θανατοδικεία, εθνικά δικαστήρια. Ή, πάλι, ο Γεώργιος Παπανδρέου, αναφερόμενος στο Κυπριακό, είναι δυνατόν να λέει ότι η Ελλάδα αναπνέει με δυο πνεύμονες έναν αγγλικό κι έναν αμερικανικό; Κι όταν λείψουν οι πνεύμονες αυτοί θα πεθάνει από ασφυξία; Τι πράγματα είναι αυτά;

ΤΑ «ΙΟΥΛΙΑΝΑ»
Ενα άλλο που θέλω να τονίσω είναι το εξής: Οταν έγιναν τα «Ιουλιανά», ο λαός κατηγορούσε τα ανάκτορα ότι παραβίασαν τη λαϊκή εντολή και ότι κατήργησαν μια λαοπρόβλητη κυβέρνηση. Δεν είναι αλήθεια αυτό, όμως. Δεν θέλω να δικαιολογήσω τα ανάκτορα, προς Θεού. Αλλά όταν ο Παπανδρέου πήγε στα ανάκτορα, είπε ο ίδιος ότι «αύριο θα υποβάλω την παραίτηση της κυβερνήσεως». Το είπε ο ίδιος και ο Κωνσταντίνος τού είπε «αυτό είναι δεδομένο». Θυμάμαι που έλεγε ο Ηλιού, και το γράφω αυτό κάπου, να μην παραιτηθεί, διότι έχουν έτοιμο τον αντικαταστάτη του. Κι όμως, παραιτήθηκε. Αυτά τα «Ιουλιανά» προβληματίζουν. Δεν είναι καταδικαστέα, προς Θεού, αλλά προβληματίζουν. Δηλαδή γίνεται μια λαϊκή εξέγερση στην οποία πρωτοστατεί η ΕΔΑ, η οποία δουλεύει για λογαριασμό της Ενώσεως Κέντρου χωρίς η ίδια να κερδίζει τίποτα, άλλο κεφάλαιο αυτό, προσφέρει και ένα θύμα, τον Σωτήρη τον Πέτρουλα και βλέπεις να γίνεται ο χαμός. Χωρίς, όμως, να υπάρχει κάποια προοπτική. Θα κερδίσει ο λαός; Κι ενώ γίνονται όλα αυτά, ο Παπανδρέου έρχεται σε συνεννόηση με τον Κανελλόπουλο. Καλά, αυτά είναι γνωστά. Ο Βασίλης Μπεκίρης, του οποίου η ιδεολογική τοποθέτηση είναι γνωστή, στο βιβλίο του γράφει ότι στον εορτασμό του Πολιούχου συναντήθηκαν στο γραφείο του δημάρχου ο βασιλιάς με τον Κανελλόπουλο. Και του είπε να συνεννοηθεί με τον Παπανδρέου και συνεννοήθηκαν. Ησαν έτοιμοι να φτιάξουν κυβέρνηση, ενώ ο κόσμος σκοτωνόταν έξω. Αυτά πρέπει να ειπωθούν.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Τα χειρότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος με την ιστορία είναι να την αντιμετωπίζει συναισθηματικά. Δεν γράφει ιστορικό μυθιστόρημα, γράφει ιστορία, δεν κάνει τέχνη, κάνει επιστήμη. Οσο για το θέμα της αντικειμενικότητας του ιστορικού, εκείνο που νομίζω ότι την καθορίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ιστορικός προβάλλει τα γεγονότα. Εάν, λοιπόν, τα προβάλλει στις αληθινές τους διαστάσεις, ασχέτως πώς τα κρίνει στη συνέχεια, είναι σαφώς αντικειμενικός. Ιστοριογράφοι αντικειμενικοί είναι ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος και ο Γιάννης Κορδάτος, ασχέτως ότι ανήκουν σε τελείως διαφορετικές σχολές.

Η ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ
Οταν η ιστορία μπαίνει στην υπηρεσία της πολιτικής και μάλιστα της σημερινής πολιτικής, δεν δημιουργείται πια ιστορία. Οταν, για να μην δυσαρεστήσουμε τους Τούρκους π.χ. γράφουμε για συνωστισμό στην παραλία τα Σμύρνης όταν γίνονταν σφαγές, ε, δεν υπηρετούμε την ιστορία. Τότε θα μπορούσαμε να πούμε κι ότι ο Αθανάσιος Διάκος δεν σουβλίστηκε, αλλά απλώς έψησαν κάτι και κατόπιν γλέντησαν όλοι μαζί, για να μη δυσαρεστηθεί ο κύριος Ερντογάν και διάφοροι άλλοι. Οταν μπαίνεις στην υπηρεσία αυτής της μικροπολιτικής, η ιστορία τέλειωσε.
Γίνεται, τώρα μια προσπάθεια, για την Κατοχή κυρίως, να εμφανιστούν οι συγκρούσεις ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και στα τάγματα ασφαλείας ως εμφύλιος πόλεμος. Οχι, δεν είναι εμφύλιος πόλεμος. Τα τάγματα ασφαλείας ήσαν συνεργάτες του εχθρού. Το έλεγαν και οι σύμμαχοι. Δεν υπάρχει ταξική σύγκρουση μόνο, είναι και εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας. Το ίδιο είχε πει, σε λόγο του, με την απελευθέρωση της Πάτρας, για να αναφερθώ και σ' ένα παράδειγμα της πόλης μας, ο άλλοτε δήμαρχος Βασίλης Ρούφος. Γνωστός για την εντιμότητά του, δεν είχε κρύψει ότι ήταν βασιλόφρονας, αλλά συμμετείχε στην εθνική αντίσταση, διατηρώντας τις απόψεις του. Ηταν ένας αγώνας που περιλάμβανε όλο τον λαό. Γιατί και δεξιοί ήσαν πατριώτες, αλλά δεν πήγαν στα τάγματα ασφαλείας. Εκεί πήγαν οι προδότες. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε λόγο για εμφύλιο πόλεμο επί Κατοχής. Γίνονται κάτι τέτοιες προσπάθειες με αποδέκτες τους νέους, οι οποίοι, επειδή δεν έχουν βιώματα αντίστοιχα, τα πιστεύουν.
Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ
Η ΑΓΝΟΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ
Οι νέοι, το διαπιστώνω και από τα μαθήματα ιστορίας που κάνω στη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ, δεν ξέρουν ιστορία καθόλου. Ηταν μεγάλο λάθος ο χωρισμός της Μέσης Παιδείας σε Γυμνάσιο και Λύκειο. Διότι το Λύκειο μετατράπηκε σε προπαρασκευαστικό σχολείο για εισαγωγικές εξετάσεις. Τα παιδιά φροντίζουν να παρακολουθούν τα μαθήματα των φροντιστηρίων, επομένως το σχολείο το έχουν σαν πάρεργο, με συνέπεια να μην διαβάζουν τα εγκύκλια μαθήματα του σχολείου και να παρατηρείται μια πρωτοφανέρωτη άγνοια.

Η ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ
Γίνονται κι άλλα εγκλήματα. Και νομίζω ότι γίνονται συνειδητά. Το πρόβλημα της γλώσσας είναι τρομερό. Η γλώσσα «πλουτίζεται» από ξένες λέξεις, οι οποίες δεν προσαρμόζονται στους κανόνες της ελληνικής γραμματικής, αλλά μπαίνουν ατόφιες. Υπάρχουν νέα παιδιά, τα οποία δεν ξέρουν πάνω από 1.000-2000 λέξεις. Κι αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι λέξεις προηγούνται της σκέψης του ανθρώπου, διότι ο άνθρωπος χτίζει τη σκέψη του με βάση τις λέξεις, όσο λιγότερες λέξεις γνωρίζει τόσο χονδροειδέστερη είναι η σκέψη του. Και συμφέρει κάποιους να είναι χονδροειδής η σκέψη. Ισως να είναι όνειρό τους οι άνθρωποι να συνεννοούνται με νοήματα και κραυγές. Κι αυτό γίνεται συνειδητά. Καταπολεμιέται η γλώσσα. Οσο το δυνατό λιγότερες λέξεις τόσο το δυνατόν λιγότερη σκέψη. Που είναι η κατάντια του συστήματος, βέβαια.

Το σήμερα και ο… απατημένος σύζυγος
Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ
Η δραματικότητα της εποχής μας έγκειται σε δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει παρακμάσει και προσπαθεί να ανανεωθεί με ανορθόδοξους τρόπους και το δεύτερο είναι ότι διασύρεται, στη χώρα μας, η Αριστερά. Κι αυτό είναι το τραγικό. Διότι έχει πίσω της μια ιστορία τρομερή η Αριστερά, η οποία επέζησε ιδεολογικά και πολιτικά του εμφυλίου πολέμου. Είναι δυνατόν να βρίσκεται σ' αυτό το χάλι σήμερα;

Πρώτη φορά Αριστερά στην Κυβέρνηση διατυμπανίζεται, ωστόσο…
Ηταν ατυχία για το αριστερό κίνημα ότι σχημάτισε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Πού πας ξυπόλητος στ' αγκάθια; Δεν ξέρεις ότι θα υπηρετήσεις τους σκοπούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Αυτής της «φωλέας των λύκων», όπως ονόμαζε ο Ηλίας Ηλίου, την ΕΟΚ, τότε. Δεν το καταλαβαίνεις αυτό; Τι πολιτικός είσαι; Κι ο άλλος δεν κάνει διαχωρισμό, δεν σκέφτεται ότι αυτοί δεν είναι αριστεροί, αλλά είναι οπορτουνιστές ή ό,τι άλλο. Θεωρεί ότι είναι το ίδιο πράγμα όλοι. Υστερα, στον ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν άνθρωποι του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι λέγανε, τώρα αυτό είναι πικρό που θα πω, ίσως και κακό… Ο Ανδρέας Παπανδρέου αναζήτησε την ιστορία και έμπλεξε με τη μυθολογία. Και ο Τσίπρας αναζήτησε την ελπίδα και έμπλεξε με την απελπισία. Βέβαια, δεν μπορούμε να τους συγκρίνουμε. Για τον πρώτο ξέραμε ποιος ήταν. Αλλά εκείνο το οποίο με προβληματίζει είναι πώς ο κόσμος θέλει να ξεγελιέται. Είναι σαν τον ατυχή εκείνον σύζυγο, τον οποίο δεν τον τιμά καθόλου η σύζυγος. Του λένε διάφορα, αλλά αρνείται να τα πιστέψει. Τον πικραίνει να τα πιστέψει. Κάτι τέτοιο παθαίνει κι ο κόσμος. Μα δεν τα βλέπουν; Δεν βλέπουν ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί να ξαναφέρει τα δώρα; Δεν μπορεί με ένα άρθρο ενός νόμου να καταργήσει όλα τα μνημόνια. Δεν το σκέφτονται; Ενα παράξενο πράγμα…





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:08:49]