Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 06:41      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αλληλεγγύη σε αναμονή

Αλληλεγγύη σε αναμονή



Πριν από ένα μήνα, απ' αυτήν τη φιλόξενη γωνιά της εφημερίδας που κρατάτε στα χέρια σας, είχαμε αναφερθεί στον περίφημο «καφέ σε αναμονή», μια κίνηση αλληλεγγύης που ξεκίνησε από τη γειτονική Ιταλία.
Σημειώναμε ενδεικτικά ότι πριν από πολλά χρόνια, στη Νάπολι, ένας τύπος μπήκε σε ένα καφέ και παρήγγειλε έναν εσπρέσο. Τον ήπιε στα όρθια και φεύγοντας πλήρωσε δύο: Τον δικό του και έναν άλλον, για κάποιον άγνωστο συμπολίτη του που θα περνούσε αργότερα από εκεί.
Κανείς δεν έχει καταγράψει τη μαρτυρία του πρώτου Ναπολιτάνου που στάθηκε στο κατώφλι ενός καφέ χωρίς να έχει χρήματα και άκουσε ξαφνικά τον υπεύθυνο του καταστήματος να του λέει πως υπάρχει και για εκείνον ένας εσπρέσο, ήδη πληρωμένος από κάποιον γενναιόδωρο συμπολίτη του, τον οποίο πιθανότατα δεν θα συναντούσε ποτέ.
Κάπως έτσι, ξεκίνησε στη Νάπολι η παράδοση του «caffé sospeso», του «καφέ σε αναμονή» ή «καφέ σε εκκρεμότητα». Και η συγκεκριμένη παράδοση γρήγορα επεκτάθηκε, καθώς «σε αναμονή» άρχισαν να μπαίνουν, πέραν των εσπρέσο και των καπουτσίνο, και γλυκίσματα.
Παράλληλα, είχαμε εκφράσει την ευχή, μεσούσης της πολύ δύσκολης εποχής που διανύουμε, επιχειρήσεις εστίασης στην Πάτρα να υιοθετήσουν από την πλευρά τους τη συγκεκριμένη, ωραία, κίνηση αλληλεγγύης.
Θα ήταν βερμπαλιστικό εκ μέρους μας να ισχυριστούμε ότι εκείνο το άρθρο έκανε καταστηματάρχες της αχαϊκής πρωτεύουσας, αλλά και του Αιγίου, να εφαρμόσουν τον «καφέ σε αναμονή». Μπορεί, όμως, να έβαλε ένα λιθαράκι στη διάδοση της σχετικής ιδέας, όπως έχουν βάλει κατά καιρούς το δικό τους λιθαράκι κι άλλα, αναλόγου περιεχομένου, δημοσιεύματα.
Ετσι, σήμερα, μπορούμε να επισημάνουμε με ικανοποίηση ότι τοπικές επιχειρήσεις έχουν κάνει πράξη πλέον τον «καφέ σε αναμονή», με την αμέριστη βέβαια συνδρομή συμπολιτών μας, που ευχαρίστως πληρώνουν (συνήθως από το υστέρημα τους) ένα ρόφημα ή ένα κιλό ψωμί για κάποιον άγνωστο συνάνθρωπο τους που (αν και το έχει μεγάλη ανάγκη) δεν μπορεί να το αποκτήσει.
Είναι προφανές ότι σ' αυτές τις πολύ σκληρές μέρες που περνάμε, αν συνεχίζουμε να στεκόμαστε ως κοινωνία όρθιοι στα πόδια μας, όπως και όσο στεκόμαστε ακόμη όρθιοι, το οφείλουμε τόσο στον συνεκτικό ιστό του θεσμού της οικογένειας, που εξακολουθεί καλά να κρατεί, όσο και στο γεγονός ότι διακατεχόμαστε από ένα αόρατο πολλές φορές αίσθημα αλληλεγγύης, που μάς παρακινεί να προσφέρουμε ό, τι μπορούμε στον διπλανό μας, ο οποίος βρίσκεται σε πιο δυσχερή θέση από εμάς.
Υπό αυτήν την έννοια, η κρίση μάς βοήθησε να θυμηθούμε ότι πρώτα και πάνω απ' όλα είμαστε άνθρωποι, κάτι που είχαμε εν πολλοίς ξεχάσει στα χρόνια της (δανεικής) καταναλωτικής ευμάρειας.
Ψέματα;






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:41:51]