Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 13:06      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τιτάνας του ήθους των γραμμάτων του έργου

Τιτάνας του ήθους των γραμμάτων του έργου



Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 103 ετών ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος. Υπήρξε και τιτάνας στο μέγεθος της διάρκειας του ανθρώπινου βίου και η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της επιστήμης και των γραμμάτων. Στην καταγωγή ήταν Μικρασιάτης και τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Σμύρνη όπου και γεννήθηκε 8 Φεβρουαρίου 1913. Ηταν από τους ελάχιστους επιζώντες που είχαν μνήμες από τον μικρασιατικό ελληνισμό, τη Σμύρνη και την καταστροφή της.
Το 1922, μετά την μικρασιατική καταστροφή, ήρθε στην Αθήνα και μεγάλωσε στις προσφυγικές γειτονιές του Βύρωνα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών όπου και ανακηρύχθηκε διδάκτορας της φιλοσοφίας του Δικαίου και κατόπιν έγινε υφηγητής.
Στον Μεσοπόλεμο συνδέθηκε πολύ στενά με κορυφαίους διανοούμενους και πολιτικούς της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας όπως ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Γεώργιος Καρτάλης, ο Οδυσσέας Ελύτης κ.α.
Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο πήρε μέρος πολεμώντας στη Μακεδονία ως έφεδρος ανθυπολοχαγός ενώ στη διάρκεια της Κατοχής αγωνίστηκε από τις τάξεις του ΕΑΜ. Το 1945 αναδείχθηκε πρόεδρος του ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Νέων με αποτέλεσμα το 1947 να διωχθεί από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο και να εξοριστεί στη Μακρόνησο όπου έζησε όλη τη φρίκη αυτού του ελληνικού Νταχάου από το οποίο απολύθηκε το 1950.
Στη διάρκεια της χούντας έφυγε στη Γαλλία όπου και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Nancy. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1975 και εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής φιλοσοφίας στην Πάντειο, όπου δίδαξε μέχρι το 1981 που συνταξιοδοτήθηκε. Το 1984 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1993 έγινε πρόεδρος της.
Με την πολιτική ο Κ. Δεσποτόπουλος είχε μια ιδιάζουσα σχέση. Αν και ο ίδιος ήταν βαθιά πολιτικοποιημένος κρατούσε πάντοτε από την, επισήμως, ενεργό πολιτική-αυτή δηλαδή που συνδέεται με κόμματα και παρατάξεις-αποστάσεις ασφαλείας. Το 1989 στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γρίβα και στη συνέχεια το 1990 στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Παιδείας.
Επίσης, ο ενιαίος Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, το 1990, τον πρότεινε για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο ίδιος, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Η Νέα Πολιτική», πέρυσι τέτοια εποχή, είχε πει: «Επειδή είμαι και καθηγητής της Πολιτικής Φιλοσοφίας, αποφάσισα να μην είμαι με κανένα κόμμα. Να είμαι ουδέτερος και όσο μπορώ συμφιλιωτικός. Μου πρότεινε η Αριστερά να γίνω Πρόεδρος της Δημοκρατίας χωρίς να το θέλω. Εγώ δεν ζήτησα ποτέ ούτε από την Αριστερά και τη Δεξιά καμία ανάδειξη και κανένα αξίωμα. Ηθελα να μείνω απ' έξω και να συμβουλεύω και ιδίως να μειώνω τις αδιαλλαξίες».
Στην εργογραφία του συγκαταλέγονται πλήθος άρθρων σε ελληνικά και ξένα έντυπα, ενώ έχει συγγράφει πάνω από 40 βιβλία και έχει συμμετάσχει σε περισσότερα από 20. Η απώλειάτου κάνει την Ελλάδα πνευματικά φτωχότερη.
Η ζωή του σημαδεύτηκε σε πολύ μικρή ηλικία από το μεγάλο γεγονός της Καταστροφής της Σμύρνης, στην οποία είχε γεννηθεί και κατοικούσε (στην ενορία της Αγίας Αικατερίνης). Ηταν εννέα ετών και θυμάται καθαρά την πυρκαγιά, για την οποία είχε πει σε συνέντευξή του (στο περιοδικό «Νέα Πολιτική»): «Το 1922 έγινε το μοναδικό ίσως στην Ιστορία έγκλημα να καταστραφεί μια πόλη χωρίς σκοπιμότητα στρατιωτική. Στους πολέμους καταστρέφονται οι πόλεις από τον στρατό που τις εγκαταλείπει για να μην τις πάρει ο αντίπαλος. Εδώ είχαν εισέλθει οι Τούρκοι στη Σμύρνη, ημέρα Σάββατο, και την Τετάρτη που ο άνεμος ήταν νότιος και δεν κινδύνευε η τουρκική συνοικία, έκαψαν τη Σμύρνη και άρχισε το απόγευμα η φωτιά. Το είδα με τα μάτια μου. Και τελείωσε το πρωί την επομένη. Στρατιώτες με δοχεία βενζίνης έριχναν και προχωρούσε η φωτιά. Τα περισσότερα σπίτια ήταν εύπορων και κάηκαν όλα. Δεν κάηκε η τουρκική συνοικία, η εβραϊκή και η λεβαντίνικη, όπου ήταν Γάλλοι, Αγγλοι, Ιταλοί, αυτοί ήταν λίγοι σε ένα άκρο της Σμύρνης. Κάηκαν οι ελληνικές συνοικίες και η αρμενική, μάλιστα η φωτιά άρχισε από την αρμενική συνοικία».
Γράφει πριν ένα χρόνο στην «Μικρασιατική Ηχώ», την εφημερίδα που εκδίδεται επί 55 χρόνια σε διμηνιαία έκδοση από την Ενωση Σμυρναίων: «Η Καταστροφή της Σμύρνης μου διέλυε βάρβαρα το συναίσθημα της παιδικής αθωότητας. Η αρωματισμένη ατμόσφαιρα της προκυμαίας, με τη μεθυστική ομορφιά του περιβάλλοντος και με το φαντασμαγορικό θέαμα του δυσμικού ήλιου επάνω στις αλυκές της Φώκαιας, υποκαταστάθηκαν στην συνείδησή μου από τη φρίκη της φωτιάς και του ολέθρου. Μέχρι και την εφηβική μου ηλικία η συνείδησή μου διατηρούσε τη ζοφερή ανταύγεια του πυρπολημένου μεγαλείου της Σμύρνης».
Η οικογένεια της μητέρας μου είχε στενές φιλικές σχέσεις με την οικογένειά του. Ο πατέρας της συνδεόταν με τους αδελφούς της, Δημήτριο και Γεώργιο που με εκατοντάδες άλλους Ελληνες τους έπιασαν οι Τούρκοι τσέτες την ημέρα του εορτασμού της πόλης και εξαφανίστηκαν. Είχα την τιμή και τη χαρά να τον γνωρίσω. Ηταν ένας ευγενέστατος, καταδεκτικός, ζεστός και ζωντανός άνθρωπος, θαυμάσιος ως χαρακτήρας του θαυμάσιου έργου του.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:06:25]