Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 15:18      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μια σορτάρω, μια σαλτάρω

Μια σορτάρω, μια σαλτάρω



Τα δικαστήρια κουρεύουν χρέη πολιτών προς τράπεζες. Δεν ξέρουμε αν ήταν απαραίτητη, εξ απόψεως ερμηνείας και εφαρμογής των προγενέστερων κείμενων διατάξεων, η υπαγωγή στον "νόμο Κατσέλη" για να ευεργετηθεί κανείς σε τόση έκταση, όπως η δανειολήπτρια της Αιγιάλειας, μια απλή ιδιωτική υπάλληλος που βρέθηκε να χρωστάει μαλλιοκούβαρα από δάνεια και κάρτες. Αρκούσε και αρκεί η κοινή λογική.
Υπάρχει ο δόλιος δανειολήπτης- οφειλέτης, υπάρχει και ο καλόπιστος.
Ο πρώτος παγιδεύεται εν γνώσει του ότι θα μπήξει κόσμο, απλώς ελπίζει να του τύχει η "καλή", ενδιαμέσως. Ειδάλλως, θα δει τι θα κάνει. Είπαμε, στη χειρότερη περίπτωση, θα μπήξει. Αλλωστε, μέχρι να έρθει η ώρα των αμετάκλητων συνεπειών, θα περάσουν χρόνια. Τα ξέρουμε τα δικονομικά, τα οποία, παρεμπιπτόντως, οι Θεσμοί ζήτησαν να απλουστευθούν, μόνο που μαζί με τα ξερά, θα στρώνονταν στο κυνήγι και τα χλωρά.
Τα χλωρά, λοιπόν. Ο καλόπιστος δανειολήπτης. Συνάπτει δάνειο για ένα σπίτι ή μια δαπάνη, ας είναι και διακοπές, μη τα κάνουμε όλα εγκλήματα, πάνω στην, έστω αισιόδοξη, εκτίμηση ότι "φυσιολογικώς εχόντων των πραγμάτων" θα ξεπληρώσει σε ένα βάθος χρόνου.
Τα πράγματα όμως δεν έρχονται φυσιολογικά. Εδώ, είναι ένα πρώτο κομβικό σημείο:
"Φυσιολογικά" θα έπρεπε να είχε εικάσει ο ίδιος ότι τα πράγματα μπορεί και να μην εξελιχθούν "φυσιολογικά". Ποιός σου εγγυόταν ότι θα έχεις δουλειά και μισθό για είκοσι χρόνια;
Ακόμα πιο "φυσιολογικά" όμως δεν θα έπρεπε να το είχε εικάσει η τράπεζα, που έχει και μια στοίβα οικονομολόγους για συμβούλους; Το είκασε, προφανώς και το είκασε. Αφ' ενός όμως είχε ανάγκη να δημιουργήσει μεγάλο κύκλο εργασιών (προς όφελος των ενδιάμεσων στελεχών, της διοικητικής πυραμίδας και της αξίας της τράπεζας ή της ανταγωνιστικότητάς της) αφ' ετέρου φρόντιζε για κάποιες διασφαλίσεις με υποθήκες κλπ.
Στο σημείο αυτό, βέβαια, θα μπορούσε η τράπεζα να εικάσει ότι σε ένα κάποιο μέλλον, αν όλοι αυτοί που δανείζονται στη βάση αισιόδοξων, αλλά μη "δεμένων" υποθετικών εκτιμήσεων, βρεθούν σε αδυναμία, οι υποθήκες δεν θα έχουν και μεγάλη αξία. Επρεπε, όμως, να ασχοληθούν με το "τώρα" τους. Το μέλλον μπορούσε να παραγκωνιστεί, γιατί ήταν μέλλον, άρα δεν ήταν επείγον. Κι ας ήταν επισφαλές.
Η δανειολήπτρια του Αιγίου παγιδεύεται και παίρνει κι άλλα δάνεια επί δανείων για να καλυφθεί. Αλλά ο μισθός της έχει περικοπεί. Δεύτερο κομβικό σημείο: Γιατί να βρεθείς με δεύτερη οφειλή όταν δεν έχεις καλύψει την πρώτη; Γιατί οι τράπεζες έχουν συμφέρον να σε μεταφέρουν στη δική τους περιοχή, ακόμα κι αν αυξάνονται οι επισφάλειες.
Και μετά; Επέρχονται οι προσαυξήσεις λόγω υπερημερίας. Τρίτο κομβικό σημείο. Η κάθετη, γεωμετρική σχεδόν, αύξηση στην προγενέστερη αύξηση, αποσκοπούσε σε άσκηση πίεσης προς έναν αμελή οφειλέτη, να πάει να ξεμπερδεύει με την οφειλή.
Οταν όμως ο οφειλέτης έχει περιέλθει σε αδυναμία, τότε η μεγάλη προσαύξηση είναι ασύμμετρη και άδικη συνέπεια, γιατί ο "τιμωρούμενος" δεν έχει μέσα να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Είναι σαν να αυξάνεις τη δύναμη των χτυπημάτων σε έναν ζαλισμένο άνθρωπο που δεν έχει κάν τα χέρια του ψηλά.
Δεύτερον, η προσαύξηση δεν μπορεί αφ' εαυτής να γίνει πηγή κέρδους, και μάλιστα καταχρηστική ως προς την έκταση αλλά και τη φύση της περίστασης. Πλέον, μιλάμε για μοντέρνα, αποενοχοποιημένη και νομικά θεμελιωμένη τοκογλυφία. Κατά την οποία ο τοκογλύφος μάλλον έχει συμφέρον από την υπερημερία του πελάτη του, για μια απλή διευκόλυνση, του παίρνει το χωράφι, κάτι που εξ αρχής ήθελε.
Εδώ η τράπεζα δεν ήθελε εξ αρχής το χωράφι, αλλά η όλη ιστορία είναι μια εικονική επίδειξη μεγεθών, ένα ανερμάτιστο "έχω λαμβάνειν", που υπερασπίζεται τη θέση της τράπεζας και των στελεχών, ενώ όλοι τους είναι στον αέρα.
Το Ειρηνοδικείο Αιγίου, λοιπόν, έκρινε ότι κυρίως οι τράπεζες έφταιγαν για τη φοβερή οφειλή της ενάγουσας και κούρεψε τις οφειλές της κατά 82%.
Εδώ θα μπορούσαμε να κάνουμε αναγωγή σε επίπεδο πατρίδας; Οτι, δηλαδή, φταίνε κυρίως εκείνοι που μας δάνειζαν παρά εμείς που δανειζόμαστε;
Αυτό θα ήταν ένα ωραίο, αλλά αυθαίρετο σάλτο (παρ' όλο που πολλοί παρατηρητές και πολιτευόμενοι σαλτάρουν στο σημείο τούτο), διότι δεν μιλάμε για μια αδαή δανειολήπτρια που παρασύρθηκε από τον συρμό, την κοντόφθαλμη αισιοδοξία, αλλά και τον πειρασμό της ευκολίας πρόσβασης σε δάνεια, που διαφημίζονταν κιόλας σαν προγράμματα γυμναστικής και διαίτης.
Μιλάμε για ένα κράτος υπεύθυνων ταγών και σπουδαγμένων διοικητών σε μεγάλους οργανισμούς, που μπορούσαν να δουν τι γίνεται και να το μετριάσουν. Μας είπαν όμως ένα απλό "μαζί τα φάγαμε", με τη διαφορά ότι εκείνοι έχουν ακόμα, ενώ ο πολύς λαός δεν έχει και πολλά. Μια ψήφο έχει και ούτε αυτήν δεν μπορεί να πληρωθεί, όπως παλιά γινότανε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:18:13]