Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 22:21      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η διάταξη είχε τη δική της ιστορία…

Η διάταξη είχε τη δική της ιστορία…



Τον Απρίλιο 2013 τίθεται σε διαβούλευση σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης υπό τον Αντ. Ρουπακιώτη με τον τίτλο «Ενέχυρο - ποινική συνδιαλλαγή […] και άλλες διατάξεις». Στις τελευταίες περιλαμβάνεται και το ακροτελεύτιο άρθρο 58, που τιτλοφορείται «Επιλογή τύπου και τόπου ταφής». Σύμφωνα με αυτό, κάθε φυσικό πρόσωπο, εφόσον το επιθυμεί, μπορεί ελεύθερα με ρητή, χωρίς όρο ή αίρεση, συμβολαιογραφική δήλωσή του, να ορίσει τον τύπο της τελετής της κηδείας του και τον τόπο ταφής του. Η τήρηση του εν λόγω τύπου και η μη αντίθεση της επιθυμίας του θανόντος στους κανόνες δημόσιας τάξης, υγιεινής και χρηστών ηθών έχει ως έννομη συνέπεια την υποχρέωση των αρμοδίων, που επιμελούνται της ταφής του νεκρού, να συμμορφωθούν άνευ ετέρου με τη συγκεκριμένη δήλωση.
Ορίζεται, επίσης, ότι «η επιλογή […] της διαδικασίας αποτέφρωσης, αντί της ταφής, είναι δικαίωμα του προσώπου» (§1). Η τελευταία ρύθμιση αποκτά όλως ιδιαίτερη σημασία για τον χρόνο κατά τον οποίον προτάθηκε η θέσπισή της· και τούτο, διότι, εν έτει 2013, ίσχυε ακόμη ο Ν. 3448/2006 (ά. 35), ο οποίος αναγνώριζε τη δυνατότητα της αποτεφρώσεως μόνο σε όσους το επέτρεπαν οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, ενώ με την προτεινόμενη ρύθμιση απαλειφόταν εκ πλαγίου ο ως άνω, ατυχής άλλωστε, νομοθετικός περιορισμός. Τελικώς, η ρύθμιση δεν εισήχθη στη Βουλή προς ψήφιση…
Εναν περίπου χρόνο αργότερα, τον Ιούνιο 2014, σε νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών, υπό τον Γ. Μιχελάκη, με αντικείμενο την προσαρμογή της νομοθεσίας (ν. 344/76) στον νέο τρόπο καταρτίσεως των ληξιαρχικών πράξεων, επαναλαμβάνεται η ως άνω ρύθμιση, με την εξής διαφοροποίηση· από τον τίτλο του οικείου άρθρου (19), το οποίο επιγράφεται πλέον «Επιλογή τόπου ενταφιασμού», έχει απαλειφθεί η φράση «επιλογή τύπου ταφής», δίνοντας την εντύπωση ότι αντικείμενο της ρυθμίσεως αποτελεί πλέον μόνο η επιλογή του τόπου ενταφιασμού, η οποία συνιστά, κατά την αιτιολογική έκθεση του νόμου, «ειδικότερη έκφανση του δικαιώματος στην προσωπικότητα, το οποίο πρέπει να γίνει σεβαστό».
Ωστόσο, απλή επισκόπηση της προτεινόμενης διατάξεως, και υπό τη νέα εκδοχή της, αποδεικνύει ότι στο ρυθμιστικό της πεδίο εξακολουθεί να παραμένει όχι μόνο η επιλογή του τόπου ενταφιασμού, αλλά «και του τύπου της τελετής της κηδείας»! Η βούληση του νομοθέτη, όπως αποτυπώθηκε στην αιτιολογική έκθεση και ακολούθως στην κεφαλίδα της διατάξεως, δεν ενσωματώθηκε, ως όφειλε, και στο περιεχόμενο του κειμένου της… Αν και ούτε η διάταξη αυτή τέθηκε τελικώς σε ισχύ, το ερώτημα παραμένει: Ο εν λόγω τρόπος νομοθετήσεως αποτελεί απόδειξη προχειρότητας ή, μήπως, τεκμήριο εμμονής;
Εξίσου απρόσφορη αποδείχθηκε η συμπερίληψη της εν λόγω διατάξεως (ά. 48), με την ίδια νομοτεχνική διατύπωση, στο σχέδιο νόμου, το οποίο, ρυθμίζοντας ζητήματα των ΟΤΑ, τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση από τον τότε υπουργό Εσωτερικών Ν. Βούτση τον Ιούνιο 2015. Πλην όμως, η προκήρυξη δημοψηφίσματος για τις 5 Ιουλίου του ίδιου έτους ανέστειλε προσωρινώς τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς…
Ετσι, μετά την παρέλευση μόλις εξαμήνου, επιχειρείται, για τέταρτη (!) φορά μέσα στην τελευταία διετία, να νομοθετηθεί η ως άνω δυνατότητα του πολίτη να επιλέγει, κατά τρόπο δεσμευτικό, τον τύπο της τελετής της κηδείας του. Συγκεκριμένα, στις 14 Δεκεμβρίου 2015 κατατίθεται στη Βουλή σχέδιο νόμου του υπουργείου Υγείας, με τίτλο «Μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις», το οποίο περιέχει, μεταξύ άλλων, το «παράλληλο κυβερνητικό πρόγραμμα» και παραμένει μέχρι σήμερα σε εκκρεμότητα… Σε αυτές τις «άλλες διατάξεις» περιλαμβάνεται το άρθρο 21, κατά το οποίο καθένας μπορεί να επιλέξει, μεταξύ άλλων, τον «τύπο τελετής της κηδείας» του και η δήλωση αυτή είναι υποχρεωτική για όλα τα όργανα ή υπηρεσίες «που επιμελούνται της ταφής του νεκρού», αρκεί να μην προσκρούει σε «κανόνες δημόσιας τάξης, υγιεινής ή στα χρηστά ήθη».
Για άλλη μια φορά, στο ίδιο έργο θεατές… Με τη διαφορά ότι έχει μεσολαβήσει, στο μεταξύ, η ψήφιση του Ν. 4277/2014, με τον οποίο νομοθετήθηκε η αποτέφρωση των νεκρών, ως εναλλακτικός τρόπος για τη μετά θάνατο διάθεση του σώματος, για το σύνολο των πολιτών, αδιακρίτως των θρησκευτικών και γενικώς των κοσμοθεωρητικών πεποιθήσεων των τελευταίων, επομένως και για τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος…
Η ψήφιση και θέση σε ισχύ του εν λόγω νόμου μεταβάλλει ουσιωδώς τα δεδομένα και προσδίδει άλλη διάσταση στην προτεινόμενη ρύθμιση… Και τούτο, διότι πλέον κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας θα υποχρεούται διά νόμου να τελέσει, παρά την αντίθετη απόφαση της τελευταίας, εξόδιο ακολουθία και σε κάποιον που, μολονότι αποφάσισε κατά νόμο την αποτέφρωσή του, επέλεξε συγχρόνως, καθό είχε επίσης νόμιμο δικαίωμα, τον θρησκευτικό τύπο τελετής της κηδείας του…
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η προτεινόμενη ρύθμιση εμφανίζεται διπλά προβληματική· τόσο για λόγους μεθοδολογικούς όσο και, κυρίως, ουσιαστικούς. Στην πρώτη περίπτωση, η επιλογή του τύπου της κηδείας φαίνεται ότι νομοθετείται μάλλον από το παράθυρο, καθώς ούτε η ρουμπρίκα του οικείου άρθρου ούτε η αιτιολογική του εκθεση προϊδεάζουν για αυτό! Αν δεν πρόκειται για τη συνήθη προχειρότητα, έχουμε να κάνουμε με μία, τουλάχιστον, περίεργη μεθόδευση…




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:21:31]