Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 20:52      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κώστας Λειβαδάς: «Εκλεισαν οι κύκλοι κι έκανα επανεκκίνηση»

Κώστας Λειβαδάς: «Εκλεισαν οι κύκλοι κι έκανα επανεκκίνηση»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Επί δεκαοκτώ χρόνια ακολουθεί με μεγάλη επιτυχία τα δισκογραφικά μονοπάτια, γράφοντας στίχους και συνθέτοντας μελωδίες που ηχούν στ' αφτιά σαν να γεννήθηκαν χθες. «Εκλεισε» 38 αγαπημένα του (και μας) τραγούδια σ' ένα υπέροχο διπλό σιντί, με τον τίτλο «18 χρόνια δρόμος», που θα παρουσιάσει την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου στο act, μαζί με τη Βίκυ Καρατζόγλου. Ο ταλαντούχος τραγουδοποιός που πιάνει τον παλμό ενός ευρύτατου, ηλικιακά, κοινού, παραμένοντας επίμονα δημιουργικός, αποκαλύπτει στην «ΠτΚ» την καλλιτεχνική αλλά και ανθρώπινη πλευρά του.
Πώς προέκυψε το σιντί «18 χρόνια δρόμος»;
Πέντε χρόνια, φίλοι και ακροατές των τραγουδιών μου με ρωτούσαν «πότε θα τα μαζέψεις όλα μαζί;». Και μιλάμε για 200 τραγούδια… Υπήρχε, λοιπόν, μια αντικειμενική αλλά και χρηστική ανάγκη. Η πρώτη σκέψη, βέβαια, ήταν η δημιουργία ενός τριπλού σιντί, για να συμπεριλάβω και τραγούδια που έχω γράψει πάνω σε στίχους άλλων, όπως ο Ελευθερίου και ο Ιωάννου. Δεν πειράζει, όμως, γιατί, κατά τη γνώμη μου, βγήκε ένα «σφιχτό», πάρα πολύ αντιπροσωπευτικό διπλό σιντί.

Εκτός των αγαπημένων, περιλαμβάνει και τρία νέα τραγούδια.
Ναι. «Ο δικός μου πυρετός», το «Βρέχει στην Ιωνος Δραγούμη» -ντουέτο με τη Μελίνα Ασλανίδου- που έχει ξεχωρίσει από καιρό, και το «Σαν απόψε πάντα», τραγούδι, που μοιραζόμαστε με τη Μαριάννα Πολυχρονίδη, από την κυπριακή τηλεοπτική σειρά «Πρώτη σταγόνα». Το καλό είναι ότι πλέον υπάρχει μια γενιά ακροατών, που μέσα από το διαδίκτυο, συνδέεται με τραγούδια και τα αγαπάει, χωρίς να χρειάζεται να μεσολαβήσει πολύς χρόνος.

Είναι εκπληκτικό πόσο ευρύ, ηλικιακά, είναι το κοινό σου.
Ακόμα κι εγώ δυσκολεύομαι να το συνειδητοποιήσω. «Τα παιδιά των δρόμων», για παράδειγμα, είναι τραγούδι 14 χρόνων, το «Για να σε συναντήσω» παλιότερο, κι ακόμα παλιότερα το «Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα» και το «Σαν να μην πέρασε μια μέρα». Είναι ευλογία ότι αυτά τα τραγούδια έχουν ακόμα ζωή κι αγαπιούνται από κάποιον που ήταν στην ηλικία του πατέρα μου όταν τα έγραψα μέχρι τη μικρή μου ξαδέλφη. Είναι πραγματικά πολύτιμο και σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις.

Τις επιτυχίες τις «μυρίζεσαι» κατά τη δημιουργία;
Τις περισσότερες φορές που ένα μου τραγούδι έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία αισθανόμουν ότι ήταν από τρομερή συγκυρία και τύχη. Εγραψα τα «Παιδιά των δρόμων για τον αδελφό μου», έφτασε να το ερμηνεύσει η Ελένη (σ.σ. Τσαλιγοπούλου), κι έπειτα ο Παναγιώτης Γιαννάκης το επέλεξε για τραγούδι της Εθνικής όταν την κοουτσάρισε. Υπάρχουν διαδρομές, δηλαδή, που έχουν ξεφύγει από μένα. Βέβαια, με τα χρόνια, λόγω πείρας καταλαβαίνεις, από τα συναισθήματα που σου προκαλεί ένα τραγούδι όταν το τελειώνεις, ότι έχει κάτι να πει, κάτι να μεταφέρει. Κι αυτό είναι ένα καλό δείγμα για να νιώσεις ότι έχεις δημιουργήσει ένα τραγούδι, όπου μπορεί το προσωπικό σου βίωμα να συναντηθεί με το συλλογικό. Οπότε σ' αυτή την περίπτωση γίνεται η μεγάλη συνάντηση, αυτό που λέμε η ουσιαστική επιτυχία. Η «Επιμονή σου» ήταν τέτοιο τραγούδι. Οταν το έγραφα συγκινήθηκα, αισθάνθηκα καλά με την καρδιά μου κι αυτό, για μένα, ήταν ένα κριτήριο ότι έπρεπε να βγει.

Σε ποια ψυχολογική κατάσταση όντας, δημιουργείς καλύτερα;
Η γρήγορη και απλή απάντηση είναι αν έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές ή όταν θέλει η έμπνευση να σε πιάσει στον ύπνο. Οταν είναι να έρθει να σε βρει, θα έρθει. Είτε στον πόνο είτε στη χαρά. Είναι μέρος της ζωής του καλλιτέχνη ο πόνος ή η αυτοκαταστροφή να αποτελεί πηγή έμπνευσης. Εχει συμβεί σε όλους μας και, πολλές φορές, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Εγώ, περνώντας ο καιρός, έχω απομακρυνθεί από αυτό. Παραμένω ένας πολυβιωματικός γραφιάς, που γράφω καθημερινά και αδιακρίτως. Κι αν θες, αυτό με έσωσε στη δουλειά και με κράτησε. Εγραφα αδιακρίτως, χωρίς να ξέρω ποιος θα πει τα τραγούδια μου, κι επίσης δεν είχα σφιχτές χρονικά προθεσμίες. Μπορούσε να μείνει, δηλαδή κάποιο τραγούδι και να το εξετάζω δύο χρόνια.
Η πιο σύνθετη απάντηση είναι αυτό που περιγράφει πολύ ωραία η Μάρω Δούκα στο βιβλίο «Η πλωτή πόλη». Υπάρχει ένα ανάμεσο μεταξύ τέχνης και ζωής, όπου βρίσκει κάποιος την παρηγοριά και κάπως έτσι ξεκινάει το θέμα έμπνευση και ο λόγος που θέλει κάποιος να ανασυνθέσει την πραγματικότητα και να θέσει ερωτήματα που τον καίνε. Ουσιαστικά αυτό κάνει η τέχνη.

Ολη αυτή η θλίψη γύρω μας σε τι βαθμό σε έχει επηρεάσει;
Αφού κινδύνευσα κι εγώ δυο-τρεις φορές έως και από κατάθλιψη, όταν επηρεάστηκα από μια «χοντρή» κατάσταση κι έχασα εντελώς την ισορροπία μου, με τον καιρό έπαθα ανοσία και στράφηκα στα ουσιώδη. Σταμάτησα να ασχολούμαι με τις εξωτερικές συνθήκες, σε πολύ μεγάλο βαθμό, και ασχολήθηκα με πράγματα δημιουργικά. Η δημιουργικότητα είναι η μόνη λύση και απάντηση που έχουμε μέσα στην ασφυξία και την καταχνιά.


Το καινούργιο που θα ταράξει τα νερά
Εχεις συνεργαστεί με πολλούς και σημαντικούς καλλιτέχνες -από τον Σαββόπουλο και τη Ζουγανέλη έως τον Κραουνάκη και την Τσαλιγοπούλου. Υπάρχουν συνεργασίες που εκκρεμούν;
Υπάχουν καλλιτέχνες με τους οποίους έχω πολύ καλή σχέση και αγάπη, αλλά δεν έτυχε να ηχογραφήσουμε κάτι μαζί. Αυτό που σκέφτομαι τώρα, όμως, είναι μια παρέα που δημιουργείται και μπορεί να πιάσει τους περισσότερούς μας στον ύπνο. Να βρει τον καινούργιο δικό της ήχο ή ένα καινούργιο λεξιλόγιο και να ταράξει τα νερά του τραγουδιού Επειδή πολύ συχνά σκέφτομαι με τους όρους του ηλεκτρικού τραγουδιού, από το οποίο προέρχομαι, με συγκινεί πάρα πολύ η δημιουργία ενός τέτοιου γκρουπ. Πιστεύω πολύ στη δύναμη του γκρουπ και της παρέας. Της δυνατότητας που δίνει το ηλεκτρικό τραγούδι για έκφραση, που είναι λίγο πέρα από τις νόρμες της εποχής πάντα. Σκέφτομαι ότι η συνεργασία που χρωστάμε όλοι στον εαυτό μας είναι αυτή με το καινούργιο που έρχεται.

Τι συμβολίζει, αλήθεια, το «18», που γιορτάζεις με το σιντί και συναυλίες;
Δεν διάλεξα τυχαία το «18», μια τόσο γλυκιά ηλικία, όπου όλα είναι ανοιχτά μπροστά και υπόσχονται μια κίνηση. Εν προκειμένω, πρόκειται για επανεκκίνηση. Δεν μιλάω για μουσική ενηλικίωση με το «18 χρόνια δρόμος». Τα τελευταία δύο χρόνια έκλεισαν πολύ κύκλοι. Πήρα το πτυχίο μου, επιτέλους, στη νομική, βρέθηκα με το πρώτο μου γκρουπ τους «Υπνοβάτες», και ηχογραφούμε ξανά τα τραγούδια που παίζαμε στις αρχές του '90 κι ίσως τα κυκλοφορήσουμε σε κάποιο σάιτ. Οταν κλείνουν οι κύκλοι, όταν ξεμπερδεύεις με τους ατέλειωτους λογαριασμούς σου, το πιο υγιές είναι να σκέφτεσαι την επόμενη μέρα, το καινούργιο που έρχεται. Πολύ δύσκολο στην Ελλάδα, σήμερα, που ούτως ή άλλως ήταν πάντα μια χώρα αυτοκτονική για τους ανθρώπους της τέχνης.

Ραντεβού την Πέμπτη, λοιπόν, στην Πάτρα και το act.
Κατ' αρχάς να πω ότι την Πάτρα την αγαπώ πολύ. Εχω συγγενείς εδώ, μεταξύ αυτών ο Τάκης Μίμης, ο οποίος είναι από τους τελευταίους μεγάλους ψάλτες μιας ολόκληρης γενιάς στην Πάτρα και μάλιστα δημιουργός βυζαντινής μουσικής. Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια έκανα πάρα πολλούς καινούργιους φίλους, που έχουν φορτίσει ακόμα περισσότερο συναισθηματικά τη σχέση μου με την πόλη. Μέσα σ' αυτούς είναι και ο Τηλέμαχος Τσαρδάκας και η ομάδα των ανθρώπων που αγαπάει το act. Του οποίου η μοναδικότητα έγκειται στο γεγονός ότι είναι ένα θέατρο της περιφέρειας, μη κρατικό, που λειτουργεί με απόλυτο προγραμματισμό. Το act για μένα είναι πρότυπο. Είναι ένα μικρό ροκ θέατρο με πολύ καλή ακουστική, οπότε δημιουργούνται οι τέλειες συνθήκες για live πιάνο-φωνή. Πόσω μάλλον όταν την Πέμπτη θα είναι μαζί μου η Βίκυ Καρατζόγλου, η οποία έχει δώσει χρόνια τα διαπιστευτήριά της στην Πάτρα και είναι μια από τις πολύ σημαντικές νέες φωνές. Σας περιμένουμε.


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [20:52:13]