Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 03:47      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φράγμα στην πολιτική του παραλογισμού;

Φράγμα στην πολιτική του παραλογισμού;



Χρειάστηκε να περάσουν 20 χρόνια και να δαπανήσει η χώρα μας 600 εκατομμύρια ευρώ, ώστε να δοθεί οριστικό τέλος στον παραλογισμό της εκτροπής του Αχελώου για να ποτιστεί ο κάμπος της Θεσσαλίας! Ένα έργο που ματαίωσε -όχι μία και δύο αλλά πέντε φορές- το Συμβούλιο της Επικρατείας, αφού ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός υπηρετώντας μεμονωμένα συμφέροντα αναζητούσε κι έβρισκε τρόπους παράκαμψης του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου. Όπως φυσικά και των προϋποθέσεων που έθετε η ευρωπαϊκή περιβαλλοντική νομοθεσία, τις οποίες «ξεπέρασαν» οι εγχώριοι «ηγέτες» μέσω της ενοποίησης των σχεδίων διαφορετικών υδατικών διαμερισμάτων.
Το οριστικό τέλος - για την παρούσα τουλάχιστον κυβέρνηση, διότι στη χώρα μας τίποτα δεν είναι οριστικό λόγω έλλειψης πολιτικής συνέχειας - μπήκε προχθές από το Υπουργείο Περιβάλλοντος. Άλλωστε εδώ και μία πενταετία τα έργα είχαν σταματήσει.
Για την ιστορία, το «φαραωνικό» όπως έχει χαρακτηριστεί έργο της εκτροπής του Αχελώου από την Πίνδο προς τον θεσσαλικό κάμπο για αρδευτικούς λόγους έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του '30. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αγρότες της Θεσσαλίας άρχισαν να ελπίζουν για το μεγάλο έργο που θα εξασφάλιζε άφθονο νερό στις απέραντες εκτάσεις των καλλιεργειών τους. Το πίστεψαν και το περίμεναν μέχρι τώρα, καθώς όλοι οι «Μαυρογιαλούροι» του τόπου τους το έταξαν κι εργάστηκαν γι' αυτό παρ' ότι γνώριζαν τον παραλογισμό του εγχειρήματός τους. Δεν φρόντισαν να προσανατολίσουν τους Θεσσαλούς σε καλλιέργειες που δεν θα αποστράγγιζαν τους υδάτινους πόρους της περιοχής, όπως συμβαίνει με το βαμβάκι το οποίο μάλιστα στο πλαίσιο της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής είναι ένα θνησιγενές προϊόν, που είναι εξαιρετικά υδρόφιλο, αλλά τους έταζαν ποτάμια.
Τακτική μέσω της οποίας πέτυχαν την υποβάθμιση των υδάτινων πόρων, όπως η λίμνη Κάρλα, παγκόσμιας σημασίας υγρότοπος που συντηρούσε ολόκληρες κοινότητες με ψάρια και νερό, και ο Πηνειός που σήμερα είναι από τα πιο επιβαρυμένα με αγροχημικά ποτάμια της Ευρώπης.
Και οι καταστροφικές επιπτώσεις δεν περιορίστηκαν μόνον στη Θεσσαλία. Ανυπολόγιστη καταστροφή υπέστησαν τα οικοσυστήματα που διαρρέει ο Αχελώος στην καρδιά της Πίνδου, ενώ μειώθηκαν οι ποσότητες νερού που τροφοδοτούν τους προστατευόμενους υγροβιότοπους των εκβολών του Αχελώου και των λιμνοθαλασσών Μεσολογγίου και Αιτωλικού. Παράλληλα ήταν το έργο που πότισε και καλλιέργησε έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ Δυτικής και Κεντρικής Ελλάδος. Όλα αυτά τα χρόνια οι τοπικές κοινότητες της Αιτωλοακαρνανίας βρίσκονταν επί ποδός, με ό τι αυτό συνεπάγεται οικονομικά, σωματικά κλπ, για να σώσουν τον τόπο τους από την καταστροφή και την παράλογη επιμονή υλοποίησης ενός από κάθε άποψη εθνικά ζημιογόνου έργου. Οι μόνες που ωφελήθηκαν και μάλιστα με υψηλά πακέτα ήταν οι κατασκευαστικές εταιρείες.
Παρ΄ όλα αυτά οι πολιτικοί μας άρχοντες επέδειξαν πρωτόγνωρο πολιτικό σθένος και θάρρος παρόμοιο του οποίου δεν έχουμε καταγράψει σε κανένα άλλο σωτήριο - για να είμαι ακριβής- έργο για τη χώρα μας.
Αλλά ποιος θα αναζητήσει και πολύ περισσότερο θα αποδώσει ευθύνες σε αυτούς που πρωταγωνίστησαν σε αυτό τον παραλογισμό που συνέβαλε στην όχι μόνο οικονομική αλλά και οικολογική χρεοκοπία μας; Ή μήπως κι αυτό ήταν σχέδιο των έξω;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:47:02]