Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 12:18      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ξηρός, της Ελλάδος φρουρός

Ξηρός, της Ελλάδος φρουρός



Η Αγλαϊα Παππά έρχεται στην Πάτρα για να υποδυθεί την κυρία Γκέμπελς. Η κυρία Γκέμπελς στάθηκε μια ζωή στο πλευρό του φρικαλέου συζύγου της, ασπαζόμενη πλήρως τις αρχές και τις πρακτικές του ναζισμού. Μετά την κατάρρευση του Βερολίνου και τη σύλληψη του ζεύγους, δολοφόνησε τα παιδιά της, για να μην ανατραφούν από υπανθρώπους δυτικούς. Τα δηλητηρίασε, τρυφερά τρυφερά, πριν αυτοκτονήσει και η ίδια.
Με απλά λόγια, μάλλον δεν θα ήταν το πρότυπό σας ως γυναίκας. Από την άλλη, αν ρωτούσε κανείς τα παιδιά της μέχρις ολίγον προ της δηλητηριάσεως, θα την εύρισκαν μια χαρά μαμά. Και δεν θα είχαν καμία απορία γιατί κανένας φίλος τους δεν ήταν εβραίος. Γι' αυτό τα κάναμε όλα, ανόητε.
Το ανέβασμα ενός έργου με θέμα μια τέτοια γυναίκα, μια Μήδεια της σύγχρονης εποχής, δεν παρεξηγείται από κανέναν ότι υπηρετεί την άφεση, τη συγκατάβαση, την εξιδανίκευση, την ανοχή μιας "διαφορετικής προσέγγισης" στα πράγματα. Η ίδια η ηθοποιός εξηγεί ότι προσπάθησε να κατανοήσει τον ρόλο μέσα απο την όποια ευαίσθητη πλευρά είχε αυτή η φοβερή γυναίκα, διότι κάθε άνθρωπος έχει την ευαίσθητη πλευρά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι μας προτείνει να τη δικαιολογήσουμε, αλλά μας προσφέρει ένα ακόμα εργαλείο κατανόησης της ανθρώπινης φύσης μέσα από την ακρότητα. Η ακρότητα μιλάει για τον άνθρωπο, εξ ου και γι' αυτήν ενδιαφέρονται οι μεγάλοι δημιουργοί, όπως ο Σέξπιρ και ο Ντοστογιέφσκι.
Ενώ δεν ξεσηκωνόμαστε, επομένως, για έργα που ανατέμνουν τη Μάγδα Γκέμπελς, ούτε υποψιαζόμαστε κάποια έμμεση φιλοναζί πρόθεση στο ανέβασμα τέτοιων παραστάσεων, εκδηλώσαμε αλλεργικά συμπτώματα στην περίπτωση του έργου γύρω από τον Σάββα Ξηρό. Αντίφαση; Οχι. Εν μέρει, ασφαλώς, παίζει ρόλο η χρονική γειτνίαση του έργου με την περίοδο της ένοπλης δράσης του προσώπου, αλλά και μεταγενέστερες καταστάσεις που προκάλεσαν. Στην πραγματικότητα η αλλεργία δεν αφορά τόσο τον Ξηρό, όσο την υποψία ότι τα ανεβάσματα, οι καλλιτεχνικές ανησυχίες, το φιλότεχνο ενδιαφέρον, η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου, υποκρύπτουν ένα πνεύμα συμβατότητας προς τον τρομοκράτη και τα εγκλήματά του. Συνεπώς, το θέμα δεν είναι τόσο οι περιπέτειες του Ξηρού όσο το ξηροφιλικό κύκλωμα που δεν εννοόησε ποτέ ούτε και εννοεί να αφορίσει την τρομοκρατία ως ιδέα και ως πράξη, ενώ την αφορίζει ως όρο, και τη θεωρεί μια τραβηγμένη, αλλά κατανοήσιμη μορφή αντίστασης και ιδεολογικής πάλης. Το ρεύμα αυτό ήταν και παραμένει αρκετά ισχυρό στην Ελλάδα, είτε μεταξύ των μαζών είτε μεταξύ μιας τάσης των ελίτ, που "αντιστέκονται" δια της ασφαλούς αλληλεγγύης, με πρόσχημα τα δικαιώματα των πιστολέρο, τα οποία δικαιώματα δεν είναι παρά ένας μοχλός επιλεκτικής μεταχείρισής τους, σε σχέση με άλλους κρατουμένους.
Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι το έργο για των Ξηρών την ολόμαυρη ράχη. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συμφωνούμε όλοι μας ότι η δολοφονία και η ένοπλη βία στο όνομα της ιδεολογίας είναι απορριπτέες. Ιδιαίτερα όταν το "αλλά" των αλληλέγγυων είναι υποκριτικό και όχι ειλικρινές, φιγουρατζίδικο τεκμήριο εγκλωβισμού στη μετεφηβεία.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:18:38]