Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 12:25      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μία μοναδική διαδρομή με προορισμό το Παλαιό Χαλκιόπουλο

Μία μοναδική διαδρομή με προορισμό το Παλαιό Χαλκιόπουλο



ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΑΡΙΝΑ ΡΙΖΟΓΙΑΝΝΗ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: MAΡΙΝΑ ΡΙΖΟΓΙΑΝΝΗ - ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΡΙΖΟΓΙΑΝΝΗΣ
Κάθε φορά που ξεκινάω για να φτάσω στα πάτρια εδάφη, η καρδιά μου φτερουγίζει. Το μυαλό μου πλημμυρίζει από όμορφες εικόνες και αναμνήσεις, οι οποίες αναπτύσσουν ένα πρωτόγνωρο ανταγωνισμό μεταξύ τους για να με πείσουν ποια από όλες τους μ' έχει κάνει ν' αγαπώ τόσο πολύ αυτόν τον τόπο. Ένας ατελείωτος πίνακας ζωγραφικής φτιαγμένος με χρώματα γνήσια, που παράγουν τα φύλλα των δέντρων και το χώμα και ανακατεμένα με τα γαλαζοπράσινα νερά των λιμνών και το γάργαρο νερό του Ινάχου.
ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΧΑΛΚΙΟΠΟΥΛΟ
Προορισμός, ο ορεινός Βάλτος και ειδικότερα το Παλαιό Χαλκιόπουλο. Βρίσκεται στο κομβικότερο σημείο της ευρύτερης περιοχής, καθώς απέχει 40 χιλιόμετρα από την Αμφιλοχία και 40 χιλιόμετρα από τη διασταύρωση του επαρχιακού δρόμου προς την Άρτα, με την εθνική οδό Αγρινίου - Ιωαννίνων. Επίσης είναι μία διαδρομή που μπορείς να ακολουθήσεις για το Καρπενήσι μέσω Τρικλίνου και γέφυρας Τατάρνας. Η γεωγραφική αυτή θέση που κατέχει η περιοχή δίνει στους επισκέπτες, αλλά κυρίως στους μόνιμους κατοίκους, το πλεονέκτημα της πρόσβασης, πρόσβαση στους βασικούς οδικούς άξονες του νομού, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Οποιαδήποτε από τις τέσσερις διαδρομές και αν ακολουθήσει ο επισκέπτης - ανάλογα με το μέρος της Ελλάδας από το οποίο έρχεται - θα απολαύσει μία πανέμορφη διαδρομή.
Εμείς, ξεκινώντας από την Πάτρα, επιλέγουμε αυτή που περνάει από το Αγρίνιο και φτάνουμε στη Γέφυρα Αχελώου. Η τεχνητή λίμνη Στράτου, που έχει σχηματιστεί από το φράγμα της ΔΕΗ όμορφη, ήρεμη, με καταγάλανα νερά μας προκαλεί για μία πρώτη στάση και παράλληλά μας προδιαθέτει γι' αυτό που επιφυλάσσει η συνέχεια της διαδρομής. Προχωρώντας στην παραλίμνια αυτή διαδρομή, αφήνουμε αριστερά μας το χωριό Ματσούκι, δεξιά μας το Καστράκι και παίρνουμε αριστερά το δρόμο προς το Μπαμπαλιό.
Η ΛΙΜΝΗ ΜΠΑΜΠΑΛΙΟΥ
Μετά από μία μικρή διαδρομή ανάμεσα σε θάμνους που ανάλογα με την εποχή είναι λουσμένοι με χρώματα, άνθη και μυρωδιές, κι ενώ το μάτι σου προσπαθεί να μη χάσει καμία γωνιά απ' αυτό τον πίνακα που απλώνεται μπροστά του, ανάμεσα εκεί στα φυλλώματα του πλάτανου διακρίνεται κάτι γαλαζοπράσινο. Το αυτοκίνητο στρίβει και το χάνεις από τα μάτια σου, μέχρι που βγαίνει πάλι στο ξέφωτο, και τότε αποκαλύπτεται μπροστά σου η λίμνη του Μπαμπαλιού. Λίμνη η οποία, αν και τεχνητή, καθώς έχει σχηματιστεί από το φράγμα του Καστρακίου, μοιάζει τόσο φυσική με τα καταπράσινα «νησάκια» της! Τοπίο μοναδικό, που δύσκολα συναντάς αντίστοιχό του, όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Σε κάθε στροφή του δρόμου και μία αποκάλυψη. Ενδιάμεσα ρίχνεις και καμιά κλεφτή ματιά στον προορισμό σου. Το όρος Καλάνα στέκει αγέρωχο εκεί στο βάθος και σου απευθύνει ηχηρό κάλεσμα.
Το επόμενο χωριό που συναντάμε είναι η Ποδογορά, μόλις 500 μέτρα από τη συνάντηση με τον δρόμο που έρχεται από την Αμφιλοχία. Ακολουθεί το χωριό Γιαννόπουλοι. Έχοντας αφήσει δεξιά μας τους Αμοργιανούς, περνάμε μέσα από τη Μαλεσιάδα και ακολουθούμε πλέον την διαδρομή δίπλα στο ποτάμι, η οποία διαθέτει μία φυσική σκεπή από τα υγιή φυλλώματα των ψηλών πλατάνων. Λίγο μετά τη γέφυρα που οδηγεί στην Πετρώνα και την Αλευράδα και αποτελεί και μία από τις διαδρομές προς το Καρπενήσι, συναντάς το πέτρινο γεφύρι της Βέργας. Η ομορφιά του σε καθηλώνει και πάλι κατεβαίνεις από το αυτοκίνητο για να το περπατήσεις ακούγοντας το γάργαρο τραγούδι του Ινάχου. Άλλωστε, αυτός είναι ο οδηγός σου. Τον ακολουθείς. Φτάνεις στα Λουτρά, που δεσπόζουν το πέτρινο εκκλησάκι του Αγ. Κοσμά στα αριστερά και τα ιαματικά λουτρά στα δεξιά. Αποτελεί επίσης ένα φιλόξενο σημείο - κατά την θερινή περίοδο- για μία στάση, ώστε να απολαύσεις καφέ ή αναψυκτικό στα καφέ και εστιατόρια της περιοχής.
ΣΤΟ ΝΕΟ ΧΑΛΚΙΟΠΟΥΛΟ
Συνεχίζεις τη διαδρομή, ώσπου φτάνεις στο Νέο Χαλκιόπουλο. Είναι το κεντρικότερο σημείο στα χωριά του Βάλτου και το μεγαλύτερο πληθυσμιακά. Μικρογραφία κωμόπολης που διαθέτει Κέντρο Υγείας, καταστήματα πάσης φύσεως κ.α.. Βρισκόμενος στη διασταύρωση και συνεχίζοντας ευθεία, θα συναντήσεις τα χωριά Σταθά, Εμπεσό και στη συνέχεια τα Βουρβιανά, το Περδικάκι και το Αυλάκι απ' όπου μπορείς να κατευθυνθείς προς την Καρδίτσα και την Ευρυτανία. Ο προορισμός όμως απαιτεί να στρίψουμε δεξιά. Ο δρόμος πλέον γίνεται ανηφορικός. Περνάς τη Γέφυρα, την Ξωμερή και συνεχίζεις να ανεβαίνεις. Το σπάνιο πάντρεμα του ελάτου με τον πλάτανο σε προϋπαντούν στο εικόνισμα του Αϊ Λια και σε προδιαθέτουν γι' αυτό που θα αντικρίσεις.
Όταν το αυτοκίνητο φτάνει στο εξωκλήσι του Αϊ Νικόλα, τα μάτια υγραίνονται. Εκεί κατέληγε ο απογευματινός περίπατος, που συνδυάζονταν με τις παρακλήσεις του Δεκαπενταυγούστου. Κι εκεί, στη στροφή της Καλούσιας, ξεπρόβαλΛε πάντα με ανοιχτή την αγκαλιά. Το εικονοστάσι του Αϊ Βλάση, σήμα κατατεθέν του οικισμού. Το παλαιό Χαλκιόπουλο κατοικείται από λίγους αλλά φιλόξενους και πρόσχαρους ανθρώπους. Απαραίτητος σταθμός, το ιστορικό καφενείο του Μπακατσέλου, που παραμένει όπως ήταν πριν από 40 χρόνια. Στα ξύλινα ράφια τοποθετημένα με τάξη τα προϊόντα. Ψάχνεις με το μάτι σου τα μπισκότα Παπαδοπούλου που ήταν το σύνηθες κέρασμα των παιδικών χρόνων. Τώρα πια το ξερολούκουμο, το τσίπουρο, η μαυροδάφνη… Απέναντι, η πέτρινη εκκλησία του Αϊ Γιάννη που έχει ένα από τα αρχαιότερα ξυλόγλυπτα τέμπλεα. Από το προαύλιό της μπορεί να αγναντέψεις όλη την περιοχή και να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα. Από κάτω το καφενείο του Μαργαρίτη και από πάνω το κτίριο του παλιού Δημοτικού Σχολείου που σήμερα στεγάζει εστιατόριο.
ΣΑΝ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΕ «ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ»
Η ματιά σου όμως τρέχει. Δύσκολα μπορεί να αντισταθεί στο κάλεσμα της Καλάνας. Άλλωστε τα σπλάχνα της επέλεξε να ζήσει και να αγιάσει ο Άγιος Ανδρέας ο Ερημίτης. Μπορείς να φτάσεις στο σπήλαιό του είτε ακολουθώντας μία εξαιρετική διαδρομή με τα πόδια μέσα στο ελατόδασος, συντροφιά με τα σκιουράκια και τα κοπάδια ζώων που μπορεί να συναντήσεις, είτε με το αυτοκίνητο, διασχίζοντας το χωματόδρομο που έχει διανοιχτεί μέσα στο δάσος και δίπλα στη λίμνη των Κρεμαστών. Φτάνεις στις Αγραπιδούλες, που αποτελεί έναν πρώτο σταθμό ξεκούρασης, πριν αρχίσεις να ανηφορίζεις πλέον με τα πόδια. Το παρατηρητήριο σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε αεροπλάνο έτσι όπως απλώνεται η θέα, στη λίμνη, στα πρώτα χωριά του νομού Ευρυτανίας και στα βουνά της Καρδίτσας.
Ξεχνάς που βρίσκεσαι και παραδίνεσαι σε αυτή την ατελείωτη και άδολη ομορφιά. Όπου και να ακουμπήσει το μάτι δεν χορταίνει. Τι να πρωτοθαυμάσεις; Τα αγριολούλουδα που αναπτύσσονται στους βράχους λες και βρίσκονται στο πιο εύφορο χώμα; Τα έλατα που υψώνονται για να σου προσφέρουν μία σκιά προστασίας, αφήνοντας ωστόσο ακάλυπτο ένα μέρος για να θαυμάζεις το γαλάζιο «χαλί» της λίμνης που απλώνεται από κάτω; Τους αετούς, που πετούν περήφανοι σκίζοντας τον αέρα;
Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Δε θέλεις ούτε να αναπνεύσεις, για να μην χαλάσεις αυτή την αρμονία της φύσης. Σιωπάς για να ακούσεις το θρόισμα των ελάτων και τον ελαφρύ παφλασμό των κυμάτων της λίμνης. Κάπου - κάπου ακούγονται τα κουδούνια των αιγοπροβάτων που βοσκούν στην περιοχή. Φτάνεις στην άκρη του βουνού και σκέφτεσαι «αυτό είναι». Τίποτα δεν μπαίνει όριο στο βλέμμα σου. Ένας σταυρός, που δείχνει να αιωρείται, μαρτυρά ότι έφτασες στον αγιασμένο τόπο. «Της ερήμου πολίτης και εν σώματι άγγελος….» έψελνε με δέος βαδίζοντας στον ιερό τόπο. Ψαλμωδία ήρεμη, γλυκιά σχεδόν ψιθυριστή βγαλμένη από την ψυχή του με τα χείλη να ακολουθούν μηχανικά. Πάντα θα αντηχεί στα αυτιά μου κάθε φορά που θα βαδίζω αυτό το μονοπάτι που εκείνος μ' έμαθε να περπατώ κρατώντας με από το χέρι.
Συνεχίζεις να βαδίζεις κολλημένος στα βράχια, μέχρι που το μονοπάτι σε οδηγεί στο σπήλαιο. Μπαίνοντας σ' αυτό, βλέπεις μία κόγχη κι ένα τέμπλο που συνθέτουν το χώρο του ιερού βήματος. Στην κόγχη εικονίζεται η Πλατυτέρα με τέσσερεις ιεράρχες, παραστάσεις που τοποθετούνται χρονικά στον 14ο αιώνα. Έργο της Βασίλισσας της Άρτας και μετέπειτα Αγίας Θεοδώρας. Στο πίσω μέρος του σπηλαίου υπάρχει ο τάφος του Αγίου. Κρατώντας στο χέρι ένα κερί αναμμένο προσπαθείς να διασχίσεις το σπήλαιο το μεγαλύτερό του τμήμα του οποίου είναι ανεξερεύνητο. Ο αείμνηστος καθηγητής Αρχαιολογίας, Αθανάσιος Παλιούρας, ασχολήθηκε επισταμένα, χωρίς ωστόσο να βοηθηθεί στην ανάδειξη του σπηλαίου.
Όταν βγαίνεις ξανά στο φως στέκεσαι εκεί στο βράχο και αφήνεις τη ματιά σου, γαλήνια πλέον, να σε ταξιδέψει. Θέλεις να αιχμαλωτίσεις όσο το δυνατόν περισσότερες εικόνες. Φεύγεις, σχεδιάζοντας την άμεση επιστροφή σου….
(Το παρόν αφιέρωμα φιλοξενήθηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου 2015 του περιοδικού TRIP που κυκλοφορεί μαζί με την "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ")




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:25:36]