Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 15:15      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Λεμόνια Αργεντινής, χοιρινό Ολλανδίας

Λεμόνια Αργεντινής, χοιρινό Ολλανδίας



Ο μανάβης της γειτονιάς μου ήταν, τουλάχιστον, ειλικρινής. Τα γυαλιστερά λεμόνια που πωλούσε συνοδεύονταν από επιγραφή που ανέφερε τη χώρα της προέλευσης τους: «Λεμόνια Αργεντινής».
Ειλικρινής, όμως, ήταν και η υπάλληλος του, απαντώντας στο ερώτημα μου γιατί τα λεμόνια ήταν από τη χώρα του Μέσι.
«Εάν βρείτε ελληνικά λεμόνια, κύριε, να μου φέρετε και μένα να πουλήσω», απάντησε αφοπλιστικά και με άφησε «κόκκαλο».
Σωστή! Πού να βρεθούν ελληνικά λεμόνια όταν στους κήπους και στις αυλές πολλών σπιτιών συναντάς και από μια λεμονιά, ενώ και τα χωριά της Αχαΐας είναι γεμάτα από φορτωμένες λεμονιές, με τους καρπούς τους να πέφτουν και να σαπίζουν στο χώμα;
Καθώς στις μέρες μας βιώνουμε εκ νέου την κορύφωση αγροτικών κινητοποιήσεων, είναι η κατάλληλη στιγμή για την κατάθεση κάποιων, σχετικών, προβληματισμών.
Μπορεί οι (εναπομείναντες) αγρότες και κτηνοτρόφοι να έχουν όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος τους. Να προσπαθούν, δηλαδή, κάτω από αντίξοες συνθήκες να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους, και με το παραγωγικό κόστος να είναι απαγορευτικό. Επομένως, πώς να έχουμε μετά μια επαρκή παραγωγή να καλύψει τις ανάγκες μας;
Μπορεί να φταίει και αυτή η ριμάδα η Κοινή Αγροτική Πολιτική, ενδεχομένως να φταίνε και τα δύο. Ομως, ό,τι κι αν ισχύει, γεγονός είναι ότι τα λεμόνια της Αργεντινής (και όχι μόνο αυτά) φαίνεται ότι φτάνουν πιο εύκολα στην αγορά της Πάτρας από τα λεμόνια του Αιγίου!
Κακά τα ψέματα, αλλά ως χώρα έχουμε παρατήσει εδώ και χρόνια την πρωτογενή οικονομία μας, εν προκειμένω την αγροτική παραγωγή και την κτηνοτροφία. Εγκαταλείψαμε σε μεγάλο βαθμό τα χωράφια, εγκαταλείψαμε και τα κοπάδια, τα μαντριά.
Ενας φίλος μού έλεγε χαρακτηριστικά ότι στην πλατεία ευρέως γνωστού χωριού της Αιτωλοακαρνανίας, δεν συναντάς ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά επτά κρεοπωλεία!
Κάπως έτσι, οι εισαγωγές σε αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα έγιναν στο πέρασμα των χρόνων απολύτως αναγκαίες, σε σημείο εξάρτησης. Εισάγουμε πλέον τα πάντα, ιδίως σε ό,τι αφορά το κρέας.
Και ας αναφερθούμε σε μερικά ενδεικτικά στοιχεία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήμασταν 100% αυτάρκεις στην κατανάλωση κοτόπουλων, ενώ τα τελευταία χρόνια η αυτάρκεια μας έπεσε στο 74%.
Ομοίως σε σχέση με την προαναφερόμενη εποχή, η αυτάρκεια μας μειώθηκε στο μοσχαρίσιο κρέας από 52% στο 34% και στο χοιρινό από 95% στο 37%, ενώ η αυτάρκεια μας στο αγελαδινό γάλα σήμερα ανέρχεται μόλις στο 70%. Συμπερασματικά, εισάγουμε ετησίως κτηνοτροφικά προϊόντα αξίας τριών και πλέον δισεκατομμυρίων ευρώ.
Και δεν είναι τυχαίο ότι, μεταξύ των πρώτων εκατό εισαγώγιμων ειδών, συμπεριλαμβάνονται 22 διατροφικά προϊόντα, συνολικής αξίας 2,09 δισ. ευρώ (ήτοι 6,48% του συνόλου των ελληνικών εισαγωγών).
Κοντολογίς, όμως, όσο τρώμε λεμόνια Αργεντινής, φακές Καναδά, βερίκοκα Ισπανίας και χοιρινό Γαλλίας και Ολλανδίας, είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Και, ας το πάρουμε απόφαση, σωτηρία δεν θα υπάρξει από πουθενά.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:15:22]