Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 17:29      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κι όμως, η πόλη υπάρχει

Κι όμως, η πόλη υπάρχει



Μνήμες ιερές, ξύπνησε αυτό που έγινε στη Σμύρνη, την τραγική πανέμορφη πρωτεύουσα του Μικρασιατικού Ελληνισμού με αφορμή τον Αγιασμό των Υδάτων στην προκυμαία της πόλης, επίσημα για πρώτη φορά από το 1922.
Το 2006 είχε πραγματοποιηθεί μια τελετή, όμως ήταν ανεπίσημη και γρήγορη καθώς δεν είχε ληφθεί καμία άδεια από τις τουρκικές αρχές. Αυτή τη φορά ελήφθη άδεια και από το δήμο και από την Αγκυρα. Θετική εντύπωση μας προκάλεσε το ότι δεν υπήρξε καμία παρενόχληση ούτε από κάποιον αστυνομικό ούτε από κάποιον περαστικό.
Αυτή τη φορά με κάθε επισημότητα ο αρχιμανδρίτης π. Κύριλλος και ιερείς που έφτασαν από τις μονές του Αγίου Ορους περπάτησαν στην προκυμαία της Σμύρνης και συνοδευόμενοι από τον πρόξενο της Ελλάδος στη Σμύρνη κ. Τσακίρη έφτασαν στο σημείο όπου θα έριχναν το σταυρό.
Εκεί τους περίμεναν εκατοντάδες Ελληνες της Σμύρνης και πολλοί άλλοι που είχαν έρθει από τη Λέσβο, τη Χίο, ακόμη και από την Αθήνα, αλλά και πολλοί Τούρκοι που από περιέργεια σταμάτησαν στην παραλία για να παρακολουθήσουν όλη την τελετή. Ο καιρός ήταν ευνοϊκός, με 18 βαθμούς, και διευκόλυνε τη λειτουργία που τελέσθηκε μπροστά από το ιστορικό κτίριο του ελληνικού προξενείου, το οποίο σήμερα ανακαινίζεται.
Δεκάδες Τούρκοι οπερατέρ τηλεοπτικών δικτύων, όπως και φωτογράφοι, είχαν σπεύσει καθώς το νέο μαθεύτηκε γρήγορα στη Σμύρνη και ήθελαν να καταγράψουν την ιστορική αυτή στιγμή.
Ο πατήρ Κύριλλος απελευθέρωσε το λευκό περιστέρι και έριξε το σταυρό στα νερά του κόλπου της Σμύρνης με θέα το Κορδελιό. Λίγο μετά έριξε και ένα στεφάνι στη θάλασσα «για όσους μαρτύρησαν στη Σμύρνη».
Συγκινήθηκα, χωρίς υπερβολή συγκλονίστηκα. Θυμήθηκα αυτό που έλεγε η μητέρα μου, ότι μπροστά της και στις δύο αδελφές της, την Αννα και την Ελένη, οι Τούρκοι, το πρωί της 27ης Αυγούστου 1922, άρπαξαν τα δύο αδέλφια της, τον Γιώργο και τον Δημήτρη που μαζί με μυριάδες άλλους είχαν καταφύγει στην προκυμαία, το πανέμορφο «ΚΑΙ». Χάθηκαν μαζί με αμέτρητους Ελληνες Σμυρνιούς.
Γράφω στο βιβλίο μου «Στις Χαμένες Πατρίδες»
Σμύρνη: Η μοίρα μιας Πόλης
«Θυμήθηκα τις εντάφιες στάμνες της Κως. Μια
τέτοια στάμνα είναι για μένα η Σμύρνη - δε γυρίζει
κανείς. Η Σμύρνη, έχει χάσει τον ίσκιο της, όπως τα
φαντάσματα…».
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
Αυγουστιάτικο ξημέρωμα στη Σμύρνη. Πίσω από το κάστρο, ανεβαίνει θριαμβευτικά ο ήλιος.
Ολα τυλίγονται στο χρυσό φως του. Η θάλασσα λαμποκοπάει. Η πολιτεία ξύπνησε. Αρχίζει, μια ακόμα ημέρα. Μια ακόμα ημέρα, στο χρόνο, που ξεκινά από τα βάθη της ιστορίας. Από τότε που την έχτισε, αυτήν εδώ την πόλη ο Μεγαλέξανδρος. Από τότε, που την έκαψε ο Κεμάλ. Και που ξερίζωσε τον ελληνισμό δύο χιλιετηρίδων μέσα σε λίγες ώρες.
Κι όμως, η πόλη υπάρχει. Δεν έχει πια τίποτε το κοινό με την παλιά ελληνική Σμύρνη της θύμησης. Η όμορφη, νοικοκυρεμένη πόλη των 350.000 κατοίκων του 1922, που είχε σαν μοναδικό άξονά της την προκυμαία, τράνεψε. Απλώθηκε, ενώθηκε με τα γραφικά προάστεια, με το Καρατάσι, την Καραντίνα, το Κοκαργιαλί, το Κορδελιό. Γέμισε γύρω, μέχρι μακριά, ο κόλπος της Σμύρνης, με αμέτρητες πολυκατοικίες. Το παλιό κάστρο, που δέσποζε περήφανα απόμακρο, πάνω από την πόλη πνίγηκε, από πλήθος φτωχόσπιτων και μικρομάγαζων. Και οι καινούριες φτωχογειτονιές, προχώρησαν πέρα απ' αυτό. Πλημμύρισαν τους λόγους, φτάνουνε μέχρι τις «καμάρες του Μεγαλέξαντρου», το παλιό υδραγωγείο. Πλήθη απόκληρων από τα υψίπεδα της ανατολικής Τουρκίας, ήρθαν εδώ, γυρεύοντας δουλειά και ψωμί. «Η Μεσόγειος, να ο στόχος μας…». Το πολεμικό σύνθημα του Κεμάλ, έγινε κοινωνική πραγματικότητα. Ο μαγνήτης της Μικρασίας, τράβηξε μυριάδες. Τώρα, σ' αυτά τα μέρη, λέγοντας Σμύρνη, εννοούμε ένα γιγάντιο οικιστικό σύνολο, έναν πληθυσμό που συνολικά, πλησιάζει τα 4.000.000. Εχει δίκιο ο Σεφέρης...
Δεν ξεριζώθηκαν μονάχα οι Ελληνες της Σμύρνης. Εσβησε και χάθηκε μεθοδευμένα και συστηματικά, ό,τι το ελληνικό.
Πραγματικά, «η Σμύρνη έχει χάσει τη σκιά της…». Τριγυρίζω, κοντεύει να μεσημεριάσει, προσπαθώντας να βρω μιαν άκρη. Κάποιος Τούρκος, με βλέπει να ψάχνω σκυμμένος στο χάρτη της πόλης και με πλησιάζει.
- Τι θέλετε; μου λέει σε άψογα Ελληνικά.
- Ηταν από δω η μάνα μου και προσπαθώ να βρω τη θέση του σπιτιού της, που βρισκόταν μπροστά από την Αγία Φωτεινή.
- Δεν υπάρχει πια τίποτα. Μόνο Πάρκο.
- Το εξοχικό, στο Κορδελιό, θα το βρω άραγε;
- Κορδελιό, α, Καρσί - Γιακά. Οχι, εκεί, όλα έχουν γίνει πολυκατοικίες.
Είδε μια σκιά να σκεπάζει το πρόσωπό μου. Με αγκάλιασε φιλικά μου λέει: «Ενας είναι ο Θεός. Η πολιτική είναι κακιά».
Τώρα, μετά από 94 χρόνια, έγινε ο Αγιασμός των Υδάτων στην τραγική προκυμαία. Ας ελπίσουμε πως σε συνθήκες ειρήνης θα ξαναζήσει στη Μικρασία Ελληνισμός.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:29:04]