Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 23:50      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χρήστος Αναστασόπουλος: «Ως άξιο τέκνο του Οδυσσέα, επιτελώ άθλους»

Χρήστος Αναστασόπουλος: «Ως άξιο τέκνο του Οδυσσέα, επιτελώ άθλους»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Εκπέμπει θετική ενέργεια. Ομοίως και το βιβλίο του «Εφτά μικροί θάνατοι, εφτά μικροί άθλοι» (εκδ. Πικραμένος). Η κουβέντα με τον Πατρινό Χρήστο Αναστασόπουλο αποκαλύπτει, επιπλέον, και τη «δουλειά» που έχει κάνει εντός του. Ιδιον των δυνατών.
Ποια η αφορμή της «γέννησης» του βιβλίου σας;
Η αφορμή της «γέννησης», στάθηκε, ένας θάνατος, ο ξαφνικός θάνατος της αδελφής της γυναίκας μου, της Κατερίνας Παναγιωτάτου. Μετά από καιρό συνειδητοποίησα ότι θρηνώντας για την Κατερίνα, θρηνούσα για όλους αυτούς και αυτές που έχουν φύγει από τη ζωή μου. Τελικά, με μια γέννηση που είναι ένα καλωσόρισμα, αποχαιρέτησα μια για πάντα τη λήθη που με οδηγούσε τελικά στον θάνατο της ύπαρξης και της ιστορίας του κάθε ανθρώπου. Και σε αυτό, με βοήθησε η ολοκλήρωση του μυθιστορήματος και, βέβαια, η συνέχιση της συγγραφής.

Γιατί επιλέξατε αρχαιοελληνικά ονόματα για τους χαρακτήρες;
Ο βασικός μου ήρωας, ο Τηλέμαχος Αρφάνης έκανε την αρχή. Στη συνέχεια, το εσωτερικό ερώτημα που προέκυψε ήταν πώς θα ήταν αν ο Οδυσσέας, ο πατέρας του, δεν ενεργούσε όπως στο έπος, αλλά του έδινε τον χώρο να δημιουργήσει την προσωπική του «Τηλεμάχου Οδύσσεια» ,όπως την αναφέρω. Σιγά-σιγά οι ήρωες του μυθιστορήματός μου σχεδόν αυτοβαπτίζονταν. Με οδηγούσαν με τις πράξεις τους στα αρχαιοελληνικά ονόματά τους που σαφώς είχαν μια κυριολεκτική αλλά και μια μεταφορική σημασία. Το πρώτο μου μυθιστόρημα είναι βαθιά ελληνικό, γιατί απλούστατα ενεργώ ακόμη και τώρα εδώ στο Βερολίνο ως άξιος γιός του προγεννήτορά μου Οδυσσέα. Και ως άξιο τέκνο, όπως και οι υπόλοιποι συνέλληνες, εξάλλου, επιτελώ άθλους.

Τραυματισμένος από μια έκρηξη, ο ήρωάς σας βλέπει τη ζωή του σαν κινηματογραφική ταινία… Ζόρικη η πορεία προς την αυτογνωσία;
Η πορεία είναι ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, μάχες, απώλειες, ματαιώσεις, άθλους, πειρατές, μάγισσες, τέρατα και συναντήσεις. Οι συναντήσεις έχουν μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτήν την πορεία προς την αυτογνωσία. Και αυτό γιατί η επίτευξη συμμαχιών, η γνωριμία και σχέση μας με ανθρώπους που διανύουν το προσωπικό τους ταξίδι μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλες αποκαλύψεις και άρα και σε ανατροπές. Και αυτό είναι ένα μήνυμα για την Ελλάδα του σήμερα και τους πολίτες της. Ο Καζαντζάκης είχε πει ότι ο λαός δεν σώζεται, αλλά σώζει.

Κατά τον Τηλέμαχο, μετά από κάθε αποχαιρετισμό ακολουθεί ένα νέο καλωσόρισμα. Μετά την απώλεια, ο άθλος. Τι διαδικασία απαιτείται για να υιοθετήσει κανείς αυτή τη θετική στάση;
Νομίζω πως η διαδικασία αυτή είναι αρχετυπική. Πάντα έτσι γινόταν από τότε που ο άνθρωπος υπάρχει στον πλανήτη γη. Οι άνθρωποι που δεν αποχαιρετούν την απώλεια, τον θάνατο ή τη ματαίωση έχουν πάρει την απόφαση ακόμη να θρηνήσουν. Και αυτό είναι απολύτως αποδεκτό. Η διαφορά είναι ότι όταν ο αποχαιρετισμός επιτελεστεί τότε το πένθος και ο θρήνος μεταμορφώνονται σε εσωτερική δύναμη και τελικά ήδη ο πρώτος μικρός άθλος έχει επιτελεστεί. Νομίζω ότι η λέξη αποχαιρετισμός, αν πάμε λίγο πιο πίσω, θα κατανοήσουμε ότι έχει να κάνει και με τον προσωπικό μας αποχαιρετισμό από τη ζωή, όταν κι εμείς φύγουμε. Και αυτό δεν το αντέχουμε. Από την άλλη μεριά, όμως, μικροί τέτοιοι αποχαιρετισμοί, μικροί τέτοιοι θάνατοι είναι καλή «προπόνηση» για το τελικό παιχνίδι της ζωής μας.

Θίγετε και το θέμα ναρκωτικά.
Τυχαίνει ένας άνθρωπος τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα να ήταν χρόνια στη χρήση. Η προσωπική του πορεία μέσα από την αποτοξίνωση και η γνωριμία μου, μέσω αυτού, με θεραπευμένους, πρώην χρήστες μού άνοιξε ένα παράθυρο στον νου. Συνειδητοποίησα ότι τα παιδιά αυτά, φτάνοντας στο χείλος του θανάτου αρκετές φορές και παίρνοντας μετά την απόφαση να θεραπευτούν, κατάφεραν να επιτελέσουν πολλούς μικρούς άθλους. Αυτό με ενέπνευσε και συνεχίζει να με εμπνέει. Τα παιδιά αυτά αποχαιρέτησαν τον θάνατο και καλωσόρισαν την καινούργια τους ζωή.
Εχετε αφιερώσει το βιβλίο σας στα κρυσταλλένια παιδιά. Η ενσυναίσθησή τους, ο ανώτερος τρόπος σκέψης τους τείνουν χείρα βοήθειας; Είναι έμφυτη ή επίκτητη η διαφάνειά τους;
Αρκετά βιβλία αφιερώνονται σε ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια. Το δικό μου μυθιστόρημα, παρ' ότι αναφέρεται σε αρκετές τέτοιες απώλειες, αφιερώνεται στα κρυσταλλένια παιδιά, στη γενιά εκείνη που με αυτό που «φέρει», μας βοηθά στην ισχυροποίηση της προσωπικής αλλά και της συλλογικής μας μνήμης. Θεωρώ ότι όλοι μας σαν παιδιά ήμασταν εν δυνάμει τέτοια κρυσταλλένια παιδιά. Η διαφορά μας με την ενηλικίωσή μας είναι ότι οι περισσότεροι το λησμονήσαμε. Υπάρχουν, όμως, κάποιοι ανάμεσά μας που μας φορτίζουν τη μνήμη. Και αυτοί δεν είναι απαραίτητα παιδιά, αλλά σίγουρα είναι κρυστάλλινοι. Και τέτοια κρυστάλλινα παιδιά γνωρίζω.

Αγάπη-Μνήμη. Είναι οι δύο ακρογωνιαίοι λίθοι της δύναμης;
Νομίζω πως σε μας τους ενήλικους προηγείται η μνήμη που θα μας οδηγήσει στην αγάπη, στην παραδοχή, στη συγχώρεση και τελικά στην ενότητα. Αν παρατηρήσουμε τα βρέφη, παρ' όλο που έχουν ελάχιστη μνήμη, βιώνουν την αγάπη μέσα από την ενότητα που έζησαν μέσα στη μήτρα. Είμαστε κι εμείς ενήλικοι, πλέον, αν και το λησμονούμε, κομμάτι αυτής της ενότητας της μήτρας του σύμπαντος, της συλλογικής αυτής μνήμης. Τα ζώα, εξάλλου, βιώνουν αυτή την ενότητα της συλλογικής τους ύπαρξης. Γι' αυτό και μας είναι τόσο απαραίτητα.

Ρόλο στην ιστορία σας κρατά και η ταχυδακτυλουργική, με την οποία ασχολείστε επαγγελματικά. Πώς λειτουργεί σ' εσάς;
Είναι ένας ακόμη, πιο «μαγικός» τρόπος για να επικοινωνώ με τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά. Στον κόσμο των ταχυδακτυλουργικών με μύησε ο φίλος μου Γιώργος, που έτυχε να είναι και ο άνθρωπος που με ενέπνευσε μέσα από τον αποχαιρετισμό του στις ναρκωτικές ουσίες και το καλωσόρισμά του στη νέα του ζωή.


Το Βερολίνο και οι… πατρίδες
Η ιστορία σας λειτουργεί στον αναγνώστη σαν μαγικός καθρέφτης που αντικατοπτρίζει τις απέραντες, εντός μας, δυνατότητες. Κατά πόσο συνεργάστηκε ταχυδακτυλουργός, ηθοποιός και συγγραφέας γι' αυτό;
Είναι ωραία η ερώτησή σας γιατί με οδηγεί να σκεφτώ μόνον όμορφα πράγματα. Τόσα χρόνια σαν ηθοποιός, έχω βιώσει τα γλυκά συναισθήματα της πληρότητας και της ενότητας. Η αγάπη των μικρών και μεγάλων θεατών μου με έκανε ψυχικά και συναισθηματικά πιο πλούσιο. Γνωρίζω, λοιπόν, ή, καλύτερα, θυμάμαι το πώς να διηγούμαι μία ιστορία, ένα παραμύθι. Αυτό με βοήθησε πολύ στο χτίσιμο και στην ολοκλήρωση του μυθιστορήματός μου.
Ζείτε έξι χρόνια, οικογενειακώς στο Βερολίνο. Οι εντυπώσεις σας;
Το Βερολίνο είναι μια πολύ ιδιαίτερη πόλη. Ενώ είναι πρωτεύουσα, έχει τέτοια χαρακτηριστικά που την ανάγουν σε μια μη χαρακτηριστική γερμανική πόλη. Κάποιοι μιλούν για τη Νέα Υόρκη της Ευρώπης. Μαθαίνω πολλά ζώντας εδώ. Ενα από τα πολλά είναι ότι μου δίνει τον ζωτικό αυτό χώρο που χρειάζομαι για να ξαναθυμηθώ, να φορτίσω την μνήμη μου και τελικά να ασχοληθώ με τη συγγραφή που είναι για μένα τρόπος πια να αναπνέω. Επίσης, η ύπαρξη τόσων πολλών διαφορετικών λαών, εθνοτήτων και γλωσσών με έκαναν πιο ανεκτικό και ελεύθερο. Από την άλλη, όμως, συνειδητοποίησα και ξαναθυμήθηκα τον πρόγονό μου Οδυσσέα. Αρχισα να πηγαίνω προς τα πίσω και να ξανα-ορίζω την έννοια «πατρίδα». Υπάρχουν στο Βερολίνο, επίσης, πολλοί άνθρωποι που μιλούν δυο μητρικές γλώσσες ή έχουν ανατραφεί με δύο διαφορετικές κουλτούρες. Αυτό με δονεί εσωτερικά και έχω αρχίσει να ασχολούμαι με την ιστορία, ευρωπαϊκή αλλά και παγκόσμια.

Πατρίδα τι είναι για εσάς;
Παλιότερα έλεγα ότι πατρίδα είναι η μητρική μου γλώσσα και ο τόπος της παιδικής μου ηλικίας. Τώρα, θα πρόσθετα ότι είναι οι μνήμες αλλά και ο τόπος που γεννιέται και μεγαλώνει η γενιά των απογόνων μου. Αρα, πιθανόν, πατρίδα να είναι και δύο διαφορετικοί τόποι.
Εχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο μετάφρασης του βιβλίου σας στα Γερμανικά; Υπάρχει κάτι άλλο στα σκαριά;
Το βιβλίο μου το έχω ήδη δώσει σε έναν καθηγητή του τμήματος νεοελληνικών σπουδών εδώ στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Περιμένω την απάντηση και κριτική του. Πιθανόν μια θετική του αξιολόγηση να οδηγήσει το μυθιστόρημα και στην έκδοσή του στη γερμανική γλώσσα. Συνεχίζω να γράφω. Είναι ήδη από την μεριά μου έτοιμα δεκατέσσερα μικρά διηγήματα με τον γενικό τίτλο «Το δέντρο». Κάποια από αυτά προδημοσιεύτηκαν στο LIFO. Επίσης, είμαι στην αρχή ενός καινούργιου ημι-ιστορικού μυθιστορήματος που θα μου πάρει αρκετό χρόνο. Χαίρομαι, κυρίως, για το ταξίδι της συγγραφής. Χαίρομαι για τη γνωριμία μου με τον εκδότη μου τον Γιάννη Πικραμένο και τους συνεργάτες του. Χαίρομαι για τη ζωγράφο του βιβλίου την Ειρήνη Μπράττη. Χαίρομαι για τις επιτεύξεις τόσων άθλων που επιτελέστηκαν και επιτελούνται. Σας ευχαριστώ πολύ.


ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΦΤΑ ΜΙΚΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ, ΕΦΤΑ ΜΙΚΡΟΙ ΑΘΛΟΙ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ, 2015. ΣΕΛ. 200, ΤΙΜΗ 14 ΕΥΡΩ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:50:06]