Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 08:37      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 Η βίαιη είσοδος;

Η βίαιη είσοδος;



Αν η κυβέρνηση δεν μπορέσει να περάσει το ασφαλιστικό, το πιθανότερο είναι να πέσει. Συνεπώς θα κληθεί μια άλλη κυβέρνηση, μονοκόμματη ή συνεργασίας, οικουμενική ή διευρυμένη, να φτιάξει ένα άλλο ασφαλιστικό, το οποίο όμως δεν αρκεί να αρέσει στην κοινωνία. Θα πρέπει να το εγκρίνουν οι Θεσμοί, και αυτοί το μόνο που συζητούν είναι ένα ασφαλιστικό στα μέτρα αυτού που έχει βγάλει τον κόσμο στους δρόμους, αν όχι και χειρότερο.
Αρα ή θα το αποδεχθεί ο λαός, με απεργίες ή άνευ, ή θα πέσει και η επόμενη κυβέρνηση. Ή θα ξαναγυρίσουμε στο ερώτημα που εκκρεμεί σαν κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα εδώ και πέντε χρόνια στη χώρα: Αν "βγαίνει" το μνημόνιο ή δεν βγαίνει. Αν μπορούμε να πείσουμε τους δανειστές ότι δεν βγαίνει. Αν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς δανειστές. Αν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τον εαυτό μας, τις δομές μας και τις νοοτροπίες μας, χωρίς δανεισμό.
Στο μεταξύ, ασφαλιστικό ζήτημα θα υπάρχει πάντοτε, όπως και σε όλες τις χώρες. Ολα τα συστήματα καλούνται να διαμορφώνουν βιώσιμες πολιτικές στην συνταξιοδοτική και ασφαλιστική κάλυψη.
Τους όρους του προβλήματος τους βάζει η ίδια η ζωή. Είναι μεν όροι πολιτικοί (ποιοί δίνουν, πώς καταφέρνουμε να αυξάνουμε τη βάση και τα μεγέθη καταβολών, μέσα από ένα πλαίσιο υγιούς παραγωγικής και φορολογικής λειτουργίας), αλλά είναι και αριθμητικοί: Δίνεις όσα έχεις ή όσα μπορείς να έχεις, μέσα από έναν βιώσιμο δανεισμό.
Η Ελλάδα του 2016 ούτε έχει, ούτε μπορεί να έχει, όσο δεν μετασχηματίζεται σε μια υγιέστερη κατεύθυνση. Δεν ξέρουμε αν το μνημόνιο υπηρετεί αυτόν τον στόχο επιτυχώς, αλλά δεν βλέπουμε και τη δική μας την πλευρά να απεργάζεται κάποια καλύτερη ιδέα.
Οσα αρθρώνουμε, στριφογυρίζουν γύρω από μια συντηρητική αντίληψη, με αμυντικά χαρακτηριστικά. Ακούγαμε συνδικαλιστή του νομικού κλάδου σε κεντρική εκπομπή να καταγγέλλει ότι μεθοδεύεται η βίαιη έξοδος δικηγόρων από το επάγγελμα.
Φαίνεται, πράγματι, ότι μεγάλο τμήμα του δικηγορικού σώματος θα γονατίσει αν ισχύσουν τα νέα μέτρα. Η συζήτηση, ωστόσο, δεν είχε περιθώριο για το ερώτημα πώς έγινε η βίαιη, ακατάσχετη είσοδος τόσων δικηγόρων στο επάγγελμα. Πόσοι από αυτούς τα έβγαζαν πέρα όλον τον προηγούμενο καιρό; Ποιός μιλούσε για προλεταριοποίηση του νομικού και του ιατρικού επαγγέλματος, εδώ και χρόνια, και χωρίς μνημόνιο; Τι σκοπεύαμε να κάνουμε γι' αυτό;
Τίποτα. Δεν κάναμε τίποτα ούτε γι' αυτό ούτε για κάτι άλλο. Και αυτό παραμένει το βασικό μας ζήτημα. Πέντε και έξι χρόνια μετά την κρίση, αποκρούουμε μεν τις προτεινόμενες θεραπείες- οι οποίες πλέον δεν είναι δημιουργικές, αλλά αναγκαστικές, ακρωτηριάζουν τον ασθενή για να ζήσει- αλλά κεντρική δική μας ιδέα δεν υπάρχει, πέραν του ότι "κάποιοι τα φάγανε" κλπ κλπ. Αλλά και η ίδια η κυβέρνηση νομιμοποιεί αυτή τη λογική: Αντί να πολεμήσει μπας και πείσει, κάθε φορά που πρέπει να σπρώξει μια αντιδημοφιλή παρέμβαση, στήνει θεατρική παράσταση για λίστες Λαγκάρντ και άλλα φούμαρα, τα οποία, βέβαια, μέχρι προχθές τα πίστευε και η ίδια.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:37:42]