Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 06:14      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ορνιθοσκαλίσματα

Ορνιθοσκαλίσματα



Μια γυναίκα πέταξε μια κότα στο Μέγαρο Μαξίμου. Κάποτε λέγαμε, είδηση είναι αν άνθρωπος δαγκώσει σκύλο, αλλά στο πουλερικό θέμα, παραμένει είδηση ότι άνθρωπος πετάει κότα.
Η σκηνή τραβήχτηκε από τις κάμερες και αναπαρήχθη γενικώς, ευρέως και διαδικτύως. Αποδείχθηκε ότι προσφερόταν μόνο για λογοπαίγνια και ευρηματικές λεζάντες, δεν πήγαινε η εκμετάλλευση του θέματος παρά πέρα.
Κατ, που λένε στα γυρίσματα. Κοτ, εν προκειμένω. Στη Θεσπρωτία, μια γιαγιά διασχίζει με νεύρο και ταχύτητα ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο, την ώρα του αγώνα. Δεν επρόκειτο για αλλαγή, δεν της κοίταξαν τις τάπες, δρόμο ήθελε να κόψει. Και έδωσε τόση σημασία στην ιερότητα της πδοσφαιρικής συνάντησης, όση πράγματι είχε. Οι γιαγιάδες ποτέ δεν παίρνουν στα σοβαρά τα παιχνίδια των νέων. Τους πετάνε τα κόμικ, τους πατάνε τη μονόπολι, τους τακτοποιούν τα στρατιωτάκια.
Εν προκειμένω η γιαγιά κάτι ήξερε και περιφρόνησε το ματς. Η μπάλα δεν την πλησίασε ποτέ, λες και η γιαγιά ήξερε ότι αυτές οι ομάδες δεν μπορούν να αλλάξουν παιχνίδι με τίποτα.
Η σκηνή τραβήχθηκε από κάμερες και αναπαρήχθη ομοίως, με τα δέοντα σχόλια.
Η διαφορά τους ήταν ότι η Κοτ Γούμαν έκανε ακτιβισμό επί τούτου, εκμεταλλευόμενη τις κάμερες, για να κάνει θέμα τον εαυτό της στο φέισμπουκ. Τούτο προδίδει μοναξιά και βάρεμα, και αδικαίωτη ματαιοδοξία σε συνδυασμό με τραυματική ανάγκη για προβολή και προσοχή.
Η Crosscourt grandmother δεν είχε ιδέα ότι θα κινηματογραφείτο. Δεν την κόβουμε για φαν του διαδικτύου. Κίνητρό της ήταν, απλά, να περάσει απέναντι από το στρωτό χορτάρι.
Κοινός τόπος των δύο περιστατικών είναι ότι χάρη στην κάμερα, απασχόλησαν αμφότερα την κοινωνία, χωρίς να είναι αναγκαία η διαμεσολάβηση δημοσιογράφου.
Αρκεί και μόνο η κάμερα του κινητού ή του τάμπλετ για να μετατρέψει κανείς τον εαυτό του σε παραγωγό "ειδήσεων", δηλαδή θεμάτων με τα οποία μπορεί η ευρύτερη κοινότητα να κάνει χάζι, ή σε μάρτυρα διασκεδαστικών ή σοβαρών καταστάσεων.
Σήμερα, στο σύνολο των ιστοτόπων και- εκ μεταφοράς- και των καναλιών, που τρέχουν για να μην υστερήσουν (τζάμπα πρόγραμμα είναι, άλλωστε), παίζουν αναρίθμητα τέτοια θέματα. Δείτε πώς ένας κροκόδειλος στάθηκε όρθιος, πώς ένας γορίλας ξύρισε έναν άλλον και πώς ένα μωρό έβαλε γκολ με φάουλ σε γάτα τερματοφύλακα.
Τα περισσότερα έχουν ένα γούστο. Ολα μαζί, συνιστούν μια σαχλαμάρα. Μεταξύ όμως σοβαρής ειδησεογραφίας και σαχλαμάρας, το ευρύ κοινό προτιμάει τη δεύτερη. Για τον πρόσθετο λόγο ότι η κατανάλωση αυτού του υλικού γίνεται προχείρως και επιπολαίως. Στον καφέ, στο λεωφορείο, στο ατομικό ή συλλογικό χάζεμα. Υπάρχουν σοβαρές στιγμές στο 24ωρό μας; Ή επιδεικνύουμε μια οθόνη ο ένας στον άλλον, κοίτα εδώ ρε, όχι, εδώ κοίτα ρε, δεν υπάρχει ρε αυτό, δεν το πιστεύω ρε.
Η επαγγελματική δημοσιογραφική δουλειά σάρωνε τα πάντα τον καιρό που κυριαρχούσε στις εφημερίδες και τις οθόνες ή τα ραδιόφωνα. Δεν υπήρχαν εναλλακτικά μέσα.
Αυτά, τα ανέπτυξε και τα διέθεσε η τεχνολογία, πείθοντας τον κόσμο ότι είναι φτηνά.
Αλλά μη βιαστούμε να την κατηγορήσουμε. Ας θυμηθούμε ότι η στροφή στην ελαφρότητα, με τα τηλε- πρωινάδικα, είχε αρχίσει πολύ πριν βγουν κινητά με κάμερες. Το ααααα, δεν το πιστεύω, εκεί πρωτοακούστηκε, όπως και το πρώτο δημόσιο μαγείρεμα εκεί έγινε.
Συνεπώς, το κλειδί της κατανόησης πάει αλλού. Η εποχή μας έδωσε πολύ μεγαλύτερο δικαίωμα στην ελαφρότητα του εαυτού μας, όπως και τη συλλογική, από όση το σοβαροφανές παρελθόν, όπου το μόνο ειδησεογραφικό μαστ στο σπίτι ήταν η εφημερίδα του μπαμπά. Σσσσσστ. Διαβάζει.
Η δημοσιογραφία δεν έχασε τη μάχη από το διαδίκτυο. Την έχασε από την ενισχυμένη αίσθηση του κοινού ότι δεν την χρειάζεται.
Αυτό, είναι ένα πρόβλημα για τη δημοσιογραφία. Κυρίως όμως είναι ένα πρόβλημα για την κοινωνία.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:14:23]