Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 13:18      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αννα Συνοδινού: Η αρχόντισσα της Αθήνας

Αννα Συνοδινού: Η αρχόντισσα της Αθήνας



Oταν υπηρετούσα στην Αθήνα ως ιεροκήρυξ και διευθυντής Νεότητος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, δοκίμασα πολλές εκπλήξεις. Επικοινωνούσα με πολύ κόσμο, λειτουργούσα και ομιλούσα στους κεντρικούς ναούς των Αθηνών και εκπροσωπούσα τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρό Σεραφείμ σε διάφορες εκδηλώσεις, κυρίως στην Ακαδημία Αθηνών, τα πανεπιστήμια, σε συνέδρια κ.λπ. όπου και απηύθυνα χαιρετισμούς και μετέφερα τις ευχές του.
Σε κάποιες τέτοιες εκδηλώσεις συνάντησα την Αννα Συνοδινού, που τότε διέπρεπε ως ηθοποιός και ήταν βουλευτής και υφυπουργός της Κυβερνήσεως. Την έβλεπα στους ιερούς ναούς της Αρχιεπισκοπής να εκκλησιάζεται, κυρίως την συναντούσα στις αγρυπνίες σε διάφορους ναούς. Διέκρινα την πίστη της και τη σοβαρότητά της. Δεν ήταν φιλακόλουθη από ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά από μια αγάπη της στον Θεό και την Εκκλησία.
Κάποτε, σε μια τέτοια συνάντηση με παρεκάλεσε να είμαι ο πνευματικός της και μου ζήτησε να την επισκεφθώ στο σπίτι της.
Πράγματι, την ορισμένη ημέρα και ώρα πήγα στο σπίτι της, στην οδό Αντήνορος, με έναν ιδιαίτερο ενδοιασμό, γιατί ήταν ένα ίνδαλμα για πολλούς.
Με υποδέχθηκε με μια αρχοντιά, ήταν πράγματι μια αρχόντισσα Αθηναία. Διεπίστωσα την τρυφερή σχέση της με τον σύζυγό της, Γιώργο Μαρινάκη. Είδα ένα απλό και συγχρόνως αρχοντικό σπίτι, με φωτογραφίες, μικρές και μεγάλες από διάφορες παραστάσεις της, έπιπλα προσεγμένα. Και σε μια σημαντική γωνιά του καθιστικού, όπου περνούσε πολλές ώρες την ημέρα, διαβάζοντας και συζητώντας με τους ανθρώπους, υπήρχαν πολλές βυζαντινές εικόνες και ένα καντήλι το οποίο πάντοτε ήταν αναμμένο.
Μου ανακοίνωσε την επιθυμία της να με κάνει πνευματικό πατέρα, με παρεκάλεσε να αναλάβω αυτό το έργο και περίμενε την απάντησή μου με μια απλότητα. Οταν της απάντησα ότι θα προσπαθήσω να βοηθήσω όσο μπορώ, εκείνη σαν μικρό παιδί χάρηκε και χειροκρότησε! Περίμενε την απόφασή μου με χαρά.
Εκτοτε την επισκεπτόμουν συχνά στο σπίτι της, ιδιαιτέρως πριν τις μεγάλες εορτές, για να ετοιμασθεί για τον εορτασμό τους. Με απλότητα, ταπείνωση και σεβασμό, μου έλεγε όλα τα θέματα που την απασχολούσαν και στο τέλος γονάτιζε για τη συγχωρητική ευχή.
Επειτα, συζητούσαμε διάφορα θέματα, μου εκμυστηρευόταν και τις απόψεις της για ηθοποιούς που διέπρεπαν την εποχή εκείνη, για πολιτικούς, για την επικοινωνία της με τον πρωθυπουργό και μετέπειτα πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή και για το πώς ανέλαβε υφυπουργός στην κυβέρνησή του.
Ηταν κυριολεκτικά αρχόντισσα. Ολοι οι τρόποι συμπεριφοράς της φανέρωναν ένα ήθος της παλαιάς Αθήνας. Επάνω της είχε κάτι το κοσμοπολίτικο και συγχρόνως κάτι εκκλησιαστικό, επηρεασμένο από την εσωτερική ζωή της Εκκλησίας. Ηταν κριτική για άστοχες συμπεριφορές άλλων, αλλά συγχρόνως ήταν και πολύ τρυφερή. Εβλεπα την τρυφερότητά της, ιδιαιτέρως όταν κατά τη διάρκεια των συζητήσεών μας της τηλεφωνούσαν διάφορα συγγενικά και φιλικά της πρόσωπα. Ομιλούσε ωραία, αρχοντικά, τρυφερά, καλοσυνάτα. Δεν εκφραζόταν εκείνη την ώρα ως ηθοποιός, αλλά ως μάνα, ως χριστιανή, με το ωραίο ύφος της και το γέλιο της.
Μία μέρα μετά από την παραίτησή της από το ελληνικό Κοινοβούλιο, την επισκέφθηκα στο σπίτι της, μετά από δική της πρόσκληση. Ενώ οι εφημερίδες έλεγαν πολλά, εκείνη ήταν ήρεμη, σοβαρή, νηφάλια, προβληματισμένη, αλλά και αισιόδοξη. Ηταν σωστά τοποθετημένη απέναντι στην πολιτική, η οποία δυστυχώς, πολλές φορές από επίθετο γίνεται ουσιαστικό και ταυτίζεται με το κόμμα. Καταλάβαινα ότι η παραίτησή της, όχι μόνο από το Κοινοβούλιο, αλλά και από το κόμμα της, ήταν μια ώριμη πράξη, αποτέλεσμα πολλής σκέψης και έντονου προβληματισμού. Δεν μπορούσε αυτή η προσωπικότητα, ανοικτή και συγκροτημένη, να κλείνεται σε μικρά και ανήλια δωμάτια.
Κάποτε (1994) πέρασε μια δύσκολη ασθένεια, έκανε εγχείρηση, βρέθηκε στα πρόθυρα του θανάτου, αλλά ξεπέρασε γρήγορα το πρόβλημα. Οταν επέστρεψε στο σπίτι της, την επισκέφθηκα για να της ευχηθώ κατάλληλα. Ο σύζυγός της Γιώργος Μαρινάκης ήταν αφόρητα λυπημένος, γιατί αν πέθαινε αυτή πρώτη, δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς την Αννα. Εκείνη τον παρηγορούσε με μια αρρενωπότητα και συγχρόνως καλοσύνη. Συζήτησα μαζί της για πολλή ώρα. Αισθάνθηκα πολύ μεγάλο δέος, όταν την είδα να στρέφεται στην γωνιά με τις εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων και να λέει με εκπληκτική πίστη: «Δεν φοβήθηκα ούτε φοβάμαι τον θάνατο. Αλλωστε μετά τον θάνατο ζούμε με τους αγίους. Γιατί η ζωή που ζούμε εδώ στην γη να είναι καλύτερη από τη ζωή των αγίων στον ουρανό;». Εμεινα έκπληκτος.
Η Αννα Συνοδινού ήταν μια μεγάλη ηθοποιός που ήξερε να ζωντανεύει πρόσωπα του παρελθόντος, και να χρησιμοποιεί την γλώσσα με την μουσικότητά της και πολλές φορές μου έκανε επίδειξη αυτής της γνώσεως. Ηταν ένας ωραίος άνθρωπος, με θαυμαστή καλοσύνη, μια χριστιανή με πίστη απλής γυναίκας του λαού, μια γυναίκα με ισχυρή θέληση, δημιουργικότητα, αλλά και αυθεντικότητα.
Η ψυχή της πέταξε στον δημιουργό της και ξέφυγε από τον κόσμο της υποκρισίας και του θεάτρου με τη γενικότερη έννοια, του ψεύδους και της σκληρότητας που δεν τα ήθελε, και θα συναντήσει μια άλλη κοινωνία, την κοινωνία των αγίων που δεν υποκρίνεται και είναι σίγουρα καλύτερη από την επίγεια κοινωνία των ανθρώπων.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:18:16]