Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 00:47      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αποτεφρωτήρια [και] στα νεκροταφεία;

Αποτεφρωτήρια [και] στα νεκροταφεία;



«Είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέγει την καύση, ωστόσο αυτό αντίκειται στα "πιστεύω" της Ορθόδοξης Εκκλησίας και, ως εκ τούτου, τα αποτεφρωτήρια δεν μπορούν να λειτουργήσουν εντός των κοιμητηρίων», δήλωνε την Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015 σε ενημερωτική εκπομπή του Mega ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, επαναλαμβάνοντας, κατά κάποιο τρόπο, προηγούμενη σχετική απόφαση της Διαρκούς Ι. Συνόδου της 3.9.2014… Την ίδια στιγμή, στις 24 Ιανουαρίου λήγει η τριακονθήμερη προθεσμία που έθεσε ο Δήμος Αθηναίων για την εκδήλωση ενδιαφέροντος σχετικώς με την ανεύρεση ακινήτου προς αγορά ή εκμίσθωση, προκειμένου να εγκατασταθεί εντός αυτού «Κέντρο Αποτέφρωσης Νεκρών» (ΚΑΝ)…
Αντίστοιχες ενέργειες έχει δρομολογήσει και ο Δήμος Πατρέων, ο οποίος, σύμφωνα με το πρωτοσέλιδο της σαββατιάτικης «Πελοποννήσου» της 9.1.2016, αποφάσισε να χωροθετήσει την εγκατάσταση και λειτουργία ΚΑΝ σε κοινωφελή χώρο του Βιοτεχνικού Πάρκου...
Είναι γνωστό ότι με βάση νομοθεσία (ν. 4277/2014), η αποτέφρωση, ως εναλλακτικός τρόπος για τη μετά θάνατο διάθεση του σώματος, προβλέπεται ως δυνατότητα για το σύνολο των πολιτών, αδιακρίτως των θρησκευτικών και γενικώς των κοσμοθεωρητικών πεποιθήσεων των τελευταίων. Πρόκειται, ασφαλώς, για μία ορθή νομοθετική πρωτοβουλία, η οποία λήφθηκε στο πλαίσιο της κατ' αρχήν ουδετεροθρησκείας του κράτους, όπως είχα προσφάτως την ευκαιρία να επισημάνω μέσα από τη φιλόξενη «Πελοπόννησο της Κυριακής» («Ad mortem: Το δικαίωμα στην καύση», 25.10.2015, σ. 15). Ωστόσο, το ζήτημα έχει και μία άλλη παράμετρο, η οποία αναδεικνύεται με την πιο πάνω δήλωση του Αρχιεπισκόπου.
Με την εν λόγω νεοπαγή νομοθεσία δίδεται η δυνατότητα στους δήμους να δημιουργούν Κέντρα Αποτεφρώσεως Νεκρών σε εκτάσεις ιδιοκτησίας τους, εντός ή εκτός των διοικητικών τους ορίων, καθώς και μονάδες αποτεφρώσεως οστών νεκρών εντός των νομίμως λειτουργούντων από αυτούς κοιμητηρίων. Είναι σαφές ότι με βάση τη νεότερη νομοθεσία έχει ανατεθεί αποκλειστικώς στους δήμους και τις κοινότητες η ρύθμιση όλων των ζητημάτων που άπτονται της διοικήσεως και διαχειρίσεως όλων των λειτουργούντων εντός της χώρας κοιμητηρίων, στα οποία περιλαμβάνονται και τα κοιμητήρια που ιδρύθηκαν, κατά το παρελθόν, από ενοριακούς ναούς και ανήκουν κατά κυριότητα σε αυτούς.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει ήδη από το 1997 κρίνει ότι η ρύθμιση αυτή (άρθρο 2 § 1 Α.Ν. 582/1968) δεν αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 13 του Συντάγματος «περί προστασίας της θρησκευτικής ελευθερίας». Και τούτο, διότι οι χώροι των κοιμητηρίων ενδιαφέρουν κατά τρόπο άμεσο τη δημόσια υγεία, και συνεπώς η ρύθμιση των ζητημάτων που συνδέονται μόνο με την εν στενή εννοία (stricto sensu) διοίκηση και διαχείριση των χώρων αυτών, επομένως όχι και με τις λατρευτικές και εν γένει θρησκευτικού περιεχομένου πράξεις που τελούνται στους χώρους αυτούς ή την τοποθέτηση ιερέων στους εν λόγω χώρους ή με οποιοδήποτε άλλο ζήτημα που αναφέρεται στην συνταγματικώς κατοχυρωμένη αυτοδιοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος, απόκειται στην οργανωτική εξουσία των νόμων της Πολιτείας.
Με την ίδια απόφαση (4849/1997) το Συμβούλιο της Επικρατείας δέχτηκε ότι οι εν λόγω διατάξεις «ουδόλως αντίκεινται και στις περί προστασίας της ατομικής ιδιοκτησίας διατάξεις του άρθρου 17 του Συντάγματος», για τον λόγο ότι «οι χώροι των κοιμητηρίων δεν εμπίπτουν στην έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας που προστατεύεται από το Σύνταγμα, αλλά υπόκεινται στη μονομερή και εξουσιαστική επέμβαση του νομοθέτη ο οποίος, όπως προαναφέρθηκε, δύναται να προβεί ελευθέρως στη θέσπιση συστήματος οργανώσεως της διοικήσεως και διαχειρίσεως των χώρων αυτών προς τον σκοπό της προσαρμογής τους προς τις εκάστοτε υφιστάμενες ανάγκες και συνθήκες και, ειδικότερα, δύναται ελευθέρως να μεταβάλει τον φορέα της διοικητικής λειτουργίας των ως άνω χώρων, χωρίς εκ τούτου να θίγεται το τυχόν υφιστάμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς».
Στην προκείμενη περίπτωση, όμως, έχω τη γνώμη ότι η δυνατότητα των δήμων να δημιουργούν εντός των νομίμως λειτουργούντων από αυτούς κοιμητηρίων, στα οποία περιλαμβάνονται ασφαλώς και τα υφιστάμενα ενοριακά κοιμητήρια, μονάδες αποτεφρώσεως οστών νεκρών δεν αποτελεί έκφραση μόνο της εν στενή εννοία διοικήσεως και διαχειρίσεως των χώρων αυτών, αλλά συνάπτεται αμέσως με την αυτοδιοίκηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία δεν νοείται χωρίς την κατοχύρωση και τον σεβασμό του εσωτερικού, κανονικού της δικαίου, σύμφωνα με το οποίο προκρίνεται η ταφή ως τρόπος αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος, και για τον πρόσθετο λόγο της διατηρήσεως των ιερών λειψάνων. Ετσι, από τη συνδυασμένη ερμηνεία των άρθρων 13 και 17 του Συντάγματος προκύπτει, όπως ορθώς έχει λεχθεί, η ανάγκη σεβασμού του δικαιώματος της κάθε ιδιοκτήτριας ενορίας να μην επιθυμεί μέσα στο δικό της κοιμητήριο (άρθρο 17 Σ.) να κατασκευασθεί αποτεφρωτήριο οστών νεκρών, καθώς η Εκκλησία δεν δέχεται, με βάση την παράδοση και τη διδασκαλία της, την καύση ως τιμητικό για τον νεκρό τρόπο αποσυνθέσεως του σώματός του (άρθρο 13 Σ.)...




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:47:53]