Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 00:48      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Πάτρα που δεν έγινε Πρωτεύουσα

Η Πάτρα που δεν έγινε Πρωτεύουσα



Στην αναγγελία της «Πελοποννήσου» για το αφιέρωμα στην Πάτρα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα υπάρχει μια φράση που μετωπικά και απερίφραστα αποδίδει την αίσθηση που άφησε πίσω του ένας θεσμός γύρω απ' τον οποίο επενδύθηκαν αναρίθμητες προσδοκίες, πριν εξελιχθούν σε κατά συρροή απογοητεύσεις.
Η φράση «η διοργάνωση που δεν πέτυχε ν' αλλάξει την τύχη της πόλης» αποτυπώνει μια μελαγχολική αλήθεια, επαληθευμένη στον χρόνο και δυστυχώς δικαιωμένη απ' τα πράγματα.
Η Πολιτιστική έμεινε απλώς ευκαιρία. Με μια εντελώς ουδέτερη γεύση, άχρωμη, άοσμη, σαν να μην συνέβη ποτέ. Και ας θεωρήθηκε -στα προ του 2006 χρόνια- ως ορόσημο στην σύγχρονη ιστορία της πόλης.
Δέκα χρόνια μετά αυτό που μπορεί να θυμηθεί ο μέσος Πατρινός είναι τρεις - τέσσερις υψηλού επιπέδου παραστάσεις, ένα - δυο καλά συνέδρια και μια έκθεση (των σχεδίων Ντα Βίντσι) που μαγνήτισαν το ενδιαφέρον του κοινού και υπερέβησαν τα όρια της πόλης. Πέραν αυτών ουδέν.
Αν ο θεσμός της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας (φέτος τον μοιράζονται το Σαν Σεμπάστιαν της Ισπανίας και το Βρότσλαβ της Πολωνίας) επινοήθηκε απ' την Μερκούρη με σκοπό, πρώτον, να προβάλει στο ευρωπαϊκό στερέωμα την πολιτιστική ζωή μιας πόλης και, δεύτερον, να δημιουργήσει νέους ορίζοντες πολιτιστικής δημιουργίας («κανάλια πολιτισμού», τα λέγαμε τότε), η Πάτρα έμεινε μετεξεταστέα και στα δυο σκέλη.
Ούτε καν στο πεδίο των πολιτιστικών υποδομών δεν κατεγράφη κάποιος αξιόλογος απολογισμός. Και έτσι, ως πόλη, παραμένουμε μ' ένα ανοικτό θέατρο χτισμένο πριν δυο χιλιετίες απ' τους Ρωμαίους και ένα Δημοτικό Θέατρο 140 χρόνων, με τα γνωστά προβλήματα και τους εύλογους περιορισμούς στη χρήση του.
Η Πάτρα δεν κέρδισε απ' την Πολιτιστική. Ούτε σε επισκέπτες, ούτε σε εξωστρέφεια, ούτε σε διεθνή προβολή και αναγνώριση, ούτε στο άυλο κομμάτι εμψύχωσης της τοπικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, με την ουσιαστική στήριξη γηγενών ομάδων, σχημάτων, κυττάρων πολιτισμού.
Με την απόσταση του χρόνου μπορεί κανείς να πει ότι η κολοσσιαία δυνατότητα του 2006 αντιμετωπίστηκε με φοβικό τρόπο και από δυνητικός βατήρας λάμψης για την πόλη μετεβλήθη σε αγχογόνο βάρος.
Με ποδοσφαιρικούς όρους, ήταν σαν να μας άνοιγαν τις πύλες του Γουέμπλεϊ στο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ αλλά εμείς, αντί να τρέξουμε, καθηλωθήκαμε στο χορτάρι. Ασυντόνιστοι, αλληλοϋποβλέποντες, αλληλοσπαρασσόμενοι, απλώς περιμένοντας την λήξη. Και την άδοξη ήττα, μετά της συνοδευτικής γκρίνιας της.
Αν ρωτηθούν εκατό άνθρωποι τι έφταιξε για το ναυάγιο της Πολιτιστικής το πιθανότερο είναι ότι θα δοθούν εκατό διαφορετικές ερμηνείες. Απ' την υποχρηματοδότηση και τις τοπικές έριδες ως την απειρία της πόλης να διαχειριστεί μεγάλου εκτοπίσματος γεγονότα.
Αν, πάλι, ψάξει κανείς κάτι θετικό που άφησε πίσω του το 2006 αυτό εφάπτεται στο κομμάτι της εμπειρίας.
Της εμπειρίας που γεννούν τα λάθη και οι αστοχίες. Την επόμενη φορά θα ξέρουμε τι ακριβώς ν' αποφύγουμε. Αν υπάρξει, φυσικά, επόμενη φορά και αν ποτέ μας εμπιστευτούν ξανά μια μεγάλη διοργάνωση.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:48:24]