Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 15:28      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ελύτη μ

Ελύτη μ' είπες μια βραδιά



Πάνε δέκα χρόνια: Τραπεζικός οργανισμός αποφασίζει να τιμήσει το "έτος Ελύτη" με σειρά εκδηλώσεων με το πιο προβλέψιμο και σίγουρο περιεχόμενο. Γνωστός και καλός θεατρικός ηθοποιός απαγγέλλει ανά διάφορες πόλεις στίχους του ποιητή και ένα μουσικό σχήμα παίζει τα μελοποιημένα του Άξιον Εστί.
Είναι 2006. Η εκδήλωση δεν είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα της "Πολιτιστικής Πρωτεύουσας". Το θέατρο "Απόλλων" είναι τίγκα στον κόσμο, ανάμεσά τους όλοι σχεδόν οι τοπικοί παράγοντες που γαλουχήθηκαν πολιτικά και πνευματικά στα ταραγμένα χρόνια 1960-70, αλλά μάλλον αποζημιώθηκαν το '80 με καριέρες σε θώκους. Ενας από αυτούς μας πιάνει από το μανίκι, αργότερα, στην πλατεία Γεωργίου και μας λέει με νόημα: "Αυτός είναι πολιτισμός".
Εννοούσε ότι "πολιτισμός είναι" αναγνωρίσιμες και έγκριτες μορφές έκφρασης που έχουν αποκρυσταλλωθεί στο συλλογικό γίγνεσθαι και στο προσωπικό βίωμα σαν σταθερές, προσδιορίζοντας μνήμη και συγκρότηση, πρότυπα και φαντασιακό.
Και δεν αφήνουν χώρο για κάτι άλλο.
Το "άλλο" ήταν οι ελιτίστικες αναζητήσεις της "Πολιτιστικής" που πάσχιζε να υπηρετήσει στην Πάτρα μια αυτονόητη, αλλού, αλήθεια. Οτι "πολιτισμός" δεν είναι απαραιτήτως αυτά που ξέρουμε αλλά μυριάδες άλλα έργα που αγνοούμε ή που δημιουργούνται από νεότερους δημιουργούς, σαν ώριμη έκφραση, συμβατική ή πρωτοποριακή, εθνική ή διεθνής ή υπερεθνική, σαν αναζήτηση, πείραμα, σύνθεση, επιτυχή ή τραβηγμένα.
Η αυθόρμητη εκείνη νύξη, σε συνδυασμό με το κατάμεστο του "Απόλλωνα", όπου νωρίτερα είχαμε ακούσει και ψάλει "της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ", αποτυπώνει το "γιατί" της αποτυχίας της "Πολιτιστικής Πρωτεύουσας". Δεν έχει να κάνει τόσο με τη στενότητα των οριζόντων της τοπικής ηγεσίας- που σίγουρα ένοιωσε απειλή με την έφοδο μιας διοργάνωσης που θα αποκάλυπτε ανεπάρκειες και μικρούς ίσκιους- όσο με το πνεύμα και τις συντεταγμένες του συνολικού μας κοινωνικού χώρου. Είμαστε, και παραμένουμε, μια πόλη συντηρητική, που νιώθει ασφαλής με το αναγνωρίσιμο που και που κουμπώνεται απέναντι στο άβολο και απαιτητικό άγνωστο. Σε ένα τέτοιο πεδίο, καμία "Πολιτιστική" δεν μπορεί να εισάγει προκλήσεις ούτε μπορεί να φτουρήσει η πρόταση να μετατρέψουμε τον πολιτισμό σε όχημα ανάπτυξης και απ' ευθείας επικοινωνίας με τις ξένες εστίες, χωρίς τη διαμεσολάβηση του εθνικού κέντρου.
Η πρόκληση χτύπησε πόρτες κλειστές.
Λίγο πριν την εκδήλωση που σας λέγαμε, είχε έρθει στην Πάτρα μια τρομερή μορφή του ευρωπαϊκού σανιδιού και της οθόνης. Ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν. Είχε απαγγείλει Απολινέρ (απ' έξω, και χωρίς την ασφάλεια αναλογίου) επί μια ώρα και κάτι, στο Εργοστάσιο Τέχνης. Είχε κάμποσο κόσμο, ο οποίος ενθουσιάστηκε. Ο κόσμος που δεν είχε έρθει είχε προβάλει την ένσταση "τι είναι αυτό το Εργοστάσιο Τέχνης", "κι αν δεν μας αρέσει πώς θα φύγουμε; θα μας δουν", "μα θα είναι στα γαλλικά;" (είχε υποτίτλους), κι άλλος πάλι δήλωνε με τη νομιμοποιημένη εδώ και χρόνια θρασύτητα της αποστροφής προς την τέχνη κάποιων απαιτήσεων ότι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να ακούει Απολινέρ, ούτε καν να τον μάθει, ούτε βέβαια να δει τον Τρεντινιάν και Ντ' Αρτανιάν. Χα χα χα.
Είναι γεγονός ότι ακόμα και στα πιο προχωρημένα αστικά κέντρα του κόσμου, υπάρχει ο πληθυσμός που αποστρέφεται την ποιοτική τέχνη. Ομως εδώ, η τάση αυτή είναι κυρίαρχη εκδοχή στο κοινωνικό μας τοπίο. Σκεφθείτε ότι το δυναμικό των θεατών του ΔΗΠΕΘΕ δεν ξεπερνάει τα 2-3.000 άτομα, σε έναν Δήμο 200.000 κατοίκων. Και πάλι το 2006, γινόταν έκθεση ξένων ζωγράφων. Είχε έργο Πικάσο. Μπορούσες να το δεις μπαίνοντας από την είσοδο της Μαιζώνος στην Πινακοθήκη, χωρίς να ανέβεις ασανσέρ ή σκαλιά, και να έχεις φύγει σε τριάντα δευτερόλεπτα. Δεν έκαναν την αβαρία ούτε άνθρωποι που το ήξεραν, κι ας μην πρόκειται οι περισσότεροι από μας να ξαναδούμε εκ του φυσικού Πικάσο στη ζωή μας.
Εχουμε παραχωρήσει το δικαίωμα στη φωνή, την ένταση, τη μισαλλοδοξία, τη σπουδαιοφάνεια να δεσπόζουν στην τοπική μας ζωή. Δεν αφήνουμε στο σπουδαίο να καθορίσει τη σκέψη και την κίνησή μας, τους ατομικούς και τους συλλογικούς μας στόχους. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε τέτοιους. Ζητάμε όμως από τον Δήμο "να αναβαθμίσει το Καρναβάλι", με απόλυτη πεποίθηση ότι μας αξίζει η αναβάθμιση αυτή, αν και χωρίς καλά καλά να μπορούμε να ορίσουμε τι θα μπορούσε να περιέχει.
Αυτά, με την ευκαιρία μιας έκδοσης που προτείναμε σήμερα στο κοινό της πόλης, σαν ένθετο στην "Πελοπόννησο", αυτού του Σαββάτου, που θα έχει βροχές και καταιγίδες, για να έχουμε σαν θέμα συζήτησης (τις βροχές και τις καταιγίδες).



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:28:24]