Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 08:15      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο καφές της αλληλεγγύης

Ο καφές της αλληλεγγύης



Πριν από πολλά χρόνια, στη Νάπολι, ένας τύπος μπήκε σε ένα καφέ και παρήγγειλε έναν εσπρέσο. Τον ήπιε στα όρθια και φεύγοντας πλήρωσε δύο: Τον δικό του και έναν άλλον, για κάποιον άγνωστο συμπολίτη του που θα περνούσε αργότερα από εκεί.
Κανείς δεν έχει καταγράψει τη μαρτυρία του πρώτου Ναπολιτάνου που στάθηκε στο κατώφλι ενός καφέ χωρίς να έχει χρήματα και άκουσε ξαφνικά τον υπεύθυνο του καταστήματος να του λέει πως υπάρχει και για εκείνον ένας εσπρέσο, ήδη πληρωμένος από κάποιον γενναιόδωρο συμπολίτη του, τον οποίο πιθανότατα δεν θα συναντούσε ποτέ.
Κάπως έτσι, ξεκίνησε στη Νάπολι η παράδοση του «caffé sospeso», του «καφέ σε αναμονή» ή «καφέ σε εκκρεμότητα». Και η παράδοση αυτή γρήγορα επεκτάθηκε, καθώς «σε αναμονή» άρχισαν να μπαίνουν, πέραν των εσπρέσο και των καπουτσίνο, και γλυκίσματα.
Αυτός που ήθελε να προσφέρει κάτι στον συμπολίτη του, πρόσφερε ό,τι αγόραζε και για τον εαυτό του.
Από την πλευρά του, ο καταστηματάρχης καρφίτσωνε τις αποδείξεις των ροφημάτων ή γλυκισμάτων που «εκκρεμούσαν» σε έναν πίνακα από φελλό.
Και ούτε περνούσε από το μυαλό να τσεπώσει, απλώς, τα χρήματα χωρίς να σερβίρει τους προσφερόμενους καφέδες ή τα προσφερόμενα γλυκά.
Αφήστε που και οι δωρητές συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιος θα άφηνε πίσω περισσότερους «εκκρεμείς» καφέδες, οι αποδέκτες των οποίων αντιμετωπίζονταν πάντα με σεβασμό.
Αυτή η παράδοση, που κόντεψε να εκλείψει, επανήλθε δριμύτερη τα τελευταία χρόνια στη γειτονική χώρα, προφανώς λόγω της οικονομικής κρίσης που μαστίζει και τον ευρωπαϊκό Νότο.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Να, λοιπόν, που οι δύσκολες περιστάσεις αναθερμαίνουν τις ανθρώπινες σχέσεις, μας δίνουν την αφορμή να έλθουμε πιο κοντά, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να ανακαλύψουμε διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες που είχαμε ξεχάσει.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ως τον πλέον κατάλληλο να συστήνει στους άλλους τι να κάνουν, αλλά θα μου άρεσε να έβλεπα ιδιοκτήτες των καφέ της Πάτρας (που εξακολουθούν να φυτρώνουν στις μέρες μας σαν τα μανιτάρια) να παίρνουν την πρωτοβουλία ώστε να κάνουμε συνήθεια («μόδα», αν προτιμάτε) και σε τοπικό επίπεδο την παράδοση του «caffé sospeso».
Οποιος μπορεί, εάν μπορεί και όποτε μπορεί, και βεβαίως εάν θέλει, να πληρώνει στα καταστήματα εστίασης έναν καφέ παραπάνω για τον φτωχό ή φτωχότερο συνάνθρωπό του που θα μπει κατόπιν στο κατάστημα με τη βεβαιότητα ότι υπάρχει ένα ρόφημα και γι' αυτόν.
Και ας μην ξέρει ο ένας τον άλλον. Και ας μην γνωρίσει ποτέ ο ένας τον άλλον. Ετσι, αθόρυβα, διακριτικά. Γιατί η αλληλεγγύη δεν διαφημίζεται, δεν προβάλλεται, δεν επιδεικνύεται.
Ξέχωρα από το γεγονός ότι οι ρόλοι του δωρητή και του αποδέκτη, στις πολύ σκληρές μέρες που διανύουμε συχνά αλλάζουν, αντιστρέφονται.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:15:04]