Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 11:33      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μαθαίνουμε για θανάτους

Μαθαίνουμε για θανάτους



Μαθαίνουμε συνεχώς για θανάτους. Σε ηλικίες σοκαριστικά πρώιμες και από αιτίες που μας ενισχύουν συνεχώς την πεποίθηση πως οι νεοπλασίες έχουν επιδημικά αυξηθεί. Αναζητάμε την εξήγηση στον αέρα, τη διατροφή, τα συντηρητικά, το στρες, στα σωματίδια αιωρούνται, και που ανάμεσά τους έχουν παρεισφρύσει τοξικά κατάλοιπα από απορρυπαντικά, συνθετικές ύλες των επίπλων, εκπομπές εξατμίσεων και άλλοι δυνητικοί αλλοιωτές κυττάρων.
Μαθαίνουμε συνεχώς για θανάτους. Οι επιστήμονες λένε ότι έχει αυξηθεί το προσδόκιμο ζωής. Τι σημαίνει αυτό γιατρέ; Οτι πεθαίνουν άνθρωποι νέοι, που φυσιολογικά θα έπρεπε να είχαν πεθάνει νεότεροι αλλά τους έσωσαν τα εμβόλια και οι αντιβιώσεις και οι προληπτικές εξετάσεις, επιτρέποντάς τους να φτάνουν στα 50 αντί στα 25, και άρα πρέπει να μας καθησυχάζει η εξήγηση αυτή; Ή πάλι, με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, εμείς είμαστε που μένουμε για παραπάνω χρόνο ζωντανοί, άρα βλέπουμε γύρω μας παραπάνω θανάτους από όσους θα μας αναλογούσε σύμφωνα με τις γονιδιακές μας προδιαγραφές. Αν αποφάσιζε η φύση και μόνο, θα είχαμε πεθάνει πρόωρα και εμείς, αντέχοντας όμως παρά φύσιν, μας κληρώνονται παραπάνω μακάβρια μαντάτα από όσο φυσιολογικά θα έπρεπε.
Μαθαίνουμε συνεχώς για θανάτους. Οι φιλόσοφοι μας δίνουν τη δική τους ερμηνεία. Αιτία θανάτου, είναι η ζωή. Η ζωή εμπεριέχει τον θάνατο, μέσω της φθοράς και της αστοχίας των ιστών, μέσω της απροσεξίας και της έκθεσης σε κινδύνους ή μέσω τη ανισορροπίας που μας σπρώχνει σε ουσίες, καταχρήσεις, υπερφαγία, αυτοκαταστροφικές επιλογές. Ερχόμαστε στη ζωή "για να" πεθάνουμε; Δεν υπάρχει "για να", λέει ο φιλόσοφος, δεν υπάρχει σκοπός. Ερχόμαστε στη ζωή γιατί "έτσι" προέκυψε. Η ζωή φέρνει ζωή, και εμείς είμαστε μια από τις εκδοχές της, αλλά ο φυσικός κανονισμός προβλέπει τέλος σε κάθε βίο, και μόνον τότε θα έχει συμπληρωθεί ο κύκλος. Αλλά όσο και αν σε βασανίζει η διαδρομή σου στον κόσμο, ποτέ δεν θέλεις να πεθάνεις, διότι μια άλλη πτυχή του κανονισμού είναι η αυτοσυντήρηση, είσαι δηλαδή εκ κατασκευής διατεταγμένος να θέλεις τη ζωή σου. Η ζωή θέλει τη ζωή της, με απλά λόγια. Κι όταν, λέει ο φιλόσοφος, για κάποιο παράξενο λόγο ένα κομμάτι της ψυχής σου πάψει να αποζητά αυτή την επιβίωση, ή έστω για έναν ελάχιστο χρόνο περνάει από το μυαλό σου η αναζήτηση της παραίτησης σαν λύτρωση, τότε ενεργοποιούνται αμείλικτα συστήματα καταδίκης: Η ζωή αποκηρύσσει τον λιγόψυχο, και δίνει εντολή στους ιστούς να τον προδώσουν, ακόμα και εάν έχει μετανιώσει γι' αυτήν την αντικανονική του φευγαλέα σκέψη, ακόμα κι δεν θυμάται καν ότι την έκανε.
Μαθαίνουμε συνεχώς για θανάτους. Το παράδοξο θα ήταν ότι μας εκπλήσσουν, παρ' όλα αυτά, λες και πρόκειται για κάτι πρωτοφανές και ανήκουστο. Αλλά και αυτός είναι ένας κανονισμός. Να φρίττεις όταν μαθαίνεις για θανάτους, για να εκτιμήσεις τη δική σου τη βιωσιμότητα και να την προστατεύεις. Είμαστε πολύ σκληροί. Η ζωή έχει σκληρότητα. Οταν μαθαίνουμε για θανάτους, βαθειά μέσα μας νιώθουμε ανακούφιση που δεν κλήρωσε σε μας η μαύρη μοίρα και τότε συγκινούμαστε περισσότερο, από ενοχή γι' αυτή την ανακούφιση. Λέμε "έφυγε, νέος άνθρωπος", άρα ήταν αφύσικο αυτό, άρα το φυσικό είναι να πεθαίνεις αργότερα, πολύ αργότερα, άρα έχουμε μέλλον μπροστά μας, φυσικά και έχουμε, άκου λεει.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [11:33:16]