Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 07:00      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πικ απ, πικ ντάουν

Πικ απ, πικ ντάουν



Οπως είπε ο Γιάννης Πετρίδης, ο Ντέιβιντ Μπάουι δεν είχε πάντα μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα. Χρειάστηκε το σάουντρακ από το Cat People, για να τον μάθει το πλατύ κοινό, να τον λατρέψει και τα λοιπά, ενώ στο μεταξύ και ο ίδιος άρχισε μετά το '80 να λανσάρει μια σειρά από τραγούδια πιο συμβατά προς το μαζικό δημόσιο κριτήριο. Κάτι ανάλογο, βέβαια, είχε συμβεί με τους Κουίν και τους Πινκ Φλόιντ. Οι πρώτοι με τραγούδια όπως το Ράντιο Γκάγκα και οι δεύτεροι με το Γουόλ (και το we don't need no education, το οποίο στην Ελλάδα το πήραμε τοις μετρητοίς), βρέθηκαν να ακούγονται από όλους τους Ελληνες, ενώ νωρίτερα ήσαν μεν γνωστοί, αλλά δεν έσκιζαν. Α, ναι: Οι Φλόιντ τράβηξαν την προσοχή και "με εκείνο το μπλουζ, μωρέ", δηλαδή την μακροσκελή εισαγωγή του "Σάιν ον, γιου κρέιζι ντάιμοντ". Αναδρομικά, ακούστηκε και το "Νταρκ σάιτ οφ δε μουν", αλλά όχι όταν βγήκε.
Βέβαια, η ελληνική κοινωνία είχε υστέρηση τον καιρό εκείνο. Δεν υπήρχαν καν πικ απ στα σπίτια, καλά καλά. Ούτε ραδιοσταθμοί με πολύωρη ενασχόληση με "την ξένη μουσική", η τηλεόραση, δε, που τόσο νοσταλγούμε το ωραίο παρελθόν της, ούτε που ήθελε να τα ξέρει αυτά. Και, φυσικά, η έννοια του κλαμπ, με μουσική και ποτό, ήταν άγνωστη. Υπήρχαν οι ντίσκο, με χορευτικά τραγούδια, και κάποια μπαρ, ουίσκι με φιστίκι.
Ο Μπάουι υπήρξε ιδιοφυής για λόγους που αναλύθηκαν από τους ειδικούς της μουσικής και του στάιλινγκ. Σπουδαίοι καλλιτέχνες υπήρξαν πολλοί και αναδεικνύονται συνεχώς σωροί. Οι ιδιοφυείς είναι εκείνοι που κλέβουν στοιχεία και τα ζυμώνουν με έμπνευση και ανησυχία, έτσι που κατορθώνουν, ενσυνείδητα συνήθως, να αλλάξουν την εποχή τους. Κατά κανόνα το έχουν ανάγκη αυτό. Δεν τους αρκεί η έκφραση, δεν τους χορταίνει η προσοχή. Θέλουν να αλλάξουν την πορεία των άστρων.
Πολλές φορές η αλλαγή αυτή είναι παροδική και απατηλή. Ποιές μουσικές αποτυπώσεις αφήνει ο Μπάουι στα σημερινά ρεύματα; Αμφίβολο αν το στιλ του προσφέρεται για μίμηση, άλλωστε δεν είχε ο ίδιος σταθερό στιλ. Πατούσε πάνω σε φόρμες τρίτων, τις οποίες ενσωμάτωνε, χωρίς να τις οικειοποιείται και χωρίς να ταυτίζεται με αυτές. Στα περισσότερα κομμάτια του, έπρεπε να ακουστεί η φωνή του για να προσδιοριστεί ο καλλιτέχνης, κάτι που δεν ίσχυε, ας πούμε, με τους Ζέπελιν, που τους πιάνεις με την πρώτη νότα. Κοινός τόπος, ωστόσο, ήταν μια επική εκφορά, μεγαλοπρεπής, αυτοαναφορική και αυτάρεσκη, και μια βραχνάδα στις ψηλές οκτάβες, κατά τη δική μας κρίση ενοχλητική, αλλά μάλλον αποτελούμε μειοψηφία, οπότε αγνοήστε την κρίση μας.
Ο Μπάουι έγραψε πολύ μεγάλα τραγούδια. Οχι μόνο σαν συνθέσεις στο πεντάγραμμο, αλλά σαν θεματολογία που ξέφευγε από το ρεπερτόριο της ροκ. Εγραψε, όμως, και αδιάφορα, σαν να είχε επηρεαστεί από τους Τοκινγκ Χεντς, αναιτίως. Κρατάει θέση στην ιστορία για τις τομές του σε ζητήματα ύφους και στιλ. Στη σημερινή εποχή, πια, υπάρχει περιθώριο για τομές και επαναστάσεις; Ολα έχουν φορεθεί, όλα έχουν νομιμοποιηθεί, όλα βγήκαν στον δρόμο σαν αποδεκτές μόδες και τάσεις, κάθε τι που βλέπεις σήμερα είναι ένα αναμάσημα από παλιότερες φόρμες. Τίποτε δεν ταράζει νερά, τίποτα δεν αφορίζεται καν. Οι νεότεροι ακούν μουσική που οι μεσόκοποι απορρίπτουν γιατί τη θεωρούν κοιμήσικη σε σχέση με τη δική τους. Ο Μπάουι μπορούσε να ζήσει κι άλλα χρόνια, αλλά είναι αμφίβολο αν είχε να προσφέρει κάτι παραπέρα. Ούτε εκείνος, ίσως ούτε και κανείς.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [07:00:32]