Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 13:27      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ρυπαρά, αλλά ιερά

Ρυπαρά, αλλά ιερά



Υπάρχει μια παραδοσιακή ειδησεογραφική τεχνική που μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά, παρ' όλο που ο κόσμος την έχει πάρει χαμπάρι και μας κρεμάει ένα ακόμα κουδούνι. Οταν δεν έχεις να πεις και πολλά για ένα γεγονός ή ένα θέμα, ακολούθα την πεπατημένη οδό των ασφαλών στερεοτύπων. Σου επιτρέπουν να τη βγάζεις καθαρή. Δεν πετάς φωτιές, αλλά και δεν εκτίθεσαι.
Ούτως ειπείν, τα περισσότερα εικονογραφημένα ρεπορτάζ για την κατάδυση των βουτηχτών των Θεοφανίων, συνοδεύονταν από την περιγραφή ότι οι νέοι "αψήφησαν τα παγωμένα νερά" (και έπεσαν για τον τίμιο σταυρό κλπ). Βλέπεις, δεν συνηθίζεται να βουτάμε στη θάλασσα τέτοια εποχή, ειδάλλως θα ξέραμε ότι το θαλασσινό νερό του Ιανουαρίου στην Ελλάδα δεν είναι παγωμένο. Η θερμοκρασία του πέφτει αργότερα, όταν οι πρώτοι ήλιοι του Μαρτίου και του Απριλίου λιώσουν τα χιόνια και τα νερά παροχετευθούν μέσω ποταμών και ρυακιών στη θάλασσα. Τότε, μπρρρ, το νερό δεν παλεύεται.
Υπάρχει, βέβαια, κάτι παγερό και αυτό είναι ο άνεμος έξω από το νερό. Αυτό που πρέπει να σε κάνει να απορείς είναι η σχετική άνεση με την οποία οι βουτηχτές περιμένουν ημίγυμνοι τη στιγμή της κατάδυσης. Αλλά αυτό δεν το σχολιάζουμε στην κάλυψη του θέματος.
Οπως επίσης δεν σχολιάζουμε την πιο σοβαρή πτυχή της κατάδυσης: Οσο και αν αγιαστούν τα νερά- άλλωστε αγιάζονται για να ευνοούν την ναυσιπλοϊα και το ψάρεμα, γιατί οι παραθαλάσσιες κοινωνίες αντλούσαν απο αυτές τις δραστηριότητες σχεδόν το αποκλειστικό τους εισόδημα- δεν θεραπεύεται από το ράντισμα η ρύπανση ή και μόλυνση που προέρχεται από οικιακούς οχετούς και από χημικά απόβλητα των σκαφών ή βιοτεχνιών που αποβάλλουν μέσω των ποταμών τοξικές ουσίες με τη σέσουλα.
Δεν πεθαίνει κανείς με μια βουτιά, βέβαια, αλλά είναι να απορείς πώς αποτολμούν εθελουσίως έστω και αυτή τη μία οι γενναίοι βουτηχτές μας.
Αραγε, εκτός από τον αγιασμό των υδάτων, που είναι βέβαια μια ιερή αλλά σχετικά απλή διαδικασία, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι παραπάνω για τα ύδατά μας, ώστε να τα προστατεύσουμε επαρκέστερα; Εξ όσων γνωρίζουμε, το θρήσκευμα και η πίστη εμπεριέχουν την οικολογική αντίληψη, συνεπώς ένας τέτοιος στόχος όχι μόνο θα προστάτευε τη φύση και εμάς τους ίδιους από τους εαυτούς μας, αλλά θα ήταν επιπλέον και θεάρεστη.
Αν θέλει κανείς, και μακάρι να μη θέλει, να πάρει μια γεύση για τι πράγμα μιλάμε, δεν έχει παρά να πλησιάσει τις εκβολές του πολυτραγουδισμένου Διακονιάρη, στην Ακτή Δυμαίων, όπου και θα φρίξει με όσα δει και όσα θα μυρίσει. Κύριος Οίδε, πιθανώς μάλιστα ούτε Εκείνος καν, τι υφίσταται αυτό το ποτάμι από την ώρα που αρχίζει να δέχεται ύδατα που περισσεύουν του Γλαύκου, διακονεύοντας για λίγο νεράκι, μέχρι να τα μεταφέρει ως τον Πατραϊκό.
Βέβαια, στα λιμνάζοντα σημεία των εκβολών αράζουν αμέριμνα κάμποσα θαλασσοπούλια τα οποία, δεν δίνουν καμία σημασία στους ρύπους και τη σήψη. Γλαρώνουν, κυριολεκτικώς, και παίρνουν τις ανάσες τους, μάλιστα, μέχρι να ξαμοληθούν για ψάρεμα από αέρος.
Θα πιάσουν ψαράκια, που κι εκείνα είναι ρυπαρά. Πόσα χρόνια ζει ένας σημερινός γλάρος της μεταβιομηχανικής εποχής σε σχέση με τον γλάρο του 19ου αιώνος; Αυτό θα ήταν ωραίο θέμα για ρεπορτάζ, αλλά είναι ασφαλέστερο, είπαμε, να μιλάς για βουτηχτές που αψηφούν παγωμένα ύδατα, που δεν είναι παγωμένα, αλλά ευτυχώς είναι αγιασμένα. Πάλι καλά.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:27:08]