Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 06:43      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τσάτρα Πάτρα και Σινάτρα

Τσάτρα Πάτρα και Σινάτρα



Λέτε να ξεφεύγουμε από την κρίση; Αρχισαν ξαφνικά να μας ενοχλούν πράγματα που τα προηγούμενα χρόνια τα αφήναμε ασχολίαστα, όπως η αφόρητη μουσική που έβγαζαν τα αφόρητα ηχεία του δήμου Πατρέων, προκειμένου να δημιουργήσουν εορταστικό πνεύμα αυτές τις ημέρες.
Είπαμε ότι είναι άγιες, αλλά ο ντι τζέι μας έκανε να νομίσουμε ότι κάναμε διάλειμμα στον περίβολο κάποιας ιερατικής του γένους σχολής, παίρνοντας μαθήματα για διάκοι. Μας παρέσυρε και το γεγονός ότι αρκετοί γύρω μας αφήνουν και το σχετικό μούσι. Αλλοι παραπέμποντας σε μαθητευόμενο κληρικό και άλλοι στον Ροβινσώνα Κρούσο, όταν τον βρήκανε στο νησί μετά από κάποια χρόνια. Μύκονο, βέβαια.
"Εγώ, δυτικός γεννήθηκα, και δυτικός θε να πεθάνω", αναφωνούμε, γραικοί μόνο κατά το ήμισι των ηθών, της κουλτούρας και των χουγιών, περιμένοντας από τα ηχεία να παίξουν κανένα τζινγκλ μπελς, σάντα κλάους ιζ κάμινγκ του τάουν ή λαστ κρίστμας, άι γκέιβ γιου μάι χαρτ, κουλντ γιου ριτέρν ιτ, πλιζ, για να νιώσουμε γνήσιο νεοελληνικό χριστούγεννο, από τον Αη Σινάτρα ή τον Νάτ Κινγκ Κόουλ, που μας ξεκοουλιάζουν τα αυτιά κάθε χρόνο, επί πενήντα χρόνια, με τις ξελιγωμένες φωνές, που μας δηλώνουν ότι θα πάνε σπίτι για γαλοπούλα, και τι στον κόσμο.
Από την άλλη πλευρά, βέβαια, η αυστηρή, λαογραφική μουσικολογική επιλογή στην οποία καταφεύγει μια υπηρεσιακή πρόχειρη χειρ του Δήμου Πατρέων, ψέλνει μεν υπέρ του Αγίου Βασιλείου του ιεράρχου, αλλά δυσκολεύεσαι να ανιχνεύσεις γλυκύτητα ούτε βέβαια σου διεγείρει κάποια νοσταλγία. Στα σπίτια μας ακούγαμε Αγια Νύχτα στις γιορτές και όχι απολυτίκια.
Αν είναι αμαρτία, να βγω να το φωνάξω στην πλατεία, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Η αστική ή και η ψευδοαστική μας ζωή δεν είχαν χώρο για τις ορίτζιναλ δημώδεις παραδόσεις, πέρα από τα μελομακάρονα. Οι μεν δυτικότροποι ξεσηκώσαμε αμερικάνικα και λάτιν χούγια, οι δε νεοέλληνες της πατριωτικής σχολής κάναμε κουμπάρα τη Στανίση και περιμένουμε να πιάσουμε το σχετικό τραγούδι, με μαέστρο κάποιον κονφερανσιέ, πρώην κωμικό που κάνει ανανέωση στην καριέρα του φωνάζοντας "δεν το πιστεύω" στα μικρόφωνα, για όλη την οικογένεια. Από το Πίστευε και μη Ερεύνα, φτάσαμε στο ούτε πιστεύω, ούτε ερευνώ, αλλά στανισιάζομαι μετά τη γαλοπούλα.
Οποιος έχει όρεξη να ψάξει το θέμα, βέβαια, θα βρει ότι η λαογραφική διαχρονική παρακαταθήκη περιλαμβάνει και αυστηρά απολυτίκια, και ψαλμωδίες, και παιγνιώδη άσματα, όπως τα κάλαντα. Τα τελευταία, προφανώς και δεν αναφέρονται στον Αγιο Βασίλειο της εκκλησιαστικής παράδοσης, καθώς ο στίχος μιλά για έναν ακατάδεκτο κουβαλητή, τον οποίο προσφωνεί και διαχειρίζεται αποαγιοποιημένα, σαν να πρόκειται για κάποιο παλικαρόπουλο που έρχεται χρονιάρες μέρες να φλερτάρει κάποια κόρη, εξ ου και πλακώνει με δώρα, για να εξευμενίσει και να νομιμοποιηθεί, ότι δρά με προκάλυμμα το καλό του χρόνου.
Η ελληνορθόδοξη λεγόμενη πολιτισμική "πινακοθήκη" περιέχει τα πάντα. Καθώς ένα μεγάλο τμήμα των έργων της ήταν αυτοσχέδιες δημιουργίες αυτοδίδακτων ή ημιμαθών καλλιτεχνών και ποιητάδων, το τελικό αποτέλεσμα, ζυμωμένο μέσα στη θρησκευτική αυστηρότητα και τη φολκορική δωρικότητα, δεν μπορεί να τέρπει. Τυχαίνει, όμως, να αντιλαμβανόμαστε τις γιορτές σαν εργαλείο τέρψης. Και κλωτσάμε.
Εδω που τα λέμε, πέρα από τα απολυτίκια, τα δημώδη γιορτοτράγουδα ή το τζινγκλ μπελς, υπάρχει και ο Σκαλκώτας, ο Μάντζαρος, ο Κάββουρας κι άλλοι συνθέτες, κάποιοι από αυτούς Πατρινοί. Αλλά ας μην προσθέτουμε περιττές παραγράφους σε θέματα που τα παίρνει ο αέρας, έτσι κι αλλιώς. Αστική ταυτότητα και υλικά τοπικής συνείδησης, μπαρούφες. Φύσα αέρα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:43:47]