Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 15:16      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Νί το ευφωνικόν, άσμα το φονικόν

Νί το ευφωνικόν, άσμα το φονικόν



Τα κάλαντα δυσκολεύουν τα παιδιά. Σε μια εποχή ήταν ένας τυφλοσούρτης που τον είχες αποστηθίσει εν είδει παιγνίου. Πέρασαν τα χρόνια, και ήρθαν κι άλλα παιχνίδια να παραμερίσουν τα παλιά, ενώ χάρη στις συσκευές και της τεχνολογίες της επικοινωνίας, τα τραγούδια που λένε τα παιδιά είναι αυτά που ακούν οι γονείς τους, στο πλαίσιο μιας εξομοίωσης που βάζει μικρούς και μεγάλους να μετέχουν από ίδια θέση στο λεγόμενο "γίγνεσθαι". Οι μεγάλοι ανέβασαν τους μικρούς και κατέβασαν τον εαυτό τους. Ετσι, έγινε πιο εύκολη η ζωή, γιατί σε όλα τα άλλα έγινε δυσκολότερη. Και όταν μάχεσαι για το πλαίσιο της επιβίωσης σε έναν κόσμο όπου αν χάσεις το στάτους χάνεσαι, δεν έχεις την πολυτέλεια να βρίσκεις χρόνο και διάθεση για ατομική ποιότητα.
Καλήν εσπέρα νάρχοντες, λοιπόν, έλεγε το κοριτσάκι με το τριγωνάκι. Ηξερε ότι πρέπει να ενσωματώσει ένα Νι στον στίχο, αλλά ο όρος εσπέρα της ήταν μάλλον αδίδακτος- άλλο η καλησπέρα, και άλλο η εσπέρα- πολύ δε περισσότερο το Νι στην αιτιατική της καθαρεύουσας. Πιο φυσιολογικό το Νι να πήγαινε στους άρχοντες, που ούτως ή άλλως σαν όρος είναι κάπως απρόσιτος, και, διαισθητικά, καταλαβαίνεις ότι τι Νάρχοντες, τι Αρχοντες, αναφερόμαστε σε μια κάστα ανθρώπων που έχουν εξουσία, εξ ου και τους δίνουμε αναφορά. Μάλλον απίθανο να έχει ακουστά τον Νιάρχο. Αν είχε, θα τραγουδούσε για Νιαρχοντες, και θα ήταν, έστω και περιπαικτικώς, μέσα.
Τα αυτά και το σπήλαιο και τη φάτνη, στη δοτική τους εκφορά. Εν των σπηλαίω, και εν φάτνη. Οι μαθητές στο ελληνικό σχολείο, αλλά και γενικότερα η ελληνική κοινωνία χωρίζονται μέσω τάφρου από τη δοτική πτώση, τους τύπους και την έννοιά της, εξ ου και παίρνουμε κείμενα όπου το "λόγω και έργω" γράφονται με ένα "ο", που δηλώνει ότι μεταφέρουμε τη λέξη ταλαιπωρημένη, και με μερική μόνο πρόσληψη των εννοιών που η δοτική αποδίδει. Αντίθετα, στο παλιό δημοτικό σχολείο, η εισαγωγή στη δοτική γινόταν με το "εν Πάτραις, τη...", που συνόδευε κάθε σχολική εργασία, μια γραφειοκρατική τυπικότητα που μας εισήγαγε ταυτοχρόνως στην τάξη της γνώσης αλλά και την τάξη την κανονιστική.
Δεν μας έκανε απαραίτητα σοφότερους η δοτική ή η τριτόκλιτη απόδοση του βασιλιά ως "βασιλέως των ουρανών". Σε κάθε περίπτωση, όμως, διερωτάσαι αν το στένεμα των γλωσσικών ποταμών και η αποστέρηση της επαφής και της εξοικείωσης με τις καταβολές της γλώσσας, κάνει καλό. Γλιτώσαμε από τον κίνδυνο της σύγχυσης, που προκαλούσε το ανακάτεμα καθαρεύουσας, δημοτικής, λογίας και αρχαίας, και καθήσαμε στα απαλά της γλωσσικής λιτότητας.
Τα παιδάκια δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα στην αναμέτρηση με τα κουπλέ των καλάντων. Στη δεύτερη- τρίτη στροφή έχουν προειδοποιήσει με την κλιμακούμενη ατονία ότι θα εγκαταλείψουν. Δεν υπάρχει καν αναμέτρηση. Θα πουν μια ολίγη από το ποίημα, με τη σιγουριά ότι θα το πάρουν το κέρμα, είτε ολοκληρώσουν την αποστολή είτε όχι. Αλλωστε ένα ολόκληρο παιδαγωγικό και οικογενειακό σύστημα σε έχει μάθει ότι η επιβράβευση δεν έχει σχέση με την προσπάθεια, επιβραβεύεσαι έτσι κι αλλιώς, μάλλον η έννοια του βραβείου, της αμοιβής, της παροχής, του δώρου δεν έχουν πλέον και μεγάλες διαφορές.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:16:47]