Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 03:15      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ελενα Ακρίτα: «Νιώθω πραγματικά ευλογημένη»

Ελενα Ακρίτα: «Νιώθω πραγματικά ευλογημένη»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Σταθερά στο Νούμερο 1 από την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του, το πρώτο της αστυνομικό μυθιστόρημα «Φόνος 5 αστέρων» (εκδ. Διόπτρα) παρουσιάζεται τη Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου στις 8.30 μ.μ. στο «Λιθογραφείον». Εξαιρετική ευκαιρία, λοιπόν, για μια υπέροχα ζεστή, φιλική και αποκαλυπτική κουβέντα με τη δημιουργό του, Ελενα Ακρίτα, η οποία τα λέει, όπως πάντα, έξω από τα δόντια, χρησιμοποιώντας τη «μικρή δύναμη που έχει η φωνή» της για να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα. «Και σ' όποιον αρέσει!».
Πώς ξεκινήσατε τον… «Φόνο», αλήθεια;
Τα αστυνομικά πάντα τα αγαπούσα από μικρό παιδί, από τότε που διαβάζαμε στις παραλίες, το καλοκαίρι, Αγκάθα Κρίστι. Από κει και πέρα, τα σίριαλ που γράφαμε με τον Γιώργο (σ.σ. Κυρίτση), είχαν πολύ έντονο το αστυνομικό στοιχείο. Πάντα, λοιπόν, ήθελα να γράψω, έχοντας και την επίγνωση ότι ίσως και να μην υπάρχει πιο δύσκολο είδος. Γιατί είναι πολύ δύσκολο είδος το αστυνομικό, όταν θέλεις να μην είναι απλά μία καταγραφή παλιού τύπου, αλλά να έχει και τα στοιχεία του σκανδιναβικού μυθιστορήματος, δηλαδή τα ψυχογραφήματα των ηρώων. Οι ήρωές μου δεν είναι ασπρόμαυροι. Δεν είναι καλοί ή κακοί, έχουν εκφάνσεις στην προσωπικότητά τους. Το ότι σπουδάζω δε σε αγγλικό πανεπιστήμιο κοινωνιολογία με εξειδίκευση στην εγκληματολογία, με βοήθησε πάρα πολύ στο βιβλίο. Ξετύλιξα το κουβάρι κατά κάποιο τρόπο σαν ένα φλασμπάκ ανάποδα, στο μυαλό μου. Ηθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα που θα τελειώνει όπως ο «Φόνος 5 αστέρων». Το δούλεψα λέξη-λέξη. Πιστέψτε με, σχεδόν δεν βγήκα από το σπίτι όλον αυτό τον καιρό. Ενάμιση χρόνο ήμουν χτισμένη ζωντανή και ταξίδευα με το μυαλό.
Και ο κόπος σας ανταμείφθηκε.
Ναι. Από την πρώτη εβδομάδα το βιβλίο μου είναι σταθερά στο Νο1 και έχει αγαπηθεί πάρα πολύ. Κι αυτό με γεμίζει χαρά γιατί είχα πολύ μεγάλη ανασφάλεια.

Το θύμα στο βιβλίο -και της σάτιράς σας- ανήκει στην τάξη των νεόπλουτων.
Ξέρετε, σατιρίζω πράγματα που τα ξέρω πολύ καλά. Και γράφω για πράγματα που τα ξέρω πολύ καλά. Η Φιλοθέη, που αναφέρεται στο βιβλίο, είναι το προάστιο στο οποίο γεννήθηκα και μεγάλωσα. Από κει και πέρα, ήρθε στη Φιλοθέη αυτή η τάξη των νεόπλουτων, η οποία αντικατέστησε την παλιά τάξη, τη μέση αστική, στην οποία γεννήθηκα και ανήκω, κι έχτισε διάφορα παλάτια εδώ γύρω. Γι' αυτό και λέω, γελώντας, «δολοφονώ τον γείτονά μου». Γιατί μ' αυτούς τους ανθρώπους ζω και υπάρχω. Και μ' αυτούς, ναι, έχω θέμα. Είναι μία τάξη που -φαίνεται, δεν το κρύβω και στο βιβλίο- την απεχθάνομαι. Ισως γι' αυτό είμαι και τόσο σκληρή με το θύμα. Γιατί πιστεύω ότι είναι οι άνθρωποι που οι παλιοί λέγανε «αυτός δεν δίνει του αγγέλου του νερό».

Και ζουν ανεπηρέαστοι από τις συνέπειες της κρίσης
Δεν ιδρώνει το αφτί τους. Ζουν σ' ένα δικό τους κόσμο. Αν παρατηρήσετε ποιοι βοηθάνε τον διπλανό τους, θα δείτε ότι δεν είναι οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν λεφτά. Είναι ο συνταξιούχος, ο οποίος έχει δύο πακέτα μακαρόνια στο ράφι της κουζίνας και δίνει το ένα. Κυριολεκτικά «ο έχων δύο χιτώνες…». Επειδή ασχολούμαι εθελοντικά με την «Κιβωτό του Κόσμου» του πατέρα Αντώνιου, βλέπω ότι αυτοί οι οποίοι πραγματικά βοηθάνε είναι άνθρωποι σαν εσάς και σαν εμένα. Αυτοί στηρίζουν στην κρίση. Θα γράψω στην εφημερίδα (σ.σ. στο σαββατιάτικο άρθρο της στα «Νέα») ότι ο Προκόπης Παυλόπουλος πέρασε το Πάσχα με την «Κιβωτό του Κόσμου». Τους έδωσε συγχαρητήρια για το ωραίο έργο και δεν έκανε τίποτα. Ε, λοιπόν, εγώ έχω μια φωνή. Η φωνή μου έχει μια μικρή δύναμη. Αυτή τη μικρή δύναμη που έχω θα τη χρησιμοποιώ. Και σ' όποιον αρέσει. Αυτό μπορώ, αυτό θα κάνω.

Πρόσφατα, αίσθηση προκάλεσε κείμενό σας, όπου τοποθετείστε υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων.
Αν μπείτε στο διαδίκτυο και διαβάσετε σχόλια εναντίον των ανθρώπων που είναι γκέι, αν δείτε το μίσος -κι οι περισσότεροι είναι γονείς, είναι χριστιανοί ορθόδοξοι…- αν δείτε τις κατάρες… Το ξαναλέω. Δεν πιστεύω ότι ένας γκέι είναι καλύτερος ή χειρότερος άνθρωπος. Λέω ότι είναι ίσος. Δεν μας ζητάνε περισσότερα απ' όσα έχουμε εμείς. Μας ζητάνε αυτά που έχουμε εμείς. Ας σοβαρευτούμε λιγάκι σ' αυτόν τον τόπο.

Πάλη με τα βίαια συναισθήματα
Τι σας εξοργίζει;
Το να έχεις τη δύναμη και να μην απλώνεις το χέρι να βοηθήσεις. Το να κακοποιείς αυτόν που δεν μπορεί να σου αντισταθεί -είτε είναι άνθρωπος είτε είναι ζώο. Πραγματικά, αυτά μου γεννάνε, και δεν το έχω ξαναπεί, ένστικτα που δεν ήξερα ότι τα έχω. Θεωρούσα ότι είμαι ένας πάρα πολύ φιλειρηνικός άνθρωπος, πίσω από αυτή την τεχνικολόρ προσωπικότητα που έχω -ξέρετε, αυτό το ταμπεραμέντο. Είμαι, βέβαια, πολύ καβγατζού, αλλά είμαι αυτό που λέμε «σκύλος που γαβγίζει και δεν δαγκώνει». Πρώτη φορά, όμως, θέλεις μ' αυτά που βλέπω -από την τζιχάντ μέχρι τον Ελληνα που κόβει τα πόδια ενός κουταβιού ή βιάζει ένα παιδί με ειδικές ανάγκες- μου βγαίνουν βίαια συναισθήματα, τα οποία θέλω να κατανικήσω. Τώρα σας λέω πράγματα που δεν τα έχω ξαναπεί ποτέ, αλλά είμαι κατά της αυτοδικίας και προσπαθώ με νύχια και με δόντια σε αυτή την τόσο εχθρική κοινωνία να συνεχίσω να είμαι. Κι είναι πάρα πολύ δύσκολο, πιστέψτε με.
Ο γιος σας ανήκει στη νέα γενιά που… κοιτάζει προς το εξωτερικό. Πώς νιώθετε;
Με πονάει να βλέπω το παιδί μου και τους φίλους του να έχουν μια αγωνία στο μάτι και να συζητάνε πού να στείλουν βιογραφικό. Κι όταν λέω πού να στείλουν βιογραφικό εννοώ στα πέντε μέρη της γης. Οχι στην Ελλάδα. Και με πονάει και σαν μάνα, γιατί -πείτε με μικροαστή- το όνειρό μου θα ήταν το παιδί μου να δουλεύει και τις Κυριακές, μια φορά τον μήνα -όποτε-, να έρχεται να τρώμε όλοι μαζί με τη γυναίκα του, με τα παιδιά του αργότερα. Οταν βλέπω ότι αυτό που θεωρούσα αυτονόητο και προφανές γίνεται ένα άπιαστο όνειρο, με πονάει πάρα πολύ και σαν ψηφοφόρο, πολίτη, φορολογούμενη, αλλά πάνω απ' όλα σαν μάνα.
Στην Κυβέρνηση πιστεύετε;
Τους ψήφισα και τους στήριξα. Θα μου πεις «καλά, δεν ήξερες, δεν ρώταγες κοτζάμ γυναίκα;» Ε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Σκεφτόμουν ότι το ένα δέκατο να έκαναν απ' όσα λένε, θα ήταν κάτι. Κι αυτό το περιμένω ακόμα. Θέλω να δώσω μια πίστωση χρόνου. Εχω δώσει τόσες άλλες. Κι είμαι, σ' αυτή τη φάση, στην αίθουσα αναμονής της ζωής μας.

Με τον χρόνο που περνά, πώς τα πάτε;
Η ηλικία είναι η ηλικία του μυαλού μας. Καμιά φορά, όταν μου λένε για την ηλικία μου, νομίζουν ότι θα με πληγώσουν. Πιστέψτε με, ειλικρινά, μου φαίνεται αστείο. Γιατί, εγώ τι εισπράττω; Οτι έχω φτάσει σ' αυτή την ηλικία, έχω την υγειά μου -όσο την έχω-, έχω ανθρώπους που με αγαπούν και τους αγαπάω, έχω φίλους -γιατί πιστεύω ότι οι φίλοι είναι η οικογένειά μας- και στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μαζευόμαστε όλοι: Οι φίλοι μαζί με τη μητέρα μου, τον άντρα μου και τον γιο μου. Νιώθω ευλογημένη. Η γυναικεία φιλαρέσκεια υπάρχει πάντα. Αλλά όταν κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, λέω «μια χαρά είσαι». Αν είμαι τόσο όμορφη και νέα όσο ήμουν στα τριάντα μου; Οχι δεν είμαι. Θα ήταν αφύσικο. Μια χαρά, όμως! Δόξα τω Θεώ!



ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ
ΦΟΝΟΣ 5 ΑΣΤΕΡΩΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ, 2015, ΣΕΛ. 432, ΤΙΜΗ 16,60 ΕΥΡΩ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:15:02]