Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 23:56      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιώργος Καραμπελιάς: «Απειλούμεθα με ιστορική έκλειψη»

Γιώργος Καραμπελιάς: «Απειλούμεθα με ιστορική έκλειψη»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Ο αχαϊκής καταγωγής Γιώργος Καραμπελιάς βρέθηκε στην Πάτρα την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου για την παρουσίαση, στην Αγορά Αργύρη, του νέου του βιβλίου «Η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού1204-1922-τόμος β΄: 1821: Η παλιγγενεσία». Ο εκδότης και συγγραφέας μιλάει στην «ΠτΚ» για το πόνημά του, σκιαγραφεί τη σημερινή ελληνική κοινωνία, αναλύει τις απόψεις του περί την πορεία της χώρας αλλά και τη νεοθωμανική απειλή.

Τα τελευταία χρόνια ασχολείστε με τη νεότερη ελληνική ιστορία. Τι σας ώθησε να αφοσιωθείτε στη συστηματική της μελέτη και ποιες οι διαπιστώσεις σας όσο εμβαθύνετε σε αυτήν;
Η ενασχόλησή μου με την ιστορία του νεότερου ελληνισμού υπήρξε συνέπεια της συνειδητοποίησης του «ιστορικού» χαρακτήρα της ελληνικής ιδιοπροσωπίας. Σε μια συγκυρία βαθύτατης παρακμής, προϋπόθεση για να συνεχίσουμε ως αυτόνομο συλλογικό υποκείμενο είναι η συναγωγή των συμπερασμάτων της ιστορικής μας διαδρομής, ώστε να επιχειρήσουμε να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό του «καημού της ρωμιοσύνης», διότι απειλούμεθα, κυριολεκτικώς, με ιστορική έκλειψη.
Αναζητώντας λύση στα δραματικά αδιέξοδα, κατέληξα στο συμπέρασμα πως αυτή δεν μπορεί να ανευρεθεί, αν δεν επιχειρηθεί ένας απολογισμός της ιστορικής πορείας του νεότερου ελληνισμού.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ο β΄τόμος «1821: Η παλιγγενεσία» του έργου σας «1204-1922, Η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού». Μιλήστε μας γι' αυτόν.
Στο Α΄ μέρος του, επικεντρώνομαι στην οικονομική και κοινωνική ζωή, συνεχίζοντας τον προβληματισμό που είχα ανοίξει στη μελέτη μου για το 1204 ως την απαρχή της αποικιακής εξάρτησης του ελληνικού/βυζαντινού κόσμου. Η πορεία μας, έκτοτε, παρέμενε «υπονομευμένη» από μια «διπλή κατοχή», εκείνη των Οθωμανών, η οποία δεν επέτρεπε την ανάπτυξη μιας σταθερής οικονομικής δραστηριότητας, και ταυτόχρονα από τις ημιαποικιακές δομές που είχε επιβάλει η δυτική διείσδυση.
Πάντως, η Αναγέννησή μας αρχίζει γύρω στα 1700 και στηρίχτηκε στις συντεχνίες, τα τσελιγκάτα, τα συστήματα των συντροφοναυτών, που αιμοδοτούν το κοινοτικό σύστημα οργάνωσης, τα «κοινά των Ελλήνων».
Το Β΄ μέρος περιγράφει τα στρατιωτικά και πολιτικά γεγονότα: Αμέσως μετά την Αλωση, αρχίζει και η αντίσταση . Από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, μέχρι τον Κολοκοτρώνη, αδιάπτωτη υπήρξε η ένοπλη αντίσταση, με τη Μάνη, το Σούλι, τη Χιμάρα κ.λπ. Με τα Ορλωφικά, εγκαινιάζονται οι επαναστατικές απόπειρες, ενώ θα ακολουθήσει ο Κατσώνης και ο Ρήγας που διετύπωσε το όραμα μιας απελευθέρωσης που πατάει στην παράδοση -από τον Αλέξανδροέως τον «Θούριο»- και ανοίγεται στη νεωτερικότητα της γαλλικής Επανάστασης. Παράλληλα, Φαναριώτες, προεστοί κοτζαμπάσηδες, και Επτανήσιοι, συγκροτούν την «πολιτική τάξη» του ελληνισμού. Ανάμεσά τους, ο Καποδίστριας,ίσως ο μόνος που θα μπορούσε να επιβάλει την ενότητα των Ελλήνων.
Στο Γ΄ μέρος, σκιαγραφείται ο καθοριστικός ρόλος της Ορθοδοξίας στην επιβίωση του ελληνισμού: Από την αντίσταση στους εξισλαμισμούς, -νεομάρτυρες, Κοσμάς Αιτωλός-, μέχρι τις ένοπλες απόπειρες- από τον Διονύσιο Φιλόσοφο, μέχρι τον Παπαφλέσσα. Παράλληλα, αποφασιστική υπήρξε η σύγκρουση με τον επιθετικό καθολικισμό, με τον Κύριλλο Λούκαρι, τον άγνωστο «αναβαπτισμό»και τους Κολλυβάδες.
Το Δ΄ μέρος -«Η επαναστατική σύνθεση»-, περιλαμβάνει τρία εκτενή κεφάλαια: Το πρώτο πραγματεύεται τα φραγκοκρατούμενα Επτάνησα, ως «Πεδεμόντιο του ελληνισμού», το δεύτερο τις κοινωνικές και εθνικές συγκρούσεις στη Σάμο με τον Λυκούργο Λογοθέτη, και το τρίτο τη «Φιλική Εταιρεία» και το πρόταγμα της παλιγγενεσίας.

Στο α΄ μέρος διαβάζουμε ότι το τότε ελληνικό κράτος μεταβλήθηκε από οικονομική άποψη σε «παρασιτική απόφυση της Δύσης», ενώ στο β΄ μέρος, επισημαίνετε το έλλειμμα μιας στρατιωτικής και πολιτικής συγχρόνως ηγεσίας, ήτοι του σωστού για την εποχή συνδυασμού. Σήμερα πόσο «κοντινές» ηχούν αυτές οι επισημάνσεις;
Δυστυχώς, και το βιώνουμε με τραγικό τρόπο σήμερα, η σημερινή κρίση επιβεβαιώνει αυτή μου την απόφανση για την παρασιτική φύση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, η οποία μάλιστα βαίνει αυξανόμενη. Αυτή είναι που εμποδίζει στην πραγματικότητα και την ανάπτυξη μιας οποιασδήποτε σοβαρής πολιτικής, πνευματικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Μια παρασιτική κοινωνία δεν μπορεί να γεννήσει κάποια σοβαρή ηγεσία.
Χαρακτηρίζετε τον «καημό της ρωμιοσύνης» ως γόρδιο δεσμό. Διαβλέπετε λύση του;
Αυτή ακριβώς η ανημπόρια, το ανολοκλήρωτο όλων μας των προσπαθειών μέχρι σήμερα, συνιστά αυτόν τον γόρδιο δεσμό που στον αιώνα μας θα λυθεί με τον έναν ή άλλο τρόπο: Είτε με την ιστορική μας εξαφάνιση, είτε με την ανάταξη του ελληνισμού.

Την περίοδο «1700-1922, μετά από αιώνες κρίσης και υποχώρησης, ο ελληνισμός δοκιμάζει να ανασυγκροτήσει την πνευματική και πολιτειακή του αυτονομία, επιχειρώντας μια ''αναγέννηση''», διαβάζουμε στο βιβλίο σας. Σήμερα, μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο;
Σε συνέχεια της προηγούμενης απάντησης, διευκρινίζω πως μια τέτοια αναγέννηση σήμερα αποτελεί πλέον προϋπόθεση για να συνεχιστεί η ιστορική μας διαδρομή.


Η πορεία της χώρας και η νεοθωμανική απειλή
Μέσω των μέσων σας (περιοδικό Αρδην, Ρήξη) καταβάλλατε προσπάθειες, από τον Νοέμβριο του 2014, να αποτρέψετε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ να επισπεύσουν την άνοδό τους στην εξουσία. Πριν λίγους μήνες, δε, κυκλοφόρησε το δοκίμιό σας «Οι έξι μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα». Αισθάνεστε δικαιωμένος, σήμερα;
Δυστυχώς, ναι. Παρ' όλο που ειλικρινά θα ήθελα να διαψευσθώ. Οι εξελίξεις υπήρξαν καταιγιστικά καταστροφικές και η Μεταπολίτευση φαίνεται να κλείνει με τον πιο αρνητικό τρόπο, όπως και η προηγούμενη περίοδος, η μετεμφυλιακή, έκλεισε με τον Ιωαννίδη και την προδοσία της Κύπρου. Σήμερα, η Κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα στην ολοκληρωτική εκποίηση. Ελπίζω όχι και σε μια εθνική καταστροφή.

Η πορεία που έχει πάρει η χώρα πού οδηγεί; Κατά πόσο είναι εφικτή η επιβίωσή της υπό τις παρούσες συνθήκες;
Πρέπει να διαπνεόμαστε από την «απαισιοδοξία του λογικού και την αισιοδοξία της βούλησης». Δηλαδή η κατάσταση είναι όντως άσχημη -δημογραφική κατάρρευση, οικονομική κρίση, πολιτιστικός μηδενισμός, «προδοσία» των ελίτ- αλλά εξαρτάται πάντα από τη βούληση των Ελλήνων και εάν θα επιβεβαιωθεί ή αντίθετα θα μπορέσουμε να ανακάμψουμε.

Τι ευθύνες αναλογούν στον κόσμο που προσέβλεπε σε αλλαγή προς το καλύτερο;
Είναι προφανές πως η παρασιτική υποστροφή της ελληνικής κοινωνίας -κατάρρευση της παραγωγής, και η πολιτισμική υποβάθμιση- δεν έχουν ως συνέπεια μόνο την καταβαράθρωση των ελίτ (πολιτικών, διανοουμένων, επιχειρηματιών) αλλά έχουν προκαλέσει και αλλοίωση του ίδιου του λαϊκού σώματος. Οπως λέει και το τραγούδι «φταίνε τα τραγούδια του, φταίει και ο λυράρης, φταίει και ο ίδιος ο λαός που είναι μαραζιάρης». Δυστυχώς, η κρίση αφορά τον ίδιο τον λαό που έχει χάσει μεγάλο μέρος της δημιουργικότητας και του δυναμισμού του και έχει προσαρμοστεί στην παρασιτική εξέλιξη. Γι' αυτό, και η ανάταση της κοινωνίας προϋποθέτει τον μετασχηματισμό του ίδιου του λαϊκού σώματος.

Πόση δύναμη κρύβει η απειλή της νεοθωμανικής Ανατολής; Είμαστε επαρκώς θωρακισμένοι;
Ο ελληνισμός υπήρξε πάντοτε ένας ιδιαίτερος κόσμος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Στις καλύτερες περιόδους του ενσωμάτωνε δημιουργικά τις θετικές επιρροές και απέρριπτε τις αρνητικές. Στις κακές στιγμές μας βρισκόμαστε υποταγμένοι είτε στον έναν, είτε στον άλλον, είτε και στους δύο. Σήμερα, η ισλαμική Ανατολή, κατεξοχήν τουρκική, επιχειρεί να αναιρέσει τις κατακτήσεις του 1821, επανεντάσσοντας τον ελληνικό χώρο ως υποτελή στο νεοθωμανικό σχέδιο. Από την Κύπρο έως τη Θράκη και το Αιγαίο, ο ελληνισμός απειλείται στις τελευταίες του εστίες.
Η απόρριψη των εθνομηδενιστικών αντιλήψεων που υποβαθμίζουν αυτή την απειλή (από την Ρεπούση ως τον Λιάκο, τον Φίλη και την Σία Αναγνωστοπούλου) αποτελεί προϋπόθεση για την οργάνωση της αντίστασής μας έως ότου στην ίδια την Τουρκία κυριαρχήσουν οι δημοκρατικές δυνάμεις των Κούρδων, των Αλεβιτών, κ.λπ., που μπορούν να επιτρέψουν πραγματικά ειρηνικές και ισότιμες σχέσεις ανάμεσα σ' εμάς και την οθωμανική Ανατολή.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ
Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΩΤΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ 1204-1922
ΤΟΜΟΣ Β΄: 1821: Η ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ
ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. 2015, ΣΕΛ. 706, ΤΙΜΗ 37 ΕΥΡΩ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:56:54]