Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 04:47      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εξι, κι ευχαριστημένος

Εξι, κι ευχαριστημένος



Ο Ολυμπιακός έφαγε τέσσερα από την Μπάγερν. Δεν μπόρεσε κάν να δημιουργήσει ευκαιρία. Οσοι έχουν κάν αθλητισμό έχουν βιωμένο μέσα τους το περίφημο "δεν γινόταν τίποτα": Είναι μια κατάσταση κατά την οποία παίρνεις φόρα και πέφτεις σε τοίχο, μετά ξανά το ίδιο, και μετά παίρνει φόρα και ο τοίχος και πέφτει πάνω σου.
Αλλά τι να πει και η Ρόμα; Εφαγε έξι από τη Μπαρτσελόνα, και είπε και ευχαριστώ. Η Μπαρτσελόνα είχε ρίξει τέσσερα στη Ρεάλ το Σάββατο και την έπαιζε λες και έκοβε ζεστό βούτυρο με το μαχαίρι.
Μένει ο φίλαθλος να θαυμάζει τις υπερομάδες. Είναι και η Μάντσεστερ στα καλά της. Τώρα και η Παρί Σεν Ζερμέν: Εχει τα φόντα να δώσει καμιά εκατοστή εκατομμύρια να πάρει έναν- δύο παίκτες. Ο ένας μπορεί να είναι ο Ρονάλντο. Ο Ολυμπιακός μπορεί να αγοράσει έναν τέτοιο παίκτη μόνο αν αυτός φτάσει τα σαράντα και έχει ανεβάσει σάκχαρο. Σ' αυτή τη φάση μόνο για τα σαμπουάν του μπορεί να διαθέσει και όχι για συχνό λούσιμο.
Είναι μια ιστορία ανισότητας. Στην πραγματικότητα, δεν είναι υπόθεση αθλητικής υπεροχής με την ευγενή έννοια του όρου. Από τη μια, υπάρχουν σύλλογοι- κανονικές βιομηχανίες. Είναι οργανωμένες σαν κολοσσιαίοι, πολυσχιδείς όμιλοι. Εχουν κεφαλαιακή βάση βαρέων βαρών, και αντλούν χρήμα από επενδύσεις και πώληση αξιών οι οποίες εκτοξεύονται με όχημα τις επιδόσεις και το μπραντ νέιμ του συλλόγου, αλλά και την ακτινοβολία των παικτών. Δεν αγοράζεις τον παίκτη μόνο και μόνο για τα είκοσι γκολ που θα βάλει. Είναι μετρημένο στατιστικά ότι ο Μπέκαμ είναι πιο αστραφτερός και θα πουλήσει. Ο Μπέκαμ το ξέρει και ακολουθεί τις οδηγίες του στάιλινγκ για να αποτελεί ο ίδιος πωλητή του εαυτού του, μια ιδιόμορφη σταρ- κατάσταση που είναι για λίγους. Για ανθρώπους σαν τον Μπέκαμ.
Ο Ολυμπιακός ματαιοπονεί. Η εμβέλειά του, για λόγους γεωγραφικών οριζόντων και πολιτισμικών αναφορών, έχει και θα έχει περιορισμένα όρια. Οι ισπανόφωνοι στον κόσμο είναι μιλούνια. Η βρετανική στάμπα, πάλι, έχει αέρα αυτοκρατορικής καταβολής. Ομάδες σαν τον Ολυμπιακό μπορεί να είναι κυρίαρχες σε εθνικό επίπεδο, αλλά η δυνητική τους πελατεία με όρους παγκόσμιου περιβάλλοντος είναι χαμηλή περίπτωση. Δεν θα βρει τα ίδια λεφτά, δεν θα βρει τόσους φίλους, δεν θα βρει τόσους θαυμαστές, δεν θα αντέξει τις υψηλές τροχιές και αν ακόμα βρεθεί σ' αυτές, ευνοημένος από τις συγκυρίες.
Από εκεί και πέρα, διαλέγεις. Σου λέει τίποτα, ως φιλάθλου, αυτή η άνιση κατάσταση, η βιομηχανοποίηση, η άρση της εθνικής (πολιτισμικής) ιδιαιτερότητας μέσα από την υποχρεωτική ομοιομορφία που επιβάλλει το μάνατζμεντ και η παγκοσμιο-χυλοποίηση. Η Μπαρτσελόνα, λέει, έχει οπαδούς σε όλον τον κόσμο. Μπράβο της. Και ο Μποντ, και οι Ρόλινγκ Στόουνς, και ο Μπατμαν, και ο Μπομπ ο Μάστορας. Εσύ τώρα που θέλεις να είσαι με την Παναχαϊκή, μπορείς να είσαι, αλλά είσαι ένας εξόριστος του παγκόσμιου χωριού που αρνείται τους κανόνες της εποχής του. Στο μεταξύ, η Παναχαϊκή, και η κάθε Παναχαϊκή είναι μια καρικατούρα της παλιάς γραφικής εποχής του ποδοσφαίρου, όπου το σπορ ήταν το σύμβολο της επίδειξης ρώμης μεταξύ φυλών, κοινωνιών, κοινοτήτων, συνοικιών, γειτονιών, τάξεων του σχολείου. Τώρα, είναι ένα σούπερ θέαμα. Και είναι πράγματι. Αν τώρα εσύ από μια υπεραπαραγωγή Μποντ προτιμάς μια καλή αστυνομική ταινία με μυστήριο τύπου Ντάσιελ Χάμετ, τράβα γρήγορα, γιατί μετά από 2-3 μέρες προβολής, θα την αποσύρουν.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:47:38]