Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 13:21      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δάσκαλός Μου Τσάτσος

Δάσκαλός Μου Τσάτσος



Πολύ τον πίκαρε λοιπόν τον Βασιλέα Παύλο, όπως και τον Διάδοχο Κωνσταντίνο, το γεγονός ότι η αντιπολίτευση και μερίδα του τύπου της δεκαετίας του '50 έθεταν θέμα δαπανών για τον θεσμό της βασιλείας.
Οπως εξήγησε στο αυτοβιογραφικό του πόνημα "Χωρίς Τίτλο" ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, ήταν άδικη η αιτίαση αυτή, την οποία δεν αποκλείεται να την πάσσαρε η κυβέρνηση, για να το θέσει δια της τεθλασμένης. Και ήταν άδικη, διότι το μείζον μέρος των δαπανών έφευγε για μισθοδοσίες, υπηρεσιακά έξοδα των ανακτόρων, πάγια κόστη διαβίωσης, συντήρηση των βασιλικών κτιρίων. Τι έμενε του Παύλου για να ζήσει την οικογένειά του, έχοντας στο μεταξύ το ελληνικό κράτος καλύψει όλα τα βασιλικά έξοδα, μαζί με το καράτε του Διαδόχου;
Οχι, το "Χωρίς Τίτλο" δεν εξαντλείται σε τέτοιους προβληματισμούς. Εχει και βαθύτερους. Πώς θα μπορούσε να μην έχει, άλλωστε; Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος υπήρξε σπουδαγμένος άνθρωπος. Επειδή, λόγω θέσης, θα έπρεπε να βγάλει και τις στρατιωτικές σχολές των τριών σωμάτων στρατού- δεν είχε αδέλφια για τα μοιράσουνε- ήταν αδύνατο να προκάνει τη νομική σχολή, μοιραία επομένως έφερνε (του φέρνανε) στο σπίτι καθηγητές για μάθει κάποια βασικά πράγματα. Και όταν λέμε καθηγητές, εννοούμε τους Καθηγητές της χώρας. Οπως τον Τσάτσο για να μάθει φιλοσοφία ή τον Αθανάσιο Κανελλόπουλο, για οικονομικά. Οταν λέμε σπίτι, βέβαια, εννοούμε τα Ανάκτορα, άρα υπήρχε χώρος για παραδόσεις φιλοσοφίας, εφόσον υπήρχε χρόνος για τον πολυάσχολο Διάδοχο και βέβαια διάθεση να αναμετρηθεί με τους αρχαίους σοφούς, όμοια που έκανε με τον Τίτο και τον νικούσε στο σκάκι, για να τον κλωτσάει ο Βασιλέας πατέρας κάτω από το τραπέζι, σαν ένα σαφές νόημα να χάσει τις επόμενες παρτίδες, για να μην προσβληθεί ο ηγέτης, με τον οποίο είχαμε παρτίδες άλλες, αρμοδιότητος των Ανακτόρων και όχι των κυβερνήσεων.
Στι βιβλίο άθελά του ο τέων Βασιλεύς ξεδιπλώνει το βασιλικό μοντέλο που ασκήθηκε από τους έλληνες μονάρχες για πάνω από έναν αιώνα, στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Ο Βασιλιάς είναι υπέρτατος άρχων και ρυθμιστής. Το φυσικό πρόσωπο αλλά και το σύστημα "Παύλος", αντιλαμβάνεται τον ρόλο αυτόν σαν προσωπική υπόθεση, η δε ατομική του κρίση για πρόσωπα και καταστάσεις μπορεί να καθορίσει αποφασιστικά την πορεία της χώρας, όπως εύγλωττα προκύπτει στην περίπτωση Παπάγου. Οσοι κατέχουν τα πολιτικά χρονικά θα γνωρίζουν ότι ο Παύλος είχε πολύ χολωθεί με την κάθοδο Παπάγου στην πολιτική- αν και αποδείχθηκε αναγκαία για να συμμαζευτεί μια παραπαίουσα ατροφική δημοκρατία και μια δεξιά σε χειρότερη θέση από τη σημερινή- και τούτο διότι ο Παύλος, ως αρχηγός του στρατού, θεωρούσε πως ο Παπάγος, ως στρατάρχης, υπείκετο σε εκείνον ακόμα και στο επίπεδο της βουλήσεως. Τότε, αρχές '50, είχε διατυπωθεί το περίφημο "Δεν με ρώτησε", από τον Παύλο, για τον Παπάγο και την κάθοδό του στην πολιτική. Στο βιβλίο επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η μνημειώδης και πολύ χαρακτηριστική αυτή αντίληψη του Μονάρχη έναντι του Στρατάρχη, όπως επίσης αποκαλύπτεται και μια απολαυστική "ανάποδη" ανάγνωση της στάσης Καραμανλή έναντι των βασιλέων: Ο Καραμανλής, άνθρωπος με αυταρχική αντίληψη, ήθελε να κοντρολάρει το σύστημα των ανακτόρων, και σίγουρα να μην του επιτρέπει να διαβιώνει με τρόπο που του δημιουργούσε επικοινωνιακά και πολιτικά προβλήματα. Ο Κωνσταντίνος αντιλαμβανόταν τη στάση του Καραμανλή ως "ανασφάλεια". Τι θα γίνει με κείνον; Ως και το κυνήγι μας του ελαφιού μας περιορίζει γιατί δεν μπορεί να κάνει χωρίς τον πατέρα μου; Ηδη στις πρώτες παραγράφους που θίγουν τον ευνοηθέντα από τον Παύλο πρωθυπουργό, ο Καραμανλής εισάγεται ως αντιπαθής και "δεύτερος".
Αλλά έχουν και οι Μονάρχες τους περιορισμούς τους. Εξίσου αυθόρμητα ο Κωνσταντίνος επιβεβαιώνει κάτι που είναι γενικά γνωστό: Η εκτέλεση του Μπελογιάννη έγινε κόντρα τόσο στην επιθυμία του Πλαστήρα όσο και στις ανθρωπιστικές αντιλήψεις του Βασιλέως. Ούτε ο Πρωθυπουργός ούτε ο "Ανώτατος Αρχων" την ήθελαν. Ομως, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε. Το έμαθαν αμφότεροι λίγη ώρα αργότερα. Ο Πλαστήρας δεν μπόρεσε να την αποτρέψει. Ο Παύλος δεν προσπάθησε καν. Η στάση του ήταν του τύπου "βρε παιδί μου, δεν είναι ωραίο πράγμα οι εκτελέσεις", μια βραδυφλεγής αντίδραση, δεδομένου ότι ήδη στο διάστημα τις προηγούμενης εξαετίας είχαν γίνει κάμποσες. Αλλά αφού δεν την ήθελε κανείς την εκτέλεση, πώς και πραγματοποιήθηκε; Φαίνεται ότι υπήρχαν άλλοι "πιο ανώτατοι" άρχοντες στη χώρα, αλλά τον Κωνσταντίνο δεν τον βασανίζει ένα τέτοιο ερώτημα.
Το βιβλίο αποκαλύπτει έναν άνθρωπο ποτισμένο σε μια συγκεκριμένη συστημική αντίληψη. Τα δεδομένα του θεσμικού- ταξικού του πλαισίου, του φαίνονται κανόνες εξ υπάρξεως κόσμου, αυτονόητοι και φυσιολογικοί. Διακατέχεται από μια αντίληψη Ανθρώπου εν Δικαίω, πιστεύει ότι είναι με την Πλευρά του Καλού. Τίποτε στον κόσμο του δεν είναι λάθος, τίποτε στραβό, οι απολαβές του δικαιωματικές, τα προνόμιά του επιβεβλημένα, η αριστοκρατική του μεταχείριση από τα ανθρώπινα μελίσσια που τον περιστοιχίζουν και τον προστατεύουν γίνεται δεκτή σαν υποχρεωτική πτυχή της λειτουργίας του κοσμικού του χώρου. Και μια αυτοαπαλλακτική μεγαλαυχία περιρρέει τις παραγράφους του βιβλίου του, μεταλλασσόμενη σε παρωδία. Κατά λάθος, ο Τέως Βασιλεύς, σατιρίζει τον εαυτό του. Τα μαθήματα του Τσάτσου δεν του διδάξανε ότι η ταπεινότητα είναι αρετή, υπό τον όρο ότι δεν θα την αφομοιώνεις και αυτή σαν τεκμήριο υπεροχής: Είμαστε τόσο σπουδαίοι που μέχρι και η ταπεινότητά μας υπήρξε πολύ μεγαλύτερη και πιο αστραφτερή από την ψωραλέα ταπεινότητα τη δική σας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:21:58]