Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 22:42      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σπύρος Κυριαζόπουλος: «Το μεγαλύτερο θύμα είναι ο θύτης»

Σπύρος Κυριαζόπουλος: «Το μεγαλύτερο θύμα είναι ο θύτης»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Σήκωσε στις πλάτες του μια ολόκληρη παράσταση. Και τα κατάφερε. Κέρδισε την πολυπόθητη αναγνώριση. Ασπάζεται αποφθέγματα του Καζαντζάκη και προχωρά. Απτόητος. Τη Δευτέρα 23 και την Τρίτη 24 Νοεμβρίου στις 9.15 μ.μ. θα τον απολαύσουμε επί σκηνής του Επίκεντρο+ στον μονόλογο «De profundis». Εκ βαθέων και η συνέντευξη που παραχώρησε ο πολυτάλαντος Σπύρος Κυριαζόπουλος στην «ΠτΚ».
Πώς γεννήθηκε η ιδέα να ανεβάσετε επί σκηνής το συγκεκριμένο έργο του Οσκαρ Ουάιλντ;
Από μια βαθιά ανάγκη να ακουστεί αυτό το κείμενο και να γίνει θεατρική πράξη. Δεν είναι θεατρικό έργο και έχει τη μορφή επιστολής. Χρειαζόμουν σκηνική δράση. Ετσι πάντρεψα την επιστολή του συγγραφέα που έγραψε στη φυλακή στον νέο που εξαιτίας του φυλακίστηκε με ένα μακροσκελές ποίημα, «την μπαλάντα της φυλακής του Ρέντινγκ», που έγραψε όταν αποφυλακίστηκε. εμπνευσμένος από έναν στρατιώτη συγκρατούμενό του που καταδικάστηκε σε θάνατο για τον φόνο της γυναίκας του. Στην παράσταση, η ψυχή του εκτελεσθέντος στρατιώτη περνάει το καθαρτήριό της πριν την τελική Κρίση, κατά το οποίο αρνείται τις πράξεις της και τον εαυτό της και ταυτίζεται με το τελευταίο πρόσωπο που είδε πριν εκτελεστεί, τον διάσημο Ιρλανδό συγγραφέα, προκειμένου να αποφύγει την τελική Κρίση. Μέχρι που, βιώνοντας την ιστορία του Οσκαρ Ουάιλντ, συνειδητοποιεί πως «ο καθένας σκοτώνει αυτό που αγαπά» και αποδέχεται τον εαυτό της και τη φοβερή πράξη της. Ετσι εξιλεώνεται και συνεχίζει τον δρόμο της.
Διασκευή, σκηνοθεσία, ερμηνεία φέρουν την υπογραφή σας. Ηταν στοίχημα για εσάς; Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο και πώς αναδυθήκατε μέσα από αυτή την τριπλή αναμέτρηση;
Προσθέστε την παραγωγή, την οργάνωση της παραγωγής και της περιοδείας και τα κοστούμια! Ηταν ανάγκη καλλιτεχνική και υπαρξιακή. Από ένα σημείο και μετά ξεπερνιούνται τα στοιχήματα και οι διαθέσεις αναγνώρισης της οποιαδήποτε δυνατότητας και ικανότητας και εκεί ξεκινά ο καλλιτέχνης που παλεύει, όπως λέει και ο Καζαντζάκης «με ουσία σκληρή, αόρατη κι ανώτερή του». Με δυσκόλεψε πολύ η ζοφερή πραγματικότητα γύρω μου, όπου οποιαδήποτε φωτεινή ιδέα μοιάζει να αχνοφαίνεται απλά και να μην οδηγεί πουθενά. Με μια πάλη τριών χρόνων, εμποδίων τεράστιων σε κάθε επίπεδο, απορρίψεις και πικρές επιπόλαιες ματιές, αφού πραγματοποιήθηκε αναδύθηκε ένας εαυτός που ποτέ δεν υποψιάστηκα ότι θα γινόμουν. Βλέπετε, για να τα αναλάβω όλα αυτά μόνος μου δεν ήταν από κάποια διάθεση συγκεντρωτισμού ή έπαρσης ότι μπορώ μόνος. Επεσα σε μια περίοδο όπου δεν βρέθηκε φίλος να βάψουμε το σκηνικό μου! Οταν αναγκάζεσαι να χρησιμοποιήσεις και το δεύτερο χέρι σου, καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μάχη με τον εαυτό. Ναι, όλες αυτές οι απορρίψεις, τα αδιέξοδα, η εξαντλητική οικονομική ανέχεια, αλλά και οι εσωτερικοί εχθροί, όπως η αμφιβολία, η ανασφάλεια του καλλιτέχνη και η εξάντληση των απαραίτητων αποθεμάτων ελπίδας και αισιοδοξίας, είναι σαν μάχη με λιοντάρια, αλλά «όταν προπονείσαι με λιοντάρια γίνεσαι κιόλας» διάβασα πρόσφατα. Για να επιστρέψω, όμως, στο στοίχημα που με ρωτήσατε, συνεχίζω την πρόταση του Καζαντζάκη: «Ο καλλιτέχνης παλεύει με ουσία σκληρή, αόρατη κι ανώτερή του, κι ο πιο μεγάλος νικητής βγαίνει νικημένος...».

Η μουσική επένδυση της παράστασης;
Νιώθω ιδιαίτερη χαρά και τύχη που συνεργάζομαι με έναν νέο και υπερταλαντούχο μουσικό τον Αλκη Λιβαθινό. Μια συνάντηση αναγκαία και απαραίτητη για τη γέννηση ενός μουσικού κόσμου ιδιαίτερου και απαραίτητου στη σκηνική δράση και στη συγκίνηση. Δημιουργήθηκε ένας σπασμένος και αποδομημένος κώδικας που χρησιμοποιείται σε όλη την παράσταση και μόνο στο τέλος έχει πια κουρδιστεί και αποκαλύπτεται, όπως και όλη η λογική της παράστασης. Ο Αλκης θεωρώ με το βαλσάκι του φινάλε, την «Αναγνώριση», έγραψε και υπέγραψε το soundrack για το πιο ανείπωτο και βαθύ μυστικό της κάθε ψυχής. Είμαι περήφανος για τη συνεργασία αυτή και η Πάτρα θα πρέπει να είναι περήφανη που βγάζει τέτοια διαμάντια καλλιτέχνες!

Ερχόμενος αντιμέτωπος με την εκ βαθέων εξομολόγηση ενός θύτη, εντοπίσατε στοιχεία της ψυχολογίας του, τα οποία σας έθεσαν προ προβληματισμών;
Ξεκίνησα να αναδείξω το θύμα με το «De profundis» και μελετώντας το κείμενο ξανά και ξανά είδα πως το μεγαλύτερο θύμα είναι ο θύτης. Αυτό που με προβλημάτισε είναι πως όλοι θέλουμε να ταυτιζόμαστε με τον πονεμένο και αδικημένο και μόλις βάλουμε έναν καθρέφτη που μας δείχνει ό,τι έχουμε υπάρξει και συνεχίζουμε να είμαστε ΚΑΙ θύτες είτε δικαιολογούμαστε αποφεύγοντας ή καταφεύγοντας στη λήθη των προσωπικών μας φοβερών πράξεων, είτε αυτό παίρνει τη μορφή πικρής ματιάς είτε γλυκού λόγου, ακόμα του φιλιού ή του όπλου. Αυτό που με προβλημάτισε και με εξέπληξε είναι ότι κατανόησα την πανάρχαια φιλοσοφική ρήση του Ηράκλειτου: «Καλόν κακόν ταυτόν».

Τι είναι αυτό που σας αγγίζει περισσότερο στο «De profundis»;
Η υπέρβαση στην οποία μας προτρέπει το κίνημα του ρομαντισμού στην Τέχνη. Η υπέρβαση του Οσκαρ Ουάιλντ, η υπέρβαση του πόνου για μια στιγμή ταύτισης του ανθρώπου με το απόλυτο. Οτι η αλήθεια (μη-λήθη) βρίσκεται στη θύμιση και υπενθύμιση ότι δε σταματάει η πορεία και η ιστορία στον πόνο αλλά σε μια προσωπική αλλά και οικουμενική ανάσταση.


Ο καθρέφτης εντός του και ο Καζαντζάκης
Ποια η δική σας σχέση με τις αλήθειες του καθρέφτη βαθιά εντός σας;
Στενότατη σχέση πια. Οταν θυμώνω, σιωπώ, απογοητεύομαι, νιώθω υπερηφάνεια, αδικώ, αδικούμαι, χάνω την πίστη μου, αμφιβάλλω για τη δουλειά μου, τις ανάγκες μου, τις ιδέες μου, αμφιβάλλω για οτιδήποτε φοράω, αν θες, σηκώνω το βλέμμα στο ύψος των ματιών μου και καθρεφτίζομαι. Ο καθρέφτης σου δεν σου λέει ποτέ ψέματα και σε ντύνει με αυτό που αξίζεις να φοράς. Και είτε πορφύρα μεγαλόπρεπη φοράς είτε είσαι γυμνός, η αντανάκλαση σου απαντάει πριν καν ρωτήσεις «mirror oh mirror on the wall...».

Στις μέρες μας, με την πληθώρα θυτών και θυμάτων, κατά πόσο σωτήριες θα μπορούσαν να αποδειχθούν οι εκ βαθέων εξομολογήσεις;
Η προσωπική σου ιστορία είναι η ιστορία όλου του κόσμου. Αν έχεις τη δύναμη και την αντοχή να σκάψεις τόσο βαθιά, ώστε να καταθέσεις μια ουσιαστική απόλυτη εξομολόγηση, έχεις σώσει τον εαυτό σου και όλον τον κόσμο. Βέβαια, αυτό απαιτεί να κουβαλάς τον καθρέφτη πάντα μαζί σου και να τελείς το μυστήριο της εξομολόγησης σε συχνή καθημερινή βάση. Τα θύματα και οι θύτες στα πεδία μαχών και μη, ωχριούν μπροστά στις εσωτερικές μάχες του ανθρώπου που φυσικά δεν τολμά να τις κοινοποιήσει ούτε να βάψει το πρόσωπό του στα χρώματα της προσωπικής του σημαίας. «Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ' όλους τους σωτήρες. Αυτή είναι η ανώτατη η λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;» είπε ο Καζαντζάκης. Καταφεύγουμε απλά στην παραδοχή ότι ο κόσμος έχει θύτες και θύματα και αποφεύγουμε την πράξη και το έργο που ο καθένας οφείλει με τον τρόπο του και τις πράξεις του -την αλλαγή για το καλύτερο. Μόνο το ονειρευόμαστε και όταν τα πράγματα δεν είναι «κατάλληλα» για την πραγματοποίηση του ονείρου, φεύγουμε! «Η φυγή δεν είναι νίκη, τ' όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο» είπε, επίσης, ο Καζαντζάκης. Ας κάνει ο καθένας το έργο του για την αλλαγή και ας αφήσουμε τις μέρες… οι μέρες είναι πάντα ίδιες, όπως και οι νύχτες. Η θέση που παίρνεις τις αλλάζει.

Μέσα σ' αυτό το ζοφερό -τοπικό και διεθνές- σκηνικό, ποια τα όπλα σας;
Οπλο του στον σημερινό ζόφο, η πίστη. Και παραθέτει μια φράση του Καζαντζάκη: «Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος -αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα 'ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος-σκληρός κι απαραβίαστος: Το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται».

Και για να κλείσουμε με την παράσταση. Εχοντας περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, τι εισπράξατε από τον κόσμο;
Μέσα στη δυσκολία της παράστασης, γιατί είναι δομημένη με τέτοιον τρόπο έτσι ώστε στην αρχή να μη καταλαβαίνει ο θεατής και μόνο στο τέλος να έρχεται η λύση, είδα και βίωσα την ανάγκη για προσήλωση και αναγνώριση. Διαφωνώ με την άποψη ότι ο άνθρωπος της νέας εποχής είναι μολυσμένος από το εύκολο και το γρήγορο μόνο, το αυτοματοποιημένο και τον προκάτ δρόμο κίνησης. Μέσα στην παράσταση, είδα τους θεατές ανά την Ελλάδα να θέλουν να συγκεντρωθούν, να προσηλωθούν -και να συμβαίνει- στο άκουσμα μιας αλήθειας που θα την αναγνωρίσουν και θα τη χειροκροτήσουν. Βίωσα στο 95% των θεατών τη σύνδεση με την παράσταση, που είναι απαραίτητη για το θέατρο και εισέπραξα στο τέλος, από τα δάκρυα που γεννιούνται, την πολυπόθητη Αναγνώριση.

Δημοσιεύθηκε στην «ΠτΚ» στις 22 Νοεμβρίου.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:42:54]