Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 22:49      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χωρίς το Σύστημα

Χωρίς το Σύστημα



Ο άνθρωπος μας χτυπούσε στην πλάτη και μας πήγαινε μέχρι την έξοδο σαν οικοδεσπότης. Ηταν εθελοντής του κόμματος για τις εκλογές της ΝΔ και εμείς βρεθήκαμε στο τμήμα το πρωί της Κυριακής για να κόψουμε κίνηση, πλην η κίνηση ήταν κομμένη από μόνη της, για τους λόγους που γνωρίζετε όλοι.
"Τι να κάνουμε;" μας εξηγούσε, θέλοντας κυρίως στον εαυτό του να δώσει μια επιφανειακή απάντηση, διότι εμείς δεν του είχαμε κάνει ερώτηση, καθώς δεν είχε πλέον σημασία τίποτε το προηγηθέν μπροστά στα όποια μελλούμενα. "Τι να κάνουμε;" λοιπόν. "Δεν μπορούμε να κάνουμε εκλογές χωρίς το Σύστημα. Διότι μπορεί κάποιος να ψηφίσει εδώ, και μετά να πάει να ψηφίσει και στο άλλο τμήμα, και άντε να τον βρεις".
Μοιραία, και έχοντας το κόμμα ημιπαγιδεύσει τον εαυτό του σ' αυτή την αξιολάτρευτη διαδικασία της ανοιχτής ψηφοφορίας, τον παγίδευσε και ολοσχερώς.
Είναι η διολίσθηση σε μια καταχρηστική "δημοκρατική αντίληψη", κατά την οποία όλοι είμαστε ίσοι, όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα, έχουμε δηλαδή και τα δικαιώματα τα οποία, αν είμαστε ίσοι, δεν θα είχαμε. Μπορεί, δηλαδή, ένας πολίτης που δεν είναι μέλος του κόμματος, να εμφανιστεί σε μια κάλπη, μέσω ενός ευτελούς αντιτίμου, και να εξαγοράσει άμα τη εμφανίσει δικαιώματα ισοδύναμα ενός πλήρους μέλους. Δημοκρατία έχουμε, οι απόψεις και οι γνώμες έχουν ίση αξία και ίδιο βάρος, άρα ένα μέλος του κόμματος με κάποια διαδρομή στην παράταξη θα δει την άποψή του να έχει την ίδια ποσοστιαία αξία με κάποιον που αυτοδηλώνεται οπαδός ανεξαρτήτως κοντέρ, ως προς το ερώτημα της αξιολόγησης των προσώπων.
Βλέπετε, σημασία δεν έχει τόσο η αποκρυσταλλωμένη άποψη των μελών που γνωρίζουν τα πρόσωπα, όσο η καταμετρημένη ικανότητα του υποψηφίου να αποκτήσει διεισδυτικότητα στην ευρεία κοινωνική μάζα. Δεν μας ενδιαφέρει αν ο εκλογέας μέχρι χθες ψήφιζε ΠΑΣΟΚ, ας πούμε. Αρκεί ότι ήρθε ως εδώ για να ψηφίσει υπέρ του Χ., άρα έχουμε ένα τεκμήριο ευρείας απηχήσεως: Ο άνθρωπος που θα εκλεγεί, είναι ένα γενικά εκλόγιμο πρόσωπο. Μπορεί να τον ψηφίσουν και οι μη φίλοι μας, μπορεί να κερδίσει τον Τσίπρα αύριο. Αρα αυτόν θέλουμε.
Να κερδίσει, για να κάνει τι; Το ερώτημα της εφαρμόσιμης πολιτικής είναι δευτερεύον μπροστά στο πρωτεύον, που είναι η νίκη ως αυταξία, ακόμα και αν η νίκη αυτή καθ' αυτή δεν έχει "τις δυνατότητες" του παρελθόντος για άσκηση εξουσίας εν λευκώ και για πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων με το νόημα που είχε αυτή η πρόσβαση στο παρελθόν.
Εκλέγουμε "αυτόν που μπορεί να κερδίσει", παραβλέποντας ότι η πολιτική στην Ελλάδα του 2015 είναι πλέον υπόθεση δρομολόγησης επαρκών λύσεων σε απτά προβλήματα, στη βάση σχεδίου το οποίο πρέπει να συμπλέει προς υπογεγραμμένες δεσμεύσεις (αλλά και ανάγκες) της χώρας. Σε αντίθετη περίπτωση, θα έχεις εκλέξει πειραματιστές ή αυτοσχεδιαστές ή καιροσκόπους. Και θα ξοδεύεις χρόνο, ενέργεια, συναίσθημα, παραταξιακή αίγλη, κερδίζοντας τίποτα και χάνοντας πολλά.
Αυτός ο "πραγματισμός" έχει ακούσει τα σχολιανά του στη χώρα. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Είμαστε σε εποχή κατά την οποία καθένας μας πρέπει να κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί. Στην ατυχήσασα εκλογική διαδικασία της Κυριακής, είναι προφανές ότι κάποιοι δεν είχαν κάνει τη δουλειά τους. Δεν ήταν οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι. Εδώ και πέντε χρόνια αντιτάσσουμε ερασιτεχνισμό και προχειρότητα σε καταστάσεις που απαιτούν το αντίθετο. Αλλος δεν μπορεί να κάνει εσωκομματικές εκλογές, άλλος δεν μπορεί να προωθήσει μεταρρυθμίσεις, άλλος δεν ακουμπάει το ασφαλιστικό, άλλος δεν αποφασίζει να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο όπως πρέπει.
Και φωνάζουμε όλοι κατά πάντων, λες και το ζήτημα είναι στενά ένας Παπαμιμίκος και όχι η ανωριμότητά μας, σε πλάτος, σε ύψος και σε μήκος.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:49:49]