Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 01:46      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κάτι να γίνει, κάτι να ειπωθεί

Κάτι να γίνει, κάτι να ειπωθεί



Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, το 1973, προγενέστερα δε της Νομικής, και παραλλήλως του Χημείου, δεν έγινε για "Ψωμί- Παιδεία- Ελευθερία", όσο κι αν το σύνθημα αυτό εξέφρασε τον αγώνα των φοιτητών και την προσπάθειά τους να εξάγουν τον αγώνα τους ανά την Αθήνα, την Πάτρα, την επικράτεια. Κάτι που δεν ήθελε πολύ να πετύχουν, αν κρίνουμε από κύμα της κοινωνικής συμπαράστασης, που ήταν εντυπωσιακό και απροκάλυπτο. Αν και άτολμο, όπως αποδείχθηκε από την ευκολία με την οποία διαλύθηκε, άμα τη εμφανίσει στρατιωτικών δυνάμεων.
Η εξέγερση έγινε γιατί "κάτι έπρεπε να γίνει", και αυτό το συναισθάνθηκαν εικοσάχρονοι που πνίγονταν από τη χειμαρρώδη διάθεση να μετασχηματίσουν την ενέργειά τους σε αντικαθεστωτική δράση. Ο κόσμος τον καιρό της δικτατορίας ήταν πολύ στενός και περιορισμένος για να χωρέσει την ενέργεια αυτή και να καλύψει τη δίψα για ελευθερία στις ιδέες, στην έκφραση, στις επιλογές, στη συμπεριφορά. Συνεπώς, παράλληλα με αυτό το "κάτι" που "έπρεπε να γίνει", υπήρχε και ένα "κάτι" που οι νέοι ένοιωθαν πως έπρεπε να πουν.
Από το 1973 μέχρι σήμερα ζήσαμε πολλές νεανικές εξεγέρσεις σε διάφορες κλίμακες. Αλλά δεν ξαναζήσαμε τέτοιο γεγονός. Ο ξεσηκωμός της νεολαίας ήρθε να δέσει, στο επίπεδο της συχνότητας και της χημείας, με μια παράλληλη διάθεση της κοινωνίας για ένα ρήγμα στην δικτατορική αυταρχική μονοθεματικότητα. Η διάθεση αυτή αποδείχθηκε ότι δεν είχε ωριμάσει σαν αίτημα για καθεστωτική ανατροπή, εξ ου και η χούντα επιβίωσε, σε μια ακόμα πιο στυγνή, ωμή εκδοχή, για να γελοιοποιηθεί και να καταρρεύσει το καλοκαίρι του '74, με το απίστευτο αυτογκόλ της Κύπρου.
Αν η εξέγερση του '73 δεν πέτυχε εκείνες τις νύχτες αυτό που αποκρυσταλλώθηκε σαν στόχος των φοιτητών με βάση τα εμβληματικά τους συνθήματα, η δικαίωση ήρθε όχι μόνο με την αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών, αλλά με τη νομιμοποίηση του αντικομφορμισμού και της διεύρυνσης των οριζόντων, στο επίπεδο τόσο της έκφρασης όσο και των αναφορών, για τη νεολαία και την κοινωνία συνολικά, όπως βέβαια και στο επίπεδο του τρόπου ζωής.
Αν η ελευθερία διολίσθησε στην ελευθεριότητα η οποία με τη σειρά της αυτο-χαλυβδώθηκε σαν καταχρηστική αντίληψη στην άσκηση δικαιωμάτων στο όνομα ψευδοαξιών και άλλων προτεραιοτήτων, ο τελευταίος που μπορεί να ενέχεται είναι η νεολαία του '73. Περισσότερο θα πρέπει να αναζητάμε ευθύνη στην άρνηση των πνευματικών και πολιτικών ελίτ (και του Τύπου) να παίξουν έναν παιδευτικό ρόλο απέναντι στην κοινωνία, η οποία ξέπλυνε τις ενοχές της για τη διστακτικότητά της εκείνον τον Νοέμβριο, με μια αναδρομική επίδειξη δημοκρατικότητας του κερατά. Με τα γνωστά αποτελέσματα. Μήπως ξέπλυναν τις ενοχές τους και οι ελίτ και γι' αυτό ακολούθησαν το ρεύμα της μέθης αντί να αντιτάξουν ευθύνη και όρια;
Ο Νοέμβριος του '73 δεν θα ξεχαστεί. Είναι χρήσιμο, και δίκαιο, να τον θυμόμαστε γι' αυτό που είπε. Μια δήλωση όρεξης για ζωή και ελευθερία, που πήρε χαρακτηριστικά αντιδικτατορικής εξέγερσης ακριβώς επειδή η χούντα ήταν ο φράκτης στην πορεία προς το όνειρο. Οι πορείες προς το όνειρο προεκτείνονται, επειδή τα όνειρα δεν γνωρίζουν φράκτες.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:46:14]