Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 18:58      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιάννης Ξανθούλης: «Αν λείψει ο θυμός τη βάψαμε»

Γιάννης Ξανθούλης: «Αν λείψει ο θυμός τη βάψαμε»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
«Την Κυριακή έχουμε γάμο» τιτλοφόρησε το νέο του βιβλίο (εκδ. Διόπτρα), εμείς, ωστόσο, έχουμε ραντεβού μαζί του την ερχόμενη Παρασκευή στις 7.30 μ.μ., για να μας το παρουσιάσει, στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου «Βυζαντινό». Με αφορμή τον ερχομό του, ο Γιάννης Ξανθούλης μάς ξεναγεί στην ιστορία του, η οποία εκτυλίσσεται το μακρινό καλοκαίρι του '53 και περιστρέφεται γύρω από ένα γάμο που, με τις τραγελαφικές του εξελίξεις, σημαδεύει ανεξίτηλα τους ήρωές του. Και είναι αυτό το γέλιο που αναβλύζει από την τραγικότητα και διατρέχει όλο το βιβλίο, που σε κάνει να συνειδητοποιείς πόσο λίγο απέχει το δράμα από την κωμωδία.
Αλήθεια, πώς προέκυψε αυτός ο «Γάμος την Κυριακή»;
Ο «Γάμος» προϋπήρχε από το 1951 που σε ηλικία τεσσάρων ετών ήμουν μάρτυρας σε ανάλογο γεγονός γάμου εξπρές λόγω επείγουσας κατάστασης. Ετσι στο βιβλίο ό,τι περιγράφω γύρω από τον γάμο είναι σχεδόν αληθινό.
Στην ιστορία σας, το παρόν μπλέκεται με το παρελθόν, όπου επιστρέφει ο 73χρονος Ιορδάνης, σ' έναν καλοκαιρινό συγγενικό γάμο στον Εβρο, προ 60ετίας. Η εξαφάνισή του πίσω στον χρόνο, πέραν ξεκαθαρίσματος της θολούρας εντός του, είναι και μια επανάληψη της απώλειας του πατέρα με τη δική του υπογραφή;
Περισσότερο με ενδιέφερε να κάνω ένα ταξίδι - αποχαιρετισμό σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ηλικία.
Τότε που η πραγματικότητα ήταν ανεκτή ακριβώς γιατί υπήρχε η γοητεία της παρανόησης. Προνόμιο
μόνο των παιδιών. Από κει και πέρα, έστησα την ιστορία με πρόσημα την απώλεια και τις
συμπτώσεις. Ο γάμος είναι ο καταλύτης στο μυθιστόρημα. Η ευτράπελη αφορμή για την ξέλιξη των
γεγονότων. Οπότε τα κλάμα, ο θάνατος, το γέλιο και ο έρωτας σε όλες τις διαβαθμίσεις του έρχονται
και δένουν. Ελπίζω πως τα έδεσα σωστά. Από την άλλη, είχα να διαχειριστώ τον παρόντα χρόνο, να
βάλω στο παιχνίδι την εξαφάνιση ενός 73χρονου από άνοια, ή απόλυτα συνειδητή, και να
υπερασπιστώ σαν μοναδική μάρτυρα τη μικρή του εγγονή… Νομίζω πως αυτό το παράλληλο
σκέλος είναι αυτό που συμμερίζομαι περισσότερο ίσως γιατί ηλικιακά πλησιάζω στους αστερισμούς
των αποδράσεων…
Για το σόι του Ιορδάνη και τους καλεσμένους στον περιβόητο γάμο, από πού «αλιεύσατε» χαρακτηριστικά;
Τους γνώριζα καλά όλους. Τα μισά πρόσωπα του «γάμου» είναι πραγματικά. Η μαμή Ελένη, ας
πούμε, είναι απόλυτα αληθινή. Αυτή ξεγέννησε και μένα. Οσο για τους χώρους, τους παραλλάσσω
λίγο, αλλά η αίσθηση εκείνου του μακρινού καλοκαιριού του 1953 μου είναι απολύτως
γνώριμη… για να μην πω… νωπή.
«Επέζησα από θυμό» έχετε πει σε παλιότερη συνέντευξή μας. Ο 11χρονος Ιορδάνης ξεχειλίζει από
θυμό, πετάει ξεκαρδιστικές, αλλά πικρόχολες ατάκες, βγάζει γλώσσα στους ενοχλητικούς
μεγάλους. Γίνεται και «ενάρετος δολοφόνος»… Εμοιαζε το παιδί που ήσασταν με τον ήρωά σας;
Ο ήρωάς μου στην ηλικία των έντεκα χρόνων στα πρόθυρα δηλαδή της εφηβείας κάνει τα πάντα για να υπερασπιστεί το ιδιότυπο στυλ ορφάνιας του μιας κι ο πατέρας είναι απλά εξαφανισμένος και όχι πεθαμένος. Επειτα έχει και μια μάνα που παθαίνει εκρηκτικές νευρικές κρίσεις. Συν όλα τα απρόοπτα το παιδί αναγκάζεται να ενηλικιωθεί σε χρόνο ρεκόρ. Ναι, είχα πολλά κοινά με τον μικρό Ιορδάνη του βιβλίου, αλλά δεν ήμουν τόσο τολμηρός και λυπάμαι γι' αυτό. Σίγουρα θα μπορούσα να 'χα γίνει κι εγώ ένας «ενάρετος δολοφόνος» γιατί είχα ουκ ολίγες αφορμές… Οσο για τη φράση «Επέζησα από θυμό» ισχύει μέχρι σήμερα, ό,τι και να σημαίνει αυτό.
Το σκοτάδι, η φαντασία κι ο… Βέγγος
Ο μικρός Ιορδάνης συχνά έκλεινε τα μάτια και κατέφευγε «στο δικό του σκοτάδι». Εσείς, πού καταφεύγετε;
Στο δικό μου σκοτάδι. Μόνο που το δικό μου έχει πια τη στυφάδα της απόλυτης επίγνωσης καλώς ή κακώς…
Ο παραμυθάς παππούς Ιορδάνης της ιστορίας σας τρομάζει τους γονείς της ευφάνταστης 9χρονης εγγονής του με τα όσα της διηγείται. Επικίνδυνη ή σωτήρια η φαντασία;
Η εννιάχρονη εγγονή είναι η καλύτερη αποδέκτρια των ιστοριών του. Ο,τι δεν τόλμησε να αφηγηθεί στα παιδιά του το λέει με τον τρόπο του παραμυθιού σε αυτήν. Επειδή έχω κι εγώ μια εγγονή, καλή ακροάτρια, λέω να επωφεληθώ…
«Τελικά είμαστε αυτό που δεν ξέρουν οι άλλοι για μας» γράφετε. Ακούγεται κάπως τρομακτικό για τους «κοντινούς» άλλους…
Αυτή είναι η γοητεία μας. Ολοι έχουμε έναν κατάδικό μας «μέσα» εαυτό που υπερασπιζόμαστε καθένας διαφορετικά… Ας πλανάται, λοιπόν, ένα παρηγορητικό μυστήριο….
«Ολες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία…» διαβάζουμε. Αντέχονται, πιστεύετε;
Θέλω να πιστεύω πως «ναι» αντέχονται, αρκεί να βρεις «αδερφή-ψυχή» για να διηγηθείς αυτήν την ιστορία. Σαν φράση, που ανήκει στη Δανέζα συγγραφέα Κάρεν Μπλίξεν, με συγκίνησε βαθιά.

Και οι σημερινές λύπες, που για πολλούς πολίτες σωρεύονται βασανιστικά;
Ο άνθρωπος είναι νομοτελειακά ανθεκτικό ζώο και πεισματικό. Αντέχει γιατί θυμώνει. Αν λείψει ο θυμός την έβαψε…
Μια και ο αγαπημένος σας κινηματογράφος έχει τον ρόλο του στο βιβλίο σας, της Ελλάδας το σήμερα σας θυμίζει κάποια ταινία;
Η Ελλάδα στο σύνολό της θυμίζει τις μαυρόασπρες ταινίες του Βέγγου και όχι του Λάνθιμου. Πάντως, στο βιβλίο μου παίζει μια παλιά ταινία (1970) το «Ηλιοτρόπιο» με τη Σοφία Λόρεν και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Ο ήρωάς μου είναι βέβαιος πως ο σκηνοθέτης Βιτόριο ντε Σίκα χρησιμοποίησε τη δική του ιστορία ελαφρώς μεταλλαγμένη στο φιλμ.

Κι αυτή η ιστορία του Ιορδάνη, σε κάνει πολλές φορές να γελάς παρά την τραγικότητά της. Είχατε κέφια όταν τη γράφατε;
Μόνο κέφια δεν είχα. Δηλαδή το καλύτερό μου για να γράψω… Δεν νομίζω ως στοιχειωδώς κανονικός Ελλην μπορεί να έχει κέφια αυτήν την εποχή. Στους συγγραφείς ίσως λειτουργεί μια παρανοϊκή αντίστιξη, αναλαμβάνοντας έτσι ευθύνη υπέρ του κεφιού όντας άκεφοι τραγικά.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΧΟΥΜΕ ΓΑΜΟ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ, 2015, ΣΕΛ. 376, ΤΙΜΗ 15,50 ΕΥΡΩ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:58:30]