Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 22:11      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Γαλιλαίος, ο Παπισμός και η Ρωμιοσύνη

Ο Γαλιλαίος, ο Παπισμός και η Ρωμιοσύνη



Ο Γαλιλαίος Γαλιλέι γεννήθηκε το 1564 και πέθανε το 1642.
Η Γαλλική Επανάσταση έγινε το 1789 και η Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917.
Οπως βλέπετε οι χρονολογίες απέχουν αρκετά μεταξύ τους. Και όμως, όσοι από εμάς βρεθήκαμε στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» της Πάτρας και παρακολουθήσαμε το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Η ζωή του Γαλιλαίου» σε σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου, ήταν στιγμές που νομίζαμε αφενός ότι βλέπουμε κάτι από το μιούζικαλ «Οι Αθλιοι» (ξέρετε, με τους Χιού Τζάκμαν, Ράσελ Κρόου, Αν Χάθαγουεϊ και σία…) και αφετέρου ότι μας ταξίδευαν - θέλαμε, δεν θέλαμε... - στις διαδηλώσεις των Μπολσεβίκων στους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης και της Μόσχας στις αρχές του 20ού αιώνα (με τη διαφορά ότι το «Εμπρός της Γης οι κολασμένοι…» έγινε «…όλου του κόσμου οι κολασμένοι…» και «…σπάστε τις αλυσίδες της σκλαβιάς…»).
Δεν λέμε, ο Μπρεχτ είναι Μπρεχτ (και ποιοι είμαστε εμείς, άλλωστε, για να κρίνουμε τον Μπρεχτ…), όμως η σύνδεση του Γαλιλαίου με τα σφυροδρέπανα και με τα πλακάτ που γράφουν πάνω τους το σύνθημα «Νέα Εποχή» είναι τουλάχιστον ατυχής. Συμφωνούμε ότι στα χρόνια του Γαλιλαίου καίγονταν άνθρωποι στην πυρά και ότι στην εποχή των μεγάλων κοινωνικών επαναστάσεων έπεφταν κεφάλια στην γκιλοτίνα (ή ότι δολοφονούνταν ανήλικα πριγκηπόπουλα σαν τα σκυλιά…), ωστόσο η καπήλευση - έστω και με έξυπνο και με «ωραία» διανθισμένο τρόπο - μιας οικουμενικής επιστημονικής ιδιοφυίας όπως ο Γαλιλαίος από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο είναι εντελώς ανιστόρητη και φτάνει στα όρια της ιδεολογικής κατήχησης.
Και στο κάτω-κάτω όλα αυτά που τράβηξε ο Γαλιλαίος τον 17ο αιώνα γίνονταν όχι στον ελλαδικό χώρο, αλλά στην Καθολική Ευρώπη από τον Παπισμό, σε μια εποχή που η Ορθόδοξη Ρωμιοσύνη, δηλαδή όλοι εμείς, τελούσαμε υπό Τουρκική διοίκηση (έτσι δεν θα το έθετε ένας συνεπής αρνητής της Γενοκτονίας του Μικρασιατικού ελληνισμού;).
Θεατρικά μιλώντας, πάντως, το όλο πράγμα το έσωζε ο πολύ καλός Κώστας Καζάκος (δείχνει πολλά χρόνια νεότερος από την πραγματική του ηλικία), οι αρκετά αξιόλογες ερμηνείες του υπολοίπου καστ, οι διάλογοι που σου έμεναν, το γενικότερο στήσιμο της παράστασης με τα σκηνικά, τα κουστούμια, τη μουσική του Διονύση Τσακνή, την γιγαντοοθόνη στο βάθος, κλπ. Παράλληλα, το έργο ήταν χορταστικό (εμάς δεν μας κούρασε καθόλου η μεγάλη διάρκεια, αντίθετα μας ικανοποίησε) και ειδικά το α΄ μέρος σε έβαζε κατευθείαν στο «στόρι», όσο και αν διαφωνούσες με κάποια (πολλά) πράγματα.
Και κάτι τελευταίο. Το εν λόγω έργο ας αποτελέσει πηγή προβληματισμού για όλους μας: Η ελληνική Ιστορία είναι γεμάτη από Γαλιλαίους, είναι ανεξάντλητη από ήρωες, αγίους και σοφούς. Μήπως ήρθε ο καιρός να πάψει πια όλη αυτή η ξενομανία και η προσπάθεια μεταφοράς-ενσωμάτωσης εισαγόμενων συμβόλων στην πατρίδα μας; Μήπως ήρθε η ώρα να (ξανα)φτιαχτούν ιστορικά βιβλία, μυθιστορήματα, ταινίες και θεατρικές παραστάσεις με τους δικούς μας… Γαλιλαίους; Μην τα περιμένουμε όλα από έναν Γιάννη Σμαραγδή (ετοιμάζει τον κινηματογραφικό «Νίκο Καζαντζάκη») ή μια Μιμή Ντενίση...
Υ.Γ.: Οταν σε κάποια φάση στο α΄ μέρος του έργου, ο Γαλιλαίος-Καζάκος είπε ότι «ο Θεός είναι μέσα μας» εννοούσε άραγε ότι ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τον Θεό ή ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ο ίδιος Θεός-αφέντης του εαυτού του; Εχει διαφορά το ένα με το άλλο. Μεγάλη…
Και τι ήταν αυτό το «δεν υπάρχει ανταμοιβή στην άλλη ζωή»; Δεν ταιριάζει και πολύ με τα λόγια του Ιησού: «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (...) Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται (...) Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (...) Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς...».



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:11:36]