Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 18:06      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το τόξο και οι τοξικοί

Το τόξο και οι τοξικοί



Μια εβδομάδα σχεδόν μετά την επίθεση σε βάρος Κουμουτσάκου, συνέβησαν διάφορα, τα οποία κατέδειξαν για μια φορά ακόμα την αποκαρδιωτική ανωριμότητα και τον πολιτικάντικο ωφελιμισμό του ενεργού (;)πολιτικού κόσμου. Ο οποίος αυτοπροσφέρθηκε να μας σώσει από την κρίση, μόνο υπό τον όρο, όμως, ότι η έξοδος αυτή θα εμπεριέχει τον ίδιον μέσα, αναπαραγμένο και καθαρμένο. Την ίδια στιγμή, τα εργαλεία με τα οποία αντιμετωπίζει την κρίση είναι εκείνα ακριβώς που την προκάλεσαν: Δεν ασχολούμαστε με την ουσία των ζητημάτων, αλλά κοιτάμε με ποιό τρόπο θα τα αξιοποιήσουμε επ' ωφελεία μας, επί ζημία των άλλων, και πάντως όχι επί ζημία μας.
Αυτά που δεν συνέβησαν, είναι:
1. Δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με την ιστορική φύση του επίμαχου ζητήματος. Τι ακριβώς συνέβη κατά τον αδιαμφισβήτητο μαζικό διωγμό του ποντιακού ελληνισμού; Φαίνεται πως εξ ενστίκτου οι σημερινές πολιτικές και πνευματικές δυνάμεις, σε μεγάλο βαθμό δε και οι δημοσιογραφικές, ντριμπλάρισαν το ζήτημα, διαβλέποντας τον κίνδυνο να εξερεθίσουν μια διχαστική περιπέτεια, με τραυματικές συνέπειες. Στην Ελλάδα η ενασχόληση με την ιστορία είναι μια επικίνδυνη υπόθεση εάν εκφεύγει πλαισίων που θεωρούνται όχι απλώς αποδεκτά, αλλά προστατευμένα επί ποινή θυελλωδών αντιδράσεων, ένθεν κακείθεν. Και μόνη η ενασχόληση θεωρείται ύποπτη. Η αλήθεια έχει κριθεί και αποκρυσταλλωθεί προ πολλού, έχει δε ενταχθεί στα προστατευόμενα εθνικά ή παραταξιακά κειμήλια, είτε μιλάμε για τον Μεγαλέξανδρο, είτε για το Βυζάντιο, είτε για την Τουρκοκρατία, το '21, το '22, το '65, το '67, το Πολυτεχνείο του '73. Συνοψίζοντας: Η ιστορία για τους νεοέλληνες είναι ιδεολογικοποιημένη. Αυτό είναι ένα πρόβλημα για την ιστορία, κυρίως όμως είναι πρόβλημα για τον εαυτό μας και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την καταγωγή μας, τη θέση μας στον κόσμο και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να χαράξουμε την πορεία μας.
2. Τα κενά τα καταλαμβάνουν οι ορμητικοί χείμαρροι. Δεν εστιάσαμε στο φαινόμενο ότι καθώς το λεγόμενο "δημοκρατικό τόξο" (που κακώς αποκαλείται έτσι, γιατί στα τόξα τα επί μέρους συστήματα έχουν ομογενοποιημένη λειτουργία) παίρνει αποστάσεις ασφαλείας από κοχλάζουσες καταστάσεις, η γρονθοκοπούσα εθνικιστική δεξιά καταφέρνει με μεγάλη ταχύτητα να αποκτά τη νομιμοποίηση που επιδιώκει μέσα από όρους λήθης, άγνοιας ή στρέβλωσης της ιστορίας. Ετσι, μολονότι πυρήνες της έχουν εκτεθεί αποδεδεδειγμένα ως οπαδοί του ναζισμού, μολονότι τα πρότυπά της ποτίζονται από τα νάματα του ακραιφνούς, τυφλού, φανατικού μεγαλοϊδεατισμού, και της απύθμενης ξενοφοβίας και εχθροπάθειας, κατορθώνει να αποσυνδέει τον εαυτό της από ολοκαυτώματα και εθνικές τραγωδίες που τα πρότυπά της προκάλεσαν, και να αναβαπτίζεται μετά δόξης και οίστρου, μετά πάθους και θράσους, σε τιμητή "του προδοτικού πολιτικού κόσμου" της δημοκρατικής εποχής. Ενός κόσμου που κλήθηκε κάμποσες φορές σε 130 χρόνια να ξαναστήσει την πατρίδα στα ερείπια καταστροφών που προκάλεσαν οι οίστροι που λέγαμε.
Με αυτά, λοιπόν, δεν ασχοληθήκαμε. Και η μεν ακροδεξιά κρατά στα χέρια της την κοινωνική εξουσιοδότηση να εγκαλεί και να δέρνει μπροστά στην ελληνική Βουλή, το δε "τόξο" να θωπεύει την "Αγανάκτηση", αντί να απαντά με αποφασιστικότητα, σοβαρότητα, ποιότητα, γενναιότητα και ευθύνη στα προβλήματα της χώρας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:06:33]