Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 23:34      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μένιος Σακελλαρόπουλος: «Τίιποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή»

Μένιος Σακελλαρόπουλος: «Τίιποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινώτη
Την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου βρέθηκε στο Public για την παρουσίαση του νέου του βιβλίου «Το σημάδι» (εκδ. Ψυχογιός). Φυσικά, δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκέπτεται την Πάτρα, αφού την επέλεξε συνειδητά ο γιος του για να σπουδάσει Μαθηματικά. Διόλου παράξενο, λοιπόν, που «το δεύτερο σπίτι» του, όπως αποκαλεί την πόλη μας ο Μένιος Σακελλαρόπουλος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ανθρώπινη και συγκινητική του ιστορία…
ΟΛΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΑΠΟ…
Το είχα σκεφτεί επανειλημμένως -όπως ο καθένας- ότι ένα λεπτό, δευτερόλεπτα μερικές φορές, είναι αρκετά για να αλλάξουν ριζικά τη ζωή ενός ανθρώπου. Από ένα στιγμιαίο λάθος ή παράλειψη έχουν χαθεί ή καταστραφεί ανθρώπινες ζωές, ο τραγικός χορός των συμπτώσεων. Βρισκόμουν, λοιπόν, στον υπέροχο πεζόδρομο της Ρήγα Φεραίου, όταν είδα «μιλιούνια» φοιτητών -περασμένα μεσάνυχτα- να εφορμούν για να κατακτήσουν τη νύχτα με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι, και αυτομάτως γεννήθηκε στο μυαλό μου «Το σημάδι». Ο φοιτητής Ιατρικής Στέφανος Δημητρίου, βλέποντας την Ελβίρα Γεωργιάδου (με την οποία είχε σχέση) να φιλιέται με έναν συμφοιτητή του και ανταγωνιστή του στην παρέα, συμπλέκεται μαζί του και τότε εμφανίζεται το «μοιραίο λεπτό». Χωρίς να συνειδητοποιεί την πράξη του, λόγω αλκοόλ, μαχαιρώνει -με το μαχαίρι του φαγητού τους!- τον συνάδελφό του, που χάνει τη ζωή του μέσα σε δευτερόλεπτα. Κι εκεί αρχίζουν δράμα και Γολγοθάς, καθώς ο Στέφανος ξεκινάει να γνωρίζει τις πιο δύσκολες φυλακές της χώρας. Ακολούθησα πιστά τα βήματά του, όπως κάνω πάντα με τους ήρωες των βιβλίων μου. Πάτρα, Αστυνομική Διεύθυνση, Δικαστήρια, κι έπειτα φυλακές Αυλώνα, Διαβατών, Κασσαβέτειας Βόλου. Αγγιξα ό,τι άγγιξε, βίωσα μαζί του όλη τη συγκλονιστική περιπέτειά του ως το τέλος. Σκοπός του βιβλίου -με αναλυτικές περιγραφές- ήταν να δείξω με πόνο πού μπορεί να οδηγήσει ένα στιγμιαίο λάθος, μια κακή αντίδραση…

ΕΡΩΤΑΣ: «ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ»;
Η ίδια η ζωή μας έμαθε ότι δεν υπάρχει «πάντα» και «ποτέ». Επιπλέον, όμως, «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή». Κι όταν πρόκειται για έρωτα και μάλιστα ανεκπλήρωτο, ο ψυχισμός είναι συνήθως ιδιαίτερος. Ο ψυχισμός του Στέφανου χαράχτηκε από την προδοσία -όπως νόμιζε- της Ελβίρας, την οποία χαράκωσε ο ίδιος, κυριολεκτικά. Στο μυαλό του, τη σάρκα του, την ψυχή του, αναζητούσε την κάθαρση, ακόμα και μέσα στα κελιά του. Το πνεύμα δεν φυλακίζεται. Πεθαίνει μόνο όποιος δεν κοιτάζει ποτέ τα τρίσβαθα της ψυχής του. Βουτώντας καθημερινά σ' αυτή, την ψυχή του, ο Στέφανος κατάφερε να βρει τη λύτρωση, μέσα από μεγάλο εσωτερικό αγώνα. Το «πάντα» και το «ποτέ» αποκτούν κι αυτά σχετικότητα.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ DNA
Στυλοβάτης της κοινωνίας παραμένει η οικογένεια. Οταν τα θεμέλιά της διαβρωθούν, τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα και οι τριγμοί προκαλούν κατάρρευση. Υπεύθυνος είναι κυρίως ο πατέρας, που οφείλει να έχει τον ρόλο του καθοδηγητή και του εμπνευστή. Ο Στέφανος είχε την ατυχία να εγκαταλειφθεί από τον πατέρα του, κακής ποιότητας άνθρωπο. Αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει καταλυτικά τον χαρακτήρα του. Δεν συνέβη γιατί είχε αποκτήσει υπόβαθρο. Το DNA επηρεάζει, αλλά όχι πάντοτε καθοριστικά. Γιατί σε πολλές περιπτώσεις έχει αποδειχτεί ότι από ρόδο βγαίνει αγκάθι, και το αντίθετο, βεβαίως. Γι' αυτό και η καλλιέργεια του ανθρώπου με οποιονδήποτε τρόπο παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή του. Τα άγρια και ανεπεξέργαστα κούτσουρα καταλήγουν, συνήθως, στο τζάκι…

ΦΥΛΑΚΕΣ: «ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΨΥΧΩΝ»
Η ενασχόλησή μου με τον Στέφανο με έφερε σε τρεις φυλακές (Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια), ενώ παλαιότερα, για τις ανάγκες άλλου βιβλίου μου είχα βρεθεί και στον Κορυδαλλό. Το συμπέρασμά μου είναι ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για αποθήκες ψυχών. Καφάσια με στοιβαγμένα σάπια μήλα που θα σαπίσουν κι άλλο. Το μπουντρούμι δεν συμμορφώνει, αγριεύει. Η πραγματική ευκαιρία συμμόρφωσης -για επανένταξη στην κοινωνία- δίνεται στις αγροτικές φυλακές, όπως στην Κασσαβέτεια. Εκεί ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι δεν είναι ζώο, αλλά κανονικό πλάσμα. Δουλεύοντας σε διάφορα πόστα, έχει την απόλυτη ευκαιρία να ζει με την ελπίδα της επανένταξης. Φαίνεται, όμως, ότι οι κρατούντες δεν θέλουν να το δουν. Γι' αυτό και τα «θηρία» πολλαπλασιάζονται…

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ
Συνήθως λένε ότι μόνο οι πεθαμένοι δεν κάνουν λάθη. Ολόσωστο! Ο καθένας, λοιπόν, μπορεί να σφάλει, και σ' αυτό βεβαίως υπάρχουν κλίμακες λαθών. Ωστόσο, εκτός κάποιων περιπτώσεων -και των καθ' έξη εγκληματιών- όλοι δικαιούνται μιας δεύτερης ευκαιρίας. Οχι ο παιδεραστής, ο παιδόφιλος, ο ειδεχθής δολοφόνος, ο έμπορος ναρκωτικών, αλλά αρκετοί από τους υπόλοιπους κατάδικους είναι ηθικά ορθό να πάρουν μια δεύτερη ευκαιρία. Ουδείς αλάνθαστος. Αρκεί να υπάρχει περιθώριο σωφρονισμού. Κι υπάρχουν ειδικοί να το κρίνουν. Γνώμη μου είναι ότι οι δικαστές όφειλαν να δουν τις συνθήκες των φυλακών για να ξέρουν και πώς δικάζουν. Γιατί δεν υπάρχουν πια ελέω Θεού βασιλείς…

Η Πάτρα και το κυνήγι του ονείρου
Μεγάλο μέρος της ιστορίας σας εκτυλίσσεται στην Πάτρα. Από τις περιγραφές σας φαίνεται να τη γνωρίζετε καλά. Οι εντυπώσεις σας;
Η Πάτρα ήταν ξεκάθαρα η πηγή έμπνευσης του βιβλίου και χρειάστηκε να σηκώσω κάθε γωνιά της για να αποτυπώσω με ακρίβεια τις λεπτομέρειες. Κι έγινε δεύτερο σπίτι μου από τη στιγμή που είναι πια «πρώτο σπίτι» του αγαπημένου μου γιου Γιώργου, φοιτητή στο Μαθηματικό, ο οποίος επέλεξε συνειδητά την πόλη. Το σημάδι της με σημάδεψε ανεξίτηλα και νομίζω ότι θα την κουβαλάω μέσα μου. Εχει μια ξεχωριστή αύρα αλλά και μεγαλύτερη ανθρωπιά από άλλες μεγαλουπόλεις. Οι σταγόνες του Πατραϊκου και η σκιά του Χελμού τής δίνουν ένα υπέροχο άρωμα. Κι η Πάτρα έχει ψυχή, δεν είναι μόνο Καρναβάλι.

«Τα ωραιότερα χαμόγελα τα γεννάει η καρδιά κι όχι το πρόσωπο, που μπορεί να χαμογελάει ακόμα κι όταν πονάει πολύ» γράφετε. Η καρδιά των Ελλήνων, σήμερα, μπορεί να γεννήσει ωραία χαμόγελα;
Κι αυτή η αύρα που έλεγα, γεννάει όμορφα χαμόγελα, της ψυχής, όχι του προσώπου. Ναι, με όσα μας συμβαίνουν χαμογελάμε όλο και λιγότερο. Κι η εντολή «γέλα παλιάτσο» μένει ανεκτέλεστη. Πώς να χαμογελάσει ο πονεμένος, ο ισοπεδωμένος παλιάτσος; Ας ψάξουμε, όμως, μέσα μας, σε αγαπημένα μας πρόσωπα, λόγους να χαμογελάμε συχνότερα, ακόμα και στα σκοτάδια μας. Ετσι ίσως κάποια πράγματα να γίνουν ηπιότερα.

Αφιερώνετε το «Σημάδι» στον γιο σας και στα νέα παιδιά. Πώς αντιμετωπίζει αυτή η γενιά -απ' ό,τι σας λένε- το αβέβαιο μέλλον και ποια η συμβουλή σας;
Τα σκοτάδια που βλέπουν οι μεγαλύτεροι, τα βλέπουν ασφαλώς και οι νεότεροι, φοιτητές ή μη. Το εύκολο θα ήταν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια, αφού, έτσι κι αλλιώς 300-400 ευρώ θα πάρουν ΑΝ βρουν δουλειά. Ετσι, όμως, αφήνοντας τον εαυτό τους «απελέκητο», καταδικάζουν το μέλλον τους. Αν, όμως, κυνηγήσουν το όνειρό τους με δύναμη ψυχής, αν «προπονηθούν» περισσότερο, έχουν σαφώς μεγαλύτερες ελπίδες για βελτίωση της δικής τους ζωής. Κι αφού δεν υπάρχουν… Χάρι Πότερ για να βοηθήσουν -ούτε Τζεημς Μποντ για να βοηθήσουν στην απόδραση- ας αποκτήσουν δικά τους όπλα. Το μέλλον θα τους ανταμείψει…

Δημοσιογραφία-συγγραφή. Τι σας έχει δώσει η καθεμία;
Η ζωή μού έδωσε την ευκαιρία να κάνω επάγγελμα δυο αγαπημένα μου χόμπι από μικρή ηλικία: Τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή βιβλίων. Μετά από 36 χρόνια συμπόρευσης μ' αυτή την ερωμένη, τη δημοσιογραφία, νιώθω ευτυχής και γεμάτος. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, ιστοσελίδες, εκατοντάδες ταξίδια σε κάθε γωνιά της γης, αυτό λέγεται απόλυτη ευτυχία. Και μετά από 12 βιβλία, ευτυχία στη νιοστή που θα έλεγε κι ο γιος μου. Κι είναι ένα όνειρο που συνεχίζεται, φροντίζοντας από την πλευρά μου να το ποτίζω καθημερινά, αρνούμενος να ρίξω την ποιότητά μου σε οποιονδήποτε τομέα ενασχόλησής μου. Ισως αυτό να είναι το μυστικό για μακροημέρευση σε μια σκληρή δουλειά με τρομερά δύσκολες συνθήκες, αδηφάγα πλέον. Είπαμε όμως: Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή. Γι' αυτό και απαγορεύω στον εαυτό μου να μην ονειρεύεται…


ΜΕΝΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ, 2015, ΣΕΛ. 440, ΤΙΜΗ 16,60 ΕΥΡΩ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:34:53]