Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 09:06      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Είδαμε τον «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου

Είδαμε τον «Αστακό» του Γιώργου Λάνθιμου



Από τον δημιουργό του «Κυνόδοντα» και των «Αλπεων» δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτα λιγότερο από ένα έργο υποτροπιάζουσας φαντασίας και εξέχουσας σημειολογίας.
Πόσα να σχολιάσει κανείς για αυτήν την ταινία; Οι λέξεις βέβαια, για τον ίδιο το Λάνθιμο, είναι πολύτιμες αλλά στις περισσότερες ταινίες του-όπως και εδώ- χρησιμοποιούνται με φειδώ αλλά ενέχουν ένα άλλο βάθος. Στον «Αστακό», που δικαίως βραβεύθηκε στις Κάννες, ζούμε σε μία εναλλακτική πραγματικότητα όπου οι άνθρωποι, χωρισμένοι σε ζευγάρια ή μοναχικούς, υποχρεούνται να ακολουθήσουν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ειδάλλως τιμωρούνται με βάναυσο, σχεδόν κανιβαλιστικό τρόπο. Οι μοναχικοί πρέπει να βρουν το ιδανικό τους ταίρι, διαφορετικά θα υποβληθούν σε διαδικασία μεταμόρφωσης σε ζώο της προτίμησής τους.

Ο Λάνθιμος για ακόμη μία φορά βάζει στο στόχαστρο, με τον χαρακτηριστικό του τρόπο, τις κοινωνικές συμβάσεις και τους σχολαστικούς, συχνά βίαιους κανόνες της ζωής, σχεδιάζοντας ξανά μία κινηματογραφική, έξαλλη υπερβολή με την οποία τώρα, δεν ταυτίζεται μόνο η ελληνική κοινωνία αλλά όλες οι χώρες του δυτικού κόσμου. Θα λέγαμε ότι σκιαγραφεί την πραγματικότητα των ανθρώπινων σχέσεων σε σχέση με τα εκάστοτε συστήματα εξουσίας και εμπλέκει και πάλι, την φύση στο παιχνίδι. Κυρίαρχο στοιχείο είναι το ότι στον «Αστακό», οι άνθρωποι μιλούν και συμπεριφέρονται σαν ζώα, διατηρώντας όμως εκείνες τις διαστροφές που είναι αμιγώς ανθρώπινες.

Το αξιοπερίεργο αλλά απίθανα απολαυστικό, είναι το γεγονός πως παρά τις γκροτέσκ σκηνές ή τα ξαφνιάσματα της απανθρωπιάς, το έργο έχει χιούμορ, στιγμές διασκέδασης, αγωνίας και προσμονής για ένα τέλος που οφείλει να δικαιώσει τους επαναστάτες της ιστορίας, που δεν είναι άλλοι από τον Ντέιβιντ (Κόλιν Φάρελ) και τη μύωπα γυναίκα (Ρέιτσελ Γουάις). Ρεσιτάλ ερμηνείας από τον Φάρελ -ο οποίος διαχειρίζεται την υποκριτική σιωπή με εντυπωσιακά κωμικό τρόπο ενθουσιάζοντας τον θεατή-, σε απόλυτη αρμονία με τη Ρέιτσελ Γουάις. Μέσα από ένα αληθινό φιάσκο ξεδιαντροπιάς, ανίερων πολέμων και βασανιστικών κυρώσεων επί της αιώνια κατατρεγμένης διαφορετικότητας, το μήνυμα είναι ένα: Η αγάπη τα πάντα νικά.

Λατρέψαμε τα γκρίζα τοπία, τρομάξαμε με την ελαφρώς «τριερική» τάση του Λάνθιμου να πληγώνει τους χαρακτήρες του, βρήκαμε χαριτωμένη την ταύτιση της ηλεκτρονικής μουσικής με τους μοναχικούς και ιδιαίτερα αστείες τις θεατρικές αναπαραστάσεις στο Ξενοδοχείο. Δειλά, θα πούμε, πως ο «Αστακός» ήταν η πιο άρτια σάτιρα του Λάνθιμου για τις εν τέλει, παράλογες κανονικότητες της ζωής μας.

Της ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΜΕΣΙΣΚΛΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [09:06:42]