Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 18:17      8°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το πρωτόκολλο της υποκρισίας

Το πρωτόκολλο της υποκρισίας



«Παλαιότερα μιλούσαν για τρελούς
Τώρα μιλάνε για ασθενείς
Καιρός να μιλήσουμε για ανθρώπους …»
Η ματιά σου δύσκολα ξεκολλάει από ένα τέτοιο πλακάτ που κρατάει ένας συνάνθρωπός μας, ο οποίος έτυχε να είναι ο ένας - όπως λένε και οι στατιστικές των ειδικών- στους τρεις Έλληνες που εμφάνισαν κάποια ψυχική διαταραχή. Φτάσαμε σε αυτή τη χώρα, που «ξεχειλίζει» από αλληλεγγύη και αγάπη, το ανθρώπινο ον να διεκδικεί από τους ηγέτες του ανθρώπινη συμπεριφορά;
Ούσα στη δημοσιογραφία 20 χρόνια, και ενασχολούμενη όλο αυτό το διάστημα και με το κοινωνικό ρεπορτάζ, έχω καλύψει άπειρες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των Ατόμων με Αναπηρία. Διαμαρτυρίες μέσω των οποίων διεκδικούσαν τα αυτονόητα. Αυτά που απολαμβάνει κάθε θεωρούμενος φυσιολογικός Έλληνας πολίτης.
Είκοσι χρόνια μετά, στο προχθεσινό συλλαλητήριο των ΑμΕΑ ακούγονται ακριβώς τα ίδια συνθήματα. Η κοινωνία μας εξελίχθηκε σε τεχνολογικό και σε βιοτικό επίπεδο και σε βιοτικό. Αλλά σ' ένα βασικό στοιχείο πολιτισμού, που σχετίζεται με την αντιμετώπιση των ΑμΕΑ, είμαστε υποανάπτυκτοι.
Τα πολυτελή μας τζιπ τα παρκάρουμε στα πεζοδρόμια εμποδίζοντας τα ΑμΕΑ να κινηθούν ή τα παρκάρουμε στις θέσεις στάθμευσης που προορίζονται γι' αυτά. Τα σχολεία τους τα στελεχώνουμε με εκπαιδευτικούς τρεις και τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Τις ελάχιστες δομές που διαθέτουμε για να καλύψουμε τις εκπαιδευτικές, ψυχαγωγικές και άλλες ανάγκες τους, όπως το Θεραπευτικό Κέντρο για παιδιά με Νοητική Υστέρηση «ΜΕΡΙΜΝΑ», τις συρρικνώνουμε και τις εγκαταλείπουμε στην τύχη τους. Τα αποκλείουμε από τις δημόσιες υπηρεσίες, τους χώρους ψυχαγωγίας και διασκέδασης, τη μετακίνησή τους με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τους κλωτσάμε το καροτσάκι, εμείς οι «φυσιολογικοί», εάν σταθεί εμπόδιο στο δρόμο μας.
Κι όταν φτάσει η 3η Δεκεμβρίου, που είναι η μέρα αφιερωμένη στα ΑμΕΑ, σπεύδουμε να σταθούμε αλληλέγγυοι δίπλα τους όπως επιβάλλει το πρωτόκολλο της υποκρισίας.
Αναρωτιέμαι, μετά από τόσα χρόνια, σε τι πραγματικά διαφέρει το σήμερα από το χθες στο επίπεδο αντιμετώπισης αυτών των συνανθρώπων μας; Μήπως είναι πιο οδυνηρό για τα άτομα αυτά το κλείσιμο της πόρτας της ζωής κατάμουτρα από τότε που τα κρατούσαν κλεισμένα στα σπίτια τους; Ούτε καν υστερόβουλα δεν ενεργούμε, διότι ο καθένας από εμάς είναι υποψήφιος να υποστεί μια πιθανή αναπηρία στη διάρκεια της ζωής του. Αλλά αυτό είναι κάτι που μας διαφεύγει όσο έχουμε τα δυο μας πόδια, την όρασή μας, την ακοή μας, την ψυχική μας ισορροπία και τα δυο μας χέρια να κορνάρουμε με μανία στον συμπολίτη μας, που προσπαθεί με το λευκό μπαστούνι να διασχίσει το δρόμο.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:17:33]