Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 09:23      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αστακός τη φτέρη έσειε

Αστακός τη φτέρη έσειε



Πηγαίνεις στην τουαλέτα; Μήπως έπρεπε να είχες διαβάσει από πριν το μενού; Δεν αφορά τον καθένα, αλλά τον Κόλιν Φάρελ, στην τελευταία σκηνή του "Αστακού". Δεν σας λέμε τον λόγο, για να να μη σας το χαλάσουμε; Ή μήπως θα έπρεπε;
Στη σκηνή αυτή δεν ξέρεις τι πρέπει να διαβάσεις. Οτι αγάπη είναι η κορύφωση της αυτοθυσίας; Οτι καλύτερος τρόπος για να τα βγάλει πέρα κανείς στη συνθήκη της κοινωνικής τριβής και των ανθρώπινων σχέσεων είναι η εθελούσια κατάλυση των προσωπικών ιδιαιτεροτήτων, ένα βούτηγμα στη ζωή, τη γλώσσα, και το βλέμμα των άλλων;
Κάτι από τα δύο. Αλλά δεν θα σε βασανίσει και πολύ το ερώτημα, καθώς οι προβληματισμοί που διαποτίζουν την αφήγηση και την εξέλιξη της ιστορίας του Λάνθιμου σου φαντάζουν παράταιροι για το κλίμα των ημερών μας. Και μάλλον παρωχημένοι. Απλώς ο Λάνθιμος έχει έναν τραχύ τρόπο να τους θέτει. Σκόπιμα προκλητικό. Κάποια στιγμή αυτό σε ενοχλεί. Τόσο ανυποψίαστο σε θεωρεί ο σκηνοθέτης, ώστε πρέπει να σε σοκάρει με προσποιητή, ασφαλή σκληρότητα για να σε βάλει στη σκέψη του;
Ποιά είναι η σκέψη του; Ο άνθρωπος είναι ένα ζώο όπως όλα, τριχωτό και μοβόρικο πλάσμα μιας ωμής φύσης, αλλά έχει να αντιμετωπίσει δύο ειδικές απαιτήσεις. Τη διαχείριση της φυσικής επιταγής για κοινωνικότητα, κόντρα σε μια βασανιστική αντινομία που πυροδοτείται από την ανάγκη για αυτοσυντήρηση, και το πάντρεμα της διαχείρισης αυτής με τις ανωμαλίες του συναισθηματισμού του. Ολα αυτά μας κάνουν τη σύναψη σχέσεων με το άλλο φύλο ανήφορο, ενώ ταυτόχρονα, η φυσική τάση για σύναψη σχέσεων κατά το δοκούν έρχεται να υποστεί τη δικτατορία των Κανόνων τους οποίους σκαρώνει και μας εμφυτεύει το κοινωνικό προαπαιτούμενο.
Και από εκεί και πέρα τρέχει ένα σενάριο επιτηδευμένο, μυθώδες,κοκκινοσκουφίτσικο, γεμάτο συμβολισμούς, εργαστηριακό, αλλά ξεπερασμένο εκ των πραγμάτων. Ανεξάρτητα τι ο Λάνθιμος πιστεύει πως ισχύει, το κοινωνικό πνεύμα πια έχει κάνει άλματα ως προς τη θεμέλια βάση των προβληματισμών του ,και αυτό αφήνει το οικοδόμημα μετέωρο. Σήμερα, η κοινωνία είναι ελεύθερη, ανοιχτή, δεκτική και οι ιδεοψυχαναγκασμοί έχουν υποχωρήσει. Από έναν νέο άνθρωπο περιμέναμε ότι θα το είχε παρατηρήσει. Η ζωή είναι πλέον αλλού. Βέβαια, εμείς μπορούμε να λέμε ότι θέλουμε, και η ζωή του Λάνθιμου να είναι εκείνη που είναι αλλού, και μάλιστα σε ωραίο μέρος: Προσκήνιο, επιτυχία, διακρίσεις.
Καλοτάξιδος, μια που είναι και συμπατριώτης. Κι ας κατάργησε έναν ζωτικό όρο του σινεμά. Καμία ποίηση, καμία υποβλητικότητα. Γιατί πρέπει να μας το γυρίσει ταινία το σενάριο. Μπορούσε να το εκδώσει χωρίς εικόνες. Μια χαρά αποστροφή θα μας προκαλούσε η περιγραφή του αποκεφαλισμού των λαγών ως πρωταρχικό στάδιο για το λαχταριστό μαγείρεμα, ως υπόμνηση της ζωώδους καταγωγής και ταυτότητάς μας. Μόνο που αυτά έχουν ειπωθεί. Από το σινεμά του 2015, άλλα περιμέναμε. Αστακέ μου, οι ανθρώποι είναι εμπόροι του πολέμου: Το ξέραμε. Αλλο;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [09:23:31]