Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 04:08      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Υπέροχοι πνευματικοί άνθρωποι που κατέληξαν άδοξα

Υπέροχοι πνευματικοί άνθρωποι που κατέληξαν άδοξα



Β΄ ΜΕΡΟΣ
25η Μαρτίου 1821. Απέναντι ακριβώς από την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, έτοιμο να σαλπάρει είναι το πλοίο του Κεφαλονίτη Ανδρέα Ιγγλέση. Γεμάτο πρόσφυγες, φεύγει για την Ιθάκη. Στην Πάτρα και στη γύρω περιοχή, μαίνονται, οι μάχες. Μέσα στο πλοίο αυτό γεννιέται από την Ελένη το γένος Χειλοπούλου - Ζαΐμη, γυναίκα του πλούσιου πατρινού δερματέμπορου Αγγελή Ρηγόπουλου, ο Ανδρέας Ρηγόπουλος.
5 Ιανουαρίου 1889. Ο Ανδρέας Ρηγόπουλος, επιβιβάζεται από τον Πειραιά στο πλοίο της γραμμής που πάει για τη Σύρο. Στα ανοιχτά, πέφτει από το κατάστρωμα, στη θάλασσα. «Σαν αστήρ διάττων - σαν ήρως ανεξήγητων θανάτων», όπως λέει στο ποίημά του «η Κλεοπάτρα, η Σεμίραμις και η Θοδώρα» ο Αλέξανδρος Μπάρας.
Πάνω στη θάλασσα γεννήθηκε και μέσα στη θάλασσα πέθανε ο Ανδρέας Ρηγόπουλος. Αυτός, που υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες πνευματικές και πολιτικές φυσιογνωμίες του περασμένου αιώνα.
Το 1850, σε ηλικία 29 χρόνων, φοράει την εθνική στολή και φεύγει για το εξωτερικό. Μένει πρώτα στο Λονδίνο. Υστερα περιοδεύει επί ένα χρόνο στην Αμερική και μετά επί τρία περίπου χρόνια στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Αγγλία. Με διαλέξεις, δημοσιεύματα και προσωπικές επαφές με τους τότε μεγάλους της πολιτικής, διαφωτίζει τον κόσμο για τα δίκαια της Ελλάδας και για τα ποιοι είναι οι Ελληνες.
Αυτό το μεγάλο πολύχρονο ταξίδι, του ανοίγει τους πιο πλατιούς ορίζοντες και γεννάει τις μεγάλες φιλοδοξίες του. Συνδέεται, στενά με τον Μαντσίνι, τον Προυντόν, τον Βίκτωρα Ουγκώ, τον Εντγάρ Κινέ, το Λαμενναί, τον Κάρολο Μαρξ.
Στο Παρίσι, γίνεται μέλος της οργάνωσης «Δημοκρατική Ομοσπονδία των Ηνωμένων Κρατών της Ευρώπης».
Γυρίζει στην Πάτρα το 1855. Αρχίζει έναν αγώνα δημοσιογραφικό. Αξονες της ιδεολογίας του είναι η εθνική ανεξαρτησία, η οικονομική ανάπτυξη, τα εθνικά δίκαια και το χτύπημα του Οθωνα και της φαύλης κλίκας του.
Την 25η Μαρτίου 1855, κατά τη δοξολογία, μιλάει στο ναό της Ευαγγελίστριας. Ο λόγος του, αποτελεί ένα πυρακτωμένο κήρυγμα πίστης στον ελληνισμό. Καταλήγει: «Η ξένη σημαία, ουδέποτε σώζει».
Στις εκλογές του Ιανουαρίου 1861 εκτίθεται στην Αχαΐα ανεξάρτητος υποψήφιος βουλευτής. Παίρνει, 99 μονάχα ψήφους και μάλιστα, αυτούς μόνο στην Πάτρα. Η ύπαιθρος δεν του δίνει ούτε μια ψήφο! Εκλέγεται βουλευτής στις εκλογές του 1865.
Τα πολιτικά του σχέδια, ήταν μεγαλεπήβολα. Οπλισμένος με την αυτοπεποίθηση που του έδινε η επίγνωση των ικανοτήτων και της καλλιέργειάς του στηριζόταν σε μια σύνθετη ιδεολογία από έξαρση πατριωτική και από ιδεώδη κοινωνιστικά. Οραματιζόταν το μεγαλείο του Εθνους στηριγμένο και σε εδαφικό βάθρο ευρύ, αλλά ταυτόχρονα και σε οικονομική χειραφέτηση, πνευματική ανύψωση και ηθική ανάταση του ελληνικού λαού. Προσπάθησε, να δημιουργήσει κόμμα που το ονόμασε «κόμμα αρχών και χαρακτήρων».
Στις εκλογές του 1887 παίρνει ψήφους, αλλά δεν εκλέγεται.
Πεθαίνει κι ο πιο στενός και πολύτιμος φίλος του.
Βλέπει, ότι, δεν κατόρθωσε να επηρεάσει αποφασιστικά την πολιτική ζωή της χώρας. Καμιά ιδέα του δεν εφαρμόστηκε. Τίποτα δεν άλλαξε. Τα σχέδια της ζωής του, «βγήκαν όλα πλάνες». Δεν του μένει, παρά να πέσει στα σκοτεινά και παγωμένα νερά της γεναριάτικης θάλασσας αποχαιρετώντας την Αλεξάνδρεια. «Σαν αστήρ διάττων - σαν ήρως ανεξήγητων θανάτων».
Ο Μεσολογγίτης Αναστάσιος Γιαννόπουλος, εγκαταστάθηκε νέος στην Πάτρα. Πνεύμα ανήσυχο παρακολουθούσε τα πνευματικά ρεύματα του καιρού του. Τον διέκρινε μια αγάπη βαθιά για τον τόπο του και μια, το ίδιο βαθειά δυσπιστία για την Δύση που τότε, είμαστε πνευματική επαρχία της και πολιτική αποικία της.
Εκτυφλωτικά ωραίος στην εμφάνιση. Ψηλός, ξανθός, με μεγάλα βαθιά γαλανά μάτια. Στην Πάτρα πήρε γερές μορφωτικές βάσεις. Εμαθε Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά. Αλλά έδειξε από μικρός ενδιαφέρον για τα πνευματικά θέματα και τα εθνικά προβλήματα. Το σπίτι του, στη διασταύρωση των οδών Ρήγα Φερραίου - Ζαΐμη, όπου και το ιατρείο του πατέρα του, είχε γίνει κέντρο συζητήσεων νεαρών πατρινών διανοουμένων.
Υποκύπτοντας στη θέληση του πατέρα του, φεύγει για την Αθήνα και γράφεται στην ιατρική σχολή. Μένει ένα χρόνο και ύστερα πηγαίνει στο Παρίσι για να σπουδάσει στην ιατρική σχολή του.
Ομως, ο ξαφνικός και πρόωρος θάνατος του πατέρα του, που κυριολεκτικά τον λάτρευε, το 1889, τον αναγκάζει να γυρίσει πίσω. Ξαναγράφεται στην ιατρική της Αθήνας. Την παρατάει και γράφεται στην νομική. Αλλά, τα νομικά βλέπει πως δεν τον ενδιαφέρουν.
Βρίσκει τον δρόμο του στην τέχνη. Μεταφράζει ξένους λογοτέχνες Πόε, Ντίκενς, Λοτί, Μπωντλέρ. Δημοσιεύει μελέτες και άρθρα στα περιοδικά «Νουμάς» και «Πινακοθήκη». Στις εφημερίδες «Ακρόπολις», «Εστία», «Αστυ». Το στυλ του είναι πρωτότυπο. Βίαιο, επιθετικό, κοφτό, νευρώδες, με μικρές, (πολλές φορές μονολεκτικές) προτάσεις και καινούργιες λέξεις.
Τα κείμενά του, δείχνουν έναν άνθρωπο, με βαθύτατη μόρφωση πιστό στις ιδέες του, με αδάμαστη αγωνιστική διάθεση.
Υπογράφει με ψευδώνυμα. Ξηροτάγαρος. Αυτός. Ονολυφριος. Νοέλλην. Μαίνανδρος. Λίνος. Ι. Ανεμος. Και κάποτε, το 1904 Θάνατος. Ο ορίζοντάς του, είναι ευρύτατος. Γράφει, κρίνει και προτείνει για τη ζωγραφική, για τη μουσική, για τη λογοτεχνία, για την πολιτική.
Πιστεύει, τέλος, πως δεν έχει λόγο ύπαρξης. Στις 10 Απριλίου 1910, ρίχνεται έφιππος στη θάλασσα του Σκαραμαγκά και με περίστροφο αυτοπυροβολείται στον κρόταφο, σε ηλικία 41 χρόνων.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:08:15]