Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 19:38      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εμείς οι αφελείς κι ο Μεφιστοφελής

Εμείς οι αφελείς κι ο Μεφιστοφελής



Όχι, δεν κατέστρεψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το ασφαλιστικό σύστημα. Ούτε βέβαια η προγενέστερη κυβέρνηση.
Αν κάτι το κατέστρεψε ήταν:
@Η «κρίση-πριν-την κρίση», όταν δηλαδή όλη η χώρα ζούσε ελλειμματικά για χρόνια, κάτι που ίσχυε και για το ασφαλιστικό σύστημα. Το οποίο δεν είχε τους αναγκαίους πόρους, ελλείψει εισφορών, όμως πλήρωνε συντάξεις.
@Η άρνησή μας να πάρουμε εγκαίρως μέτρα, ώστε να αποτραπεί η περαιτέρω επιδείνωση, η οποία θα μας έφερνε μπροστά σε αμείλικτα διλήμματα, κάτι που νομοτελειακά θα συνέβαινε, και νομοτελειακά συνέβη.
@Η χρεοκοπία και η διολίσθηση στον πάτο για όσους δείκτες έχουν ανάκλαση στο ασφαλιστικό σύστημα.
Πριν μερικές μέρες, η εκπρόσωπος τύπου της Κυβέρνησης είπε ότι αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, το σύστημα θα καταρρεύσει πλήρως το 2018.
Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορεί να δίνει καμία σύνταξη, πέρα από ψίχουλα.
Μπορεί να καταλάβει κανείς ότι η επιδείνωση αυτή δεν ήταν αποτέλεσμα της υστέρησης ορισμένων μηνών. Το έλεγαν άλλωστε οι αριθμοί.
Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ανήγαγε σε αιτία πολέμου, ως αντιπολίτευση, τις περαιτέρω περικοπές συντάξεων, θέτοντάς τις εντός του «προστατευτικού κλοιού» των περίφημων κόκκινων γραμμών, που προσδιόρισαν σαν σύνθημα και πολιτική πρακτική τη δημόσια ζωή και το κοινωνικό πνεύμα επί μια τετραετία.
Με άλλα λόγια, σαν αντιπολίτευση εμφάνιζε τις περικοπές των συντάξεων σαν κάτι που ήταν δυνατόν να αποτραπεί. Ενώ δεν ήταν.
Αραγε, πίστευε ο ΣΥΡΙΖΑ πως ήταν; Σ' αυτή την περίπτωση, πολιτεύθηκε επιπόλαια και βλαπτικά, γιατί παρέσυρε την κοινωνία σε πλάνη η οποία δυσκόλεψε σε απαγορευτικό βαθμό την κυβερνητική προσπάθεια για διάσωση της χώρας.
Αραγε, ήξερε ότι δεν ήταν δυνατόν, εντούτοις διατεινόταν θορυβωδώς το αντίθετο; Στην περίπτωση αυτή, μιλάμε για πολιτική εξαπάτηση και για μπαγαμπόντικο πολιτικό ανταγωνισμό.
Δεν είναι, βέβαια, η μοναδική περίπτωση κατά την οποία μια αντιπολιτευτική δύναμη ζητούσε την ψήφο των πολιτών με δεσμεύσεις ανέφικτες. Ολοι ξέρουμε ότι αυτό υπήρξε κανόνας. Απέρρεε από τις προδιαγραφές της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας, σε επίπεδο κοινωνίας και κομμάτων, και ήταν ένας από τους παράγοντες της καταστροφής.
Αλλά είναι εντυπωσιακό ότι ενώ έχουμε εξωκείλει και είναι παντελώς αδύνατο να ανακάμψουμε αν δεν βρούμε απαντήσεις στα προβλήματά μας, εξακολουθούμε να σκηνοθετούμε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.
Μας συνέβη το εξής: Σταματήσαμε μεν να ζούμε υπενοικιάζοντας το μέλλον μας στον Μεφιστοφελή, γιατί αυτό ήταν αδύνατον, συνεχίσαμε όμως να ψωνίζουμε από τον πολιτικό Μεφιστοφελή, παριστάνοντας ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τι μας συμβαίνει και εγκλωβίζοντας την κοινωνία στη λογική αυτή.
Όταν ο Α σου κόβει τις συντάξεις και ο Β ορκίζεται ότι θα το αποφύγει, θα στραφείς υπέρ του Β. Όχι επειδή τον πιστεύεις απαραίτητα, αλλά θεωρείς ότι ο όρκος του σου δίνει μια ελπίδα.
Στο μεταξύ η ΝΔ ετοιμάζεται -που λέει ο λόγος- να εκλέξει αρχηγό. Το πράγμα παίζεται σε διαφορές ύφους και ιδεών, όμως καθοριστικό είναι το ερώτημα «ποιος μπορεί να νικήσει τον ΣΥΡΙΖΑ».
Αυτή είναι η πολιτική. Προϋποθέτει τη νίκη.
Εξακολουθεί, ωστόσο, να είναι κυρίαρχη η θεωρία ότι για να φτάσεις στη νίκη πρέπει να πολεμήσεις μηδενιστικά τον αντίπαλο. Να υποσχεθείς, να τον δαιμονοποιήσεις, να τον αποδομήσεις. Αρα και να υποσχεθείς ότι μπορείς να κάνεις άλλα από αυτά που κάνει.
Αρα, και να μην μειώσεις τις συντάξεις. Ενώ ξέρεις ότι θα τις μειώσεις.
Αρα, ακόμα και τώρα η εξαπάτηση είναι ανεκτή. Αρκεί, κατά τα λοιπά, να προβάλλεις ως «υγιής εξουσιαστική δύναμη».
Αυτό είχε νόημα παλιά, όπου η εξουσία μοίραζε αυτά που δεν υπήρχαν.
Τώρα, που δεν μπορεί, ποιο είναι το νόημα; Να πηγαίνουμε από απάτη σε απάτη ή να κάνουμε σωστά τη δουλειά;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:38:18]