Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 23:47      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μένουμε ή φεύγουμε;

Μένουμε ή φεύγουμε;



Η κρατούσα κατάσταση στη χώρα μας, δυστυχώς είναι τέτοια, ώστε να παράγονται σε ραγδαίο βαθμό ετησίως πολλά νέα μυαλά, μυαλά γεμάτα επιστημονική κατάρτιση και όρεξη για ζωή, μάθηση και όνειρα για το μέλλον, κι όμως να μένουν αδρανή, σε μια κατάσταση απραξίας και απογοήτευσης. Πολλές διαφορετικές σχολές επαγγελματικής κατάρτισης. Πολλά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και εξωτερικά εργαστήρια διεσπαρμένα σε όλη τη χώρα. Μια τεράστια ποικιλία ειδικοτήτων και τεχνών. Μια τέτοια μεγάλη γκάμα, σαφώς, -μαθηματικά μιλώντας- σημαίνει αύξηση πτυχιούχων σε περιορισμένες εν αντιθέσει θέσεις εργασίας. Κι εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Τι θα γίνει με όλα αυτά τα νέα παιδιά που έχουν αποφοιτήσει από τη σχολή της αρεσκείας τους και λόγω αρνητικών συγκυριών (οικονομικοπολιτικών κυρίως) «μένουν στον πάγο», περνώντας τα πιο δημιουργικά τους χρόνια στην αδράνεια ή κάνοντας πράγματα διαφορετικά απ' αυτά που επέλεξαν κάποτε συνειδητά; Να φύγουν μακριά κοιτάζοντας μια λύση στο εξωτερικό, σε κάποια χώρα με μεγαλύτερη οργάνωση στον τομέα απασχόλησής τους ή να παραμείνουν πίσω στην πατρίδα τους και να παλέψουν μέχρι τέλους; Δύσκολο να απαντήσει κάποιος αυτό το διλημματικό ερώτημα το οποίο, όμως, χρήζει μεγάλης προσοχής και σκέψης. Κακά τα ψέματα. Σε μια χώρα που η οικονομική ύφεση είναι αυξημένη σε τέτοιο βαθμό, η λύση της «ξενιτιάς» αποτελεί βάρος ακόμα και για το μέσο ελληνικό σπίτι και δεν είναι κάτι που πρέπει να γίνει απερίσκεπτα και με βιαστικό τρόπο. Η κατάσταση πια για τους νέους επιστήμονες μοιάζει με μια μεγάλη αρένα που εντός των τειχών της, οι μόνοι κανόνες που ισχύουν, είναι οι κανόνες της ζούγκλας. Μια άκρως ανταγωνιστική θέαση των πραγμάτων. Δεν λέω! Πάντα και σε κάθε κοινωνία υπήρξε η έννοια του ανταγωνισμού ή του συναγωνισμού, όμως σε μια τόσο τεχνοκρατική κοινωνία, σε μια κοινωνία που η ζήτηση είναι τόσο μεγάλη ενώ οι ευκαιρίες αρκετά περιορισμένες, τα πράγματα δεν φαίνονται απλά.
Οπότε το ερώτημα συνεχίζει να πλανάται. Μένουμε ή φεύγουμε; Κανείς δρόμος, ίσως, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα σε καμία περίπτωση και κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται με υπευθυνότητα και συλλογισμό των συνέπειών της. Το μόνο που σίγουρα φαίνεται να ισχύει είναι πως αυτός που καταπιάνεται με μεράκι και μόχθο με κάτι που αγαπά, στο τέλος του δρόμου πάντα ανταμείβεται. Αγχος, ανησυχίες και σκέψεις υπήρχαν και υπάρχουν για κάθε άνθρωπο πάντοτε και σε κάθε εποχή, σε άλλους λιγότερο σε άλλους περισσότερο. Το μόνο που απομένει είναι ορθολογική σκέψη των πραγμάτων, ώριμη αντιμετώπισή των και αισιοδοξία για το μέλλον παρά το γεγονός ότι η κατάσταση την οποία διανύουμε όλοι συλλήβδην είναι δυσχερής. Εξάλλου «τα αγαθά κόποις κτώνται»!



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:47:57]