Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 04:48      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στο εδώλιο, αλλά μόνο όταν πρέπει

Στο εδώλιο, αλλά μόνο όταν πρέπει



Θέμα κοινής λογικής είναι. Οταν κάποιος θεωρεί εαυτόν θιγόμενο από ένα δημοσίευμα, από μια ανάρτηση, ένα σχόλιο ή ρεπορτάζ στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο, η πρώτη εύλογη αντίδραση είναι ν' αποταθεί στην διεύθυνση του μέσου και να απαιτήσει άμεση αποκατάσταση της αλήθειας, εάν φυσικά πράγματι η αναφορά τον αδικεί.
Ωστόσο, στην Ελλάδα της δικομανίας, της άφρονης πολυνομίας και της ακρότητας, τα πράγματα συνήθως λειτουργούν αντίστροφα.
Πολλοί εξ όσων θεωρούν ότι συκοφαντήθηκαν ή αδικήθηκαν καταφεύγουν αυτομάτως στη δικαιοσύνη και με μηνύσεις ή αγωγές επιδιώκουν την ποινική τιμωρία ή την οικονομική εξόντωση συντακτών και επιχειρήσεων Τύπου.
Αποτέλεσμα, η πιθανή απειλή μιας αγωγής να λειτουργεί συχνά αυτολογοκριτικά για το μέσο και τον συντάκτη και να περιορίζει τις δημοσιογραφικές ελευθερίες. Ακόμα και το αρτιότερα στοιχειοθετημένο ρεπορτάζ, όπως είναι σήμερα δομημένο το περί Τύπου νομικό περιβάλλον, μπορεί να στείλει τον δημοσιογράφο στο εδώλιο, υποβάλλοντας τον σε μια πολύμηνη ή και πολύχρονη φυσική και ψυχική ταλαιπωρία.
Τέτοιες περιπτώσεις είναι αναρίθμητες -συχνές και στην Πάτρα- με ενάγοντες συνήθως πολιτικά πρόσωπα που πιστεύουν ότι μια αστική αγωγή ή μια μήνυση κατά ενός μέσου ενημέρωσης θα αμβλύνει την δημοσιογραφική κριτική σε βάρος τους, τουλάχιστον έως τον χρόνο της εκδίκασης.
Επιστρέφουμε στην κοινή λογική. Στις περισσότερες περιπτώσεις η όποια διαφορά - όπου αποδεδειγμένα προκύπτει- θα μπορούσε να λυθεί εξωδικαστικά. Το μέσο να αποκαθιστά την αλήθεια και να επανορθώνει και -πιστέψτε μας- η αναγνώριση πλάνης ή λάθους εκτίμησης εκ μέρους ενός μέσου ενημέρωσης και, άρα, η γρατζουνισμένη αξιοπιστία του είναι τιμωρία πολύ βαρύτερη από μια δικαστική απόφαση.
Υπ' αυτό το πρίσμα, το νομοσχέδιο που καταθέτει τις επόμενες μέρες ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος (καθηγητής Νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο) παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Το νομοσχέδιο για πρώτη φορά θεσμοθετεί την διαδικασία διόρθωσης από ένα μέσο ενημέρωσης όταν κάποιος πολίτης θεωρεί ότι συκοφαντήθηκε. Στην περίπτωση που το μέσο αρνηθεί ή επιμείνει στην βασιμότητα των αναφορών του, μόνο τότε θα δίνεται στον πολίτη η δυνατότητα να καταφύγει στη δικαιοσύνη, καταθέτοντας μήνυση ή αγωγή.
Η υποχρεωτική αναζήτηση εξωδικαστικής λύσης είναι βέβαιο ότι θα μειώσει θεαματικά τον αριθμό των υποθέσεων που φτάνουν σήμερα στα δικαστήρια.
Η αποσυμφόρηση της δικαιοσύνης είναι ένα όφελος, ένα άλλο είναι η άμεση, σε τρέχοντα χρόνο, δικαίωση του πολίτη αν πράγματι έχει πέσει θύμα δημοσιογραφικής αυθαιρεσίας.
Και ένα τρίτο όφελος είναι η εξοικονόμηση χιλιάδων εργατοωρών για διαδίκους, δικαστές, μάρτυρες και δικαστικούς υπαλλήλους.
Χρειάστηκε ένας καθηγητής Νομικής - γνωστός στην Πάτρα απ' τον ρόλο του ως μεσολαβητή στην εξέγερση στις Φυλακές Αγίου Στεφάνου το 1996- ώστε μια αυτονόητη πρόβλεψη, στηριγμένη στην κοινή λογική, ν' αποκτήσει νομική υπόσταση.
Και να μας θυμίσει ότι οι αίθουσες των δικαστηρίων δεν είναι το πρώτο αλλά το τελευταίο στάδιο επίλυσης μιας διαφοράς.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:48:43]