Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 01:50      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο δορυφόρος τον πιτσαδόρο

Ο δορυφόρος τον πιτσαδόρο



ΟΤΑΝ δημοσιεύθηκε η φωτογραφία του πνιγμένου νηπίου σε μια ακτή του Αιγαίου, με το πρόσωπο προς το χώμα, ακολούθησε ένας βαρύς, αλλά ψύχραιμος διάλογος αν είναι δεοντολογικά σκόπιμη η δημοσίευση τέτοιων εικόνων. Θυμόμαστε: Η συζήτηση περιέλαβε τις πτυχές ότι τέτοιες εικόνες προκαλούν αποτροπιασμό και ναι μεν μπορούν να προκαλέσουν ευαισθητοποίηση ευρείας κλίμακας, αλλά ο σκανδαλισμός που αποφέρουν είναι ακραίος, ενώ εγείρεται ένα ζήτημα σεβασμού απέναντι στον πόνο των συγγενών και τα ηθικά δικαιώματα που και μετά θάνατον συνοδεύουν και προστατεύουν έναν άνθρωπο και τη μνήμη του. Ιδιαίτερα όταν πέθανε υπό δραματικές συνθήκες που τον ξεπερνούσαν και που καθιστούσαν την προστασία της εικόνας του απολύτως αδύνατη και θλιβερά κενή νοήματος.
ΑΛΛΟΙ, πάλι, είπαν ότι οι γροθιές στη συνείδηση είναι ένα όπλο που πρέπει να χρησιμοποιείς, όταν τα άλλα δεν λειτουργούν και ότι είναι υποκρισία να θέλεις την αποστείρωσή σου από εικόνες θανάτου, όταν αυτές οι εικόνες είναι η αλήθεια της ζωής και το τεκμήριο της αδικίας σε βάρος των αδυνάτων.
ΕΠΙ της ουσίας, ήταν μια συζήτηση για σύγκρουση προτεραιοτήτων. Πάνω σε ωμό ζήτημα, αλλά με καλό σκοπό.
ΚΑΙ πράγματι επήλθε συγκλονισμός μεγάλος. Η φωτογραφία έκανε τον γύρο του κόσμου. Το κοινό έμεινε άφωνο. Το σοκ πυροδότησε μια πίεση προς τις κυβερνήσεις «να δράσουν». Προς στιγμήν δημιουργήθηκε μια πεποίθηση- και σε μας- ότι το άψυχο παιδάκι του Αιγαίου θα γινόταν, σαν μαριονέτα μιας πενθούσας, μαυροφερεμένης αλλά καλής Μοίρας, ένας ακούσιος ήρωας που θα έκανε την ιστορία να πάρει μια νέα τροπή.
ΑΛΛΑ οι πνιγμοί συνεχίστηκαν. Και πύκνωσαν. Και έγιναν καθημερινή πτυχή της δοκιμασίας των προσφύγων. Σχεδόν, ρουτίνα για τα ΜΜΕ, που είχαν πλέον εξαντλήσει χαρακτηρισμούς και επινοήσεις, λυρικά αποφθέγματα ή εκφράσεις φρίκης και αγανάκτησης. Και δεν είχαν και φωτογραφίες με άψυχα παιδιά, πρόσωπο προς το χαλίκι.
ΤΗΝ ευθύνη για την διαιώνιση του φαινομένου κατά κύριο λόγο την είχαν τα μποφόρ. Ω, μα ναι, τα μποφόρ. Ολον αυτόν τον καιρό επέμενε να φυσάει με σκληρούς ανατολικούς ανέμους, οι οποίοι, στα κανάλια ανάμεσα σε ακτές Τουρκίας και ελληνικών νησίδων, δεν ενδείκνυνται για βαρυφορτωμένα καρυδότσουφλα και ευκόλως ανατρέψιμα βαρκάκια. Οποιος πέσει στο νερό, μουσκεύει και δεν μπορεί να κολυμπήσει. Αν δεν ξέρει καν να επιπλέει, χάνει τη μάχη πριν δοθεί. Ισως προλαβαίνει να ακούσει φωνές και κλάματα, άλλων και δικά του. Μετά ακούει τους ήχους του νερού και τον βήχα του.
Η ΕΥΡΩΠΗ δεν ξέρει τι να κάνει με το ζήτημα. Δεν ακούει ήχους νερού. Τη βασανίζει, για λόγους πρακτικούς και πολιτικούς, το ερώτημα πώς θα κατανείμει τους μουσκεμένους μετανάστες. Το ερώτημα γιατί, παρ'όλον τον αποτροπιασμό που λέγαμε, δεν έχει αναπτύξει δυνάμεις στην επίμαχη ναυτική ζώνη, δεν το πιάνει κανείς. Σε εποχές που υπάρχουν δορυφόροι που καταγράφουν από το διάστημα πιτσαδόρους που χτυπάνε εξώπορτες, κάνοντας ντελίβερι, δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τι ρόλο παίζει ο καθένας σε βραχάκια και αμμουδιές πλάι στο κύμα. Πάνε κι έρχονται οι βάρκες και ο δορυφόρος τσεκάρει πιτσαδόρους.
ΟΥΤΕ βέβαια ασχολείται κανείς με το ερώτημα της ακατάσχετης προσφυγικής ροής και των απαρχών της. Τώρα η Συρία, παλιότερα το Αφγανιστάν, το Κουρδιστάν, αποτελούν άβατα, άδυτα και ιδιωτικές σφαίρες στα οποία η ΕΕ δεν παρεμβαίνει. Από αδυναμία ή διακριτικότητα ή και τα δύο. Σε κάθε περίπτωση, μπροστά στους πνιγμούς και στις τραγωδίες, αντιτάσσει παραλυσία, αμηχανία, χρονοτριβή και γελοία προσμέτρηση «πολιτικού κόστους» μπροστά σε ένα τιτάνιο ανθρωπιστικό, ηθικό, πολιτισμικών διαστάσεων ζήτημα.
ΤΙ να ζηλέψει κανείς από μια τέτοια Ευρώπη που αντιλαμβάνεται τον ρόλο της σε ψυχρό, και εργαστηριακά συναισθηματικό θεματοφύλακα εναρμονισμένων γαιοπολιτικών συμφερόντων και κανονισμών, που κατά τα άλλα φλυαρεί σε συνόδους αναμασώντας κοινοτυπίες που δεν μετασχηματίζονται σε δράση;
ΣΤΟ μεταξύ, εμείς: Εξοικειωμένοι, πλέον, με τη φρίκη, μείναμε στις καταδίκες, τους αφορισμούς, τον αποτροπιασμό. Αλλά η συνείδησή μας έχει αλλάξει κανάλι. Και στα κανάλια ανάμεσα σε ακτές και νησίδες, μπαταίρνουν οι βάρκες, βουλιάζουν κορμιά. Η δημοσίευση της φωτογραφίας που λέγαμε δεν υπηρέτησε αποτελεσματικά τη σκοπιμότητα για την οποία αποδεχθήκαμε την καταστρατήγηση της δεοντολογίας. Προκάλεσε, απλώς, βαριά, εκκωφαντική, πρόσκαιρη εντύπωση. Είναι και αυτό μια σκοπιμότητα σημαντική.
ΠΑΙΔΙ με το πρόσωπο προς το χώμα. Από ντροπή για τη θλιβερή θανή του ή για λογαριασμό μας; Αυτό δεν μπορεί να φωτογραφηθεί.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:50:02]