Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 00:01      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πρώτη κατοικία

Πρώτη κατοικία




Η Ελλάδα έχει μια ιδιαίτερη κουλτούρα στο ζήτημα της κατοικίας. Η παράδοση θέλει έναν έλληνα ολοκληρωμένο αν έχει το δικό του κεραμίδι, η δε "αποκατάσταση" των παιδιών, τον καιρό που τα πράγματα ήταν ευκολότερα, σήμαινε επαγγελματική τακτοποίηση, δημιουργία οικογένειας, τεκνοποίηση, και στέγαση, με μέριμνα του γονέα. (Η τεκνοποίηση, φυσικά, γίνεται μέσω του ζευγαριού. Οι γονείς δεν μπορούν τεχνικά να φροντίσουν και αυτό. Αν μπορούσαν θα το έκαναν. Περιορίζονται, επομένως, σε συστάσεις. Πυκνές, πυκνότατες).
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ήρθε να προστεθεί μια πολύχρονη πρακτική: Ο εύκολος, σε βαθμό επιπολαιότητας, τραπεζικός δανεισμός, στον οποίο προέβαινε το εγχώριο σύστημα, με σκοπό να αυξήσει το πελατολόγιο των τραπεζών, να ρίξει χρήμα στην αγορά, η δε συνολική κατάσταση να δημιουργεί μια εικόνα ευμάρειας, η οποία προκαλούσε χρηματοδότηση των τραπεζών από δανειστές- επενδυτές-ομολογιούχους, ενώ δημιουργούσε καριέρες για τα στελέχη και επέτρεπε να ρέει χρήμα, κάτι που έκανε καλό σε όλους.
Η συνθήκη αυτή "κλείδωσε" ως δεδομένη για τον ελληνικό κόσμο, όπως και άλλες. Αποτέλεσε μια ακόμα "σταθερά" στο πλέγμα των "αυτονόητων" με τα οποία μάθαμε να ζούμε ή παριστάνουμε ότι τα θεωρούμε αυτονόητα, με την ελπίδα ότι η πίστη μας αυτή θα αποτελέσει επαρκές μέσο πίεσης προς το πολιτικό προσωπικό και τις κυβερνήσεις. Η πίεση αυτή ασκείται και προς τον κόσμο της ενημέρωσης. Δεν είναι εύκολο να πηγαίνεις κόντρα στα ρεύματα αυτά.
Οι "σταθερές" περιλαμβάνουν, είπαμε, την υποχρέωση της διασφάλισης της πρώτης κατοικίας σαν ιερή υπόθεση. Φαίνεται ότι το σημείο αυτό θα αποτελέσει σοβαρό πεδίο τριβής στον άξονα κυβέρνησης- δανειστών- κοινωνίας- λοιπών πολιτικών εταίρων. Οι δανειστές πιέζουν για άρση προστασίας των οφειλετών. Οι τραπεζίτες δεν φάνηκε να συναινούν. Δεν έχει νόημα γι' αυτούς, είπαν, να μπουν σε διαδικασίες πλειστηριασμών και κατασχέσεων ακινήτων χωρίς δυνατότητα μεταπώλησης. Ισως θέλουν να βγουν από το κάδρο της ενοχοποίησης για μια επιμονή που ξυπνάει μνήμες μαυραγοριτισμού. Καθ' υπερβολήν, αλλά η ελληνική κουλτούρα, είπαμε, θεωρεί το προσωπικό κεραμίδι προθάλαμο της θεώσεως, και προορισμό του ανθρώπου επί της γης. Κοινωνιολογικά εξηγήσιμο. Οι έλληνες είναι αγρότες και όχι νομάδες. Ο αγρότης ριζώνει και με το σπίτι "ονοματίζει" τον τόπο και επιβάλλεται στον περίγυρο.
Κάποια στιγμή ψελλίστηκε η διέξοδος του έντιμου συμβιβασμού. Πάει να πει, να γίνει η διάκριση μεταξύ εκείνων που αντικειμενικά δεν δύνανται και εκείνων που θα μπορούσαν να το παλέψουν το ζήτημα της διευθέτησης των δανείων.
Φαίνεται ότι ούτε αυτό συζητείται, μολονότι ακούγεται λογικό. Συγχωρείστε μας για τη βλασφημία, αλλά εδώ πάει να θεμελιωθεί μια ανισότητα, μεταξύ πολιτών που θεώρησαν μεγάλο ρίσκο μια δανειοδότηση- δέσμευση σε βάθος δεκαετιών, γιατί κανείς δεν τους εγγυάτο ότι θα ήταν μια ζωή σε καλή επαγγελματική κατάσταση, και επέλεξαν το νοίκι, και των άλλων που πήραν το ρίσκο και τώρα απαιτούν μια πολιτική εγγύηση υπέρ τους, όταν η εγγύηση αυτή δεν βρίσκει το οικονομικό αντίκρισμα για να δοθεί.
Και ναι μεν οι εξώσεις οικογενειών χωρίς εισόδημα θα ήταν μια βάρβαρη επιλογή, και άχρηστη για τις τράπεζες, αλλά μέχρι ποιού σημείου είναι προστατεύσιμος και εκείνος που μπορεί να σηκώσει ενοικιοστάσιο και μια οικογενειακή αναδίπλωση;
Ολα αυτά, βέβαια, ακούγονται αιρετικά και βλάσφημα. Αν όμως η αντικοινωνική μεταχείριση των πολιτών είναι ελέγξιμη και αποφευκτέα, η άκριτη άρνηση υποχωρήσεων και παραχωρήσεων, δεν βοηθάει και πολύ. Πολύ περισσότερο, η υποκριτική στοίχιση πίσω από αδυνάτους και "αδυνάτους", όταν αυτή στοχεύει σε σύνταξη πολιτικών γραμματίων που εξαργυρώνονται εύκολα. Ψήφοι είναι, εύκολα δίνονται, με αντιπαροχή μιας δωρεάν φασαρίας.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:01:07]