Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 21:25      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οταν οι πνευματικοί δημιουργοί αυτοκτονούν

Οταν οι πνευματικοί δημιουργοί αυτοκτονούν



α' μέρος
Στην επιφυλλίδα μου που δημοσίευσε την 18η Οκτωβρίου η «Πελοπόννησος» και αναφέρομαι στο θαυμάσιο βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Κύριλλου Κωστόπουλου, τονίζω πως στο Β΄ Κεφάλαιό του, αναλύει θρησκευτικά, ψυχολογικά, ιστορικά, κοινωνικά, τα περί αυτοκτονίας. Αντιγράφω χαρακτηριστικά μέρη:
«Το πρόβλημα της αυτοκτονίας άρχισε να εμφανίζεται από τότε που ο μεταπτωτικός άνθρωπος πίστευσε ότι είναι κυρίαρχος της ζωής του και επομένως ημπορεί να δώση τέλος σ' αυτήν, όποτε αυτός το κρίνει επιβεβλημένο. Η αυτοκτονία ως πρόβλημα αντιμετωπίσθηκε και αντιμετωπίζεται από φιλοσόφους, κοινωνιολόγους, ηθικολόγους, ψυχαναλυτές και ψυχιάτρους, άλλοτε με την δέουσα προσοχή και άλλοτε επιπόλαια.
Υπέρμαχοι της αυτοκτονίας από τους αρχαίους Ελληνες ήταν οι Στωϊκοί, οι οποίοι θεωρούσαν την ζωή και τον θάνατο σαν πράγματα αδιάφορα για τον άνθρωπο. ''Ευλόγως τε φασιν εξάξειν εαυτόν του βίου τον σοφόν και υπέρ πατρίδος και υπέρ φίλων, καν εν σκληροτέρα γένηται αλγηδόνι ή πηρώσεσιν ή νόσοις ανιάτοις''. Αλλά και ο Ευριπίδης λέει: ''Συγνώσθ', όταν τις κρείσσον' ή φέρειν κακά πάθηι, ταλαίνης εξαπαλλάξαι ζόης''. Ο Ηγησίας ο Πεισιθάνατος, στωϊκός φιλόσοφος του Γ΄ αιώνα π.Χ., έλαβε την επωνυμία του από τη διδασκαλία του υπέρ της αυτοκτονίας.
Αντίθετα, στο σύνολό του ο αρχαίος κόσμος, Ελληνες, Ρωμαίοι, Εβραίοι, κ.ά. αποδοκιμάζουν την αυτοκτονία ως πράξη δειλίας. Ο Πλάτων, συμφωνώντας με τους Ορφικούς και τους Πυθαγορείους, λέγει: ''Μη θεμιτόν είναι εαυτόν βιάζεσθαι, εθέλειν δ' αν τω αποθνήσκοντι τον φιλόσοφον''. Μάλιστα ο Πλάτων ομιλεί για τις βαρύτατες ποινές που θα υποστή μετά τον θάνατο εκείνος, ο οποίος αυτοκτονεί. Αλλά και ο Αριστοτέλης αποδοκιμάζει την αυτοκτονία σαν πράξη έξω από τον ορθό λόγο και επισημαίνει ότι ο αυτοκτονών δεν βλάπτει άλλον παρά μόνον τον εαυτόν του».
Ο Αλμπέρ Καμύ, που αυτός και ο Μπέρτραν Ράσσελ, έχουν αναγνωσριστεί ως οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι του περασμένου αιώνα, γράφει στο φιλοσοφικό του δοκίμιο «Ο Μύθος του Σίσυφου»:
«Δεν υπάρχει παρά ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: Το πρόβλημα της αυτοκτονίας. Τη στιγμή που αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσεις, απαντάς στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα, εάν ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, εάν το πνεύμα διαιρείται σε εννιά ή δώδεκα κατηγορίες, ακολουθούν. Είναι παιχνίδια. Αρχικά πρέπει να απαντήσουμε»…
-«Αντιμετώπισαν πάντα την αυτοκτονία σαν ένα κοινωνικό φαινόμενο. Εδώ όμως τίθεται το θέμα της σχέσης που υπάρχει ανάμεσα στην ατομική σκέψη και την αυτοκτονία. Μια χειρονομία σαν κι αυτή ωριμάζει μέσα στη σιωπή της καρδιάς, με το ρυθμό που ωριμάζει ένα μεγάλο έργο. Ο ίδιος ο άνθρωπος το αγνοεί. Ενα βράδυ, κάνει την τελική χειρονομία»…
>«Μέσα σ' ένα σύμπαν στερημένο ξαφνικά από ψευδαισθήσεις και φώτα ο άνθρωπος νιώθει σαν ξένος. Σ' αυτή την εξορία τη στερημένη από τις αναμνήσεις μιας χαμένης πατρίδας ή από την ελπίδα μιας γης της επαγγελίας, δεν υπάρχει βοήθεια. Αυτή η απόσταση, του ανθρώπου από τη ζωή του, του ηθοποιού από το σκηνικό του, αποτελεί κυριολεκτικά το συναίσθημα του παράλογου. Κάθε υγιής άνθρωπος όταν σκέφτεται την αυτοκτονία, πρέπει να παραδεχτεί, χωρίς περισσότερες εξηγήσεις, πως αισθάνεται να υπάρχει ένας σταθερός σύνδεσμος ανάμεσα σ' αυτό το συναίσθημα και την έλξη προς το μηδέν».
>«Η σκέψη της αυτοκτονίας μου δίνει λοιπόν την ευκαιρία να θέσω το μοναδικό πρόβλημα που μ' ενδιαφέρει: Υπάρχει λογική που φτάνει ως τον θάνατο»…
Τρεις υπέροχοι πατρινοί πνευματικοί δημιουργοί, έφυγαν θεληματικά από τη ζωή αυτοκτονώντας: Ο Αντώνης Καλαμογδάρτης, ο Ανδρέας Ρηγόπουλος και ο Περικλής Γιαννόπουλος. Στο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου μου «Μορφές και Θέματα» με τον τίτλο «Τρεις Πατρινοί Αυτόχειρες», περιγράφω τη ζωή και το έργο και τον τραγικό εκούσιο θάνατό τους.
Ο Αντώνιος Καλαμογδάρτης, γιος του Ανδρέα Καλαμογδάρτη, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1810. Η οικογένεια του Καλαμογδάρτη, καταγόμενη από τη Δημητσάνα, είχε εγκατασταθεί στην Πάτρα, γύρω στις αρχές του 1600. Υπήρξε μια από τις πιο παλιές και πιο διακεκριμένες πατρινές οικογένειες. Οι πρώτοι Καλαμογδάρτες υπήρξαν επιτυχημένοι έμποροι και είχαν στην κυριότητά τους, μεγάλες εκτάσεις αμπελιών, στη θέση «χαλκώματα» της Πάτρας, εκεί που είναι τώρα το «Σκαγιοπούλειο». Επίσης, είχαν μεγάλες ιδιοκτησίες στα Βραχνέικα, που τότε ονομάζονταν «Καλαμογδαρτέικα». Ακόμα η αρχική ονομασία της πλατείας Γεωργίου, ήταν «Πλατεία Καλαμογδάρτη».
Υπηρέτησε πρόξενος της Γαλλίας, στο Λιβόρνο και στη Φλωρεντία. Υπηρέτησε στη Ζάκυνθο υποπρόξενος της Ελλάδας και τον έπαψαν τον Αύγουστο του 1856. Γύρισε στην Πάτρα, απογοητευμένος με αφόρητους από τους ρευματισμούς πόνους στα χέρια και στα πόδια και αυτοκτόνησε. Ηταν μόνο 46 χρόνων.
Δυστυχώς, το έργο του χάθηκε. Εγραψε ποιήματα σε απλή ελληνική και ιταλική γλώσσα. Το ψευδώνυμό του, ήταν «Ο Ερημίτης του Χαλκωματά». Στην Ιταλία τον έλεγαν, «IL BELLO GRECO» ( Ο ωραίος Ελληνας). Μετέφρασε πάμπολλα γαλλικά και ιταλικά ποιήματα, έργα του Λαμαρτίνου και ολόκληρη την «Κόλαση» του Δάντη. Ανέκδοτο στη Δημοτική μας Βιβλιοθήκη, βρίσκεται το υπέροχο ελεγείο, που έγραψε και απήγγειλε την 31η Αυγούστου 1836 στην κηδεία της Βικτωρίας Βενιζέλου Ρούφου. Ο Κ. Δημαράς στην Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, γράφει γι' αυτόν μόνο τα παρακάτω λόγια: «Ο Αντώνης Καλαμογδάρτης μοιάζει να δέχεται κι αυτός επαναστατικές επιδράσεις». Στην πολύτομη και πολύτιμη «Βασική Βιβλιοθήκη» ούτε καν που αναφέρεται και σε καμιάν ανθολογία, δεν βρήκα ποιήματά του.
Το 1956, στα 100 χρόνια από τον θάνατό του, ο ακούραστος Κώστας Τριανταφύλλου, οργάνωσε εκδηλώσεις και μίλησε γι' αυτόν και για το έργο του στην Πάτρα και στην Ηλεία.
Υστερα το όνομά του, το σκέπασε η σιωπή».




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [21:25:45]