Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 16:58      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θάνατος από μορταδέλα

Θάνατος από μορταδέλα



Τα αλλαντικά προκαλούν καρκίνο. Αυτό τουλάχιστον εντυπώθηκε στους καταναλωτές κόκκινου κρέατος και πληροφοριών, με βάση την ειδησεογραφία της περασμένης εβδομάδας. Η αποκάλυψη αυτή, που θορύβησε εντόνως την κοινωνία, ιδία δε τις νοικοκυρές, προέκυψε από επιστημονικούς φορείς του εξωτερικού. Εκαναν έρευνες και κατέληξαν σ' αυτό το συμπέρασμα.
Είμαστε λογικά όντα και κάθε πληροφορία φιλτράρεται από το διανοητικό μας σύστημα.
Σημαίνει αυτό ότι όποιος τρώει αλλαντικά, θα πάθει καρκίνο οπωσδήποτε;
Υπάρχουν άνθρωποι που έτρωγαν αλλαντικά, όμως παρ' όλα αυτά κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τα γεράματά τους;
Τι θα πει "τρώω αλλαντικά"; Αναγνωρίζεται μια κλίμακα ανάμεσα στο τρεις και στο τριαντατρείς φέτες ζαμπόν την εβδομάδα; Ή αυτά πάνε σαν τη στρυχνίνη, άρα με την πρώτη δαγκωνιά γίνεσαι μπλε, σταματάς να αναπνέεις και πεθαίνεις αφήνοντας ως τελευταίο σου χνάρι έναν μορφασμό τρόμου και πόνου;
Ας πούμε ότι κάποιος έτρωγε αλλαντικά και έπαθε καρκίνο. Ετρωγε όμως και ψαρικά από κονσέρβα. Επίσης, κατεψυγμένα λαχανικά. Κάπνιζε. Επινε καφέδες και ζούσε σε διαμέρισμα που έβλεπε σε δρόμο πυκνής κυκλοφορίας, με κάποια ρύπανση. Εμείς σταθερά ενοχοποιούμε το ζαμπόν για τον καρκίνο του;
Κάποιος άνθρωπος φτάνει τα ογδόντα. Του εκδηλώνεται καρκίνος. Ετρωγε και αλλαντικά. Χωρίς τα αλλαντικά, δεν θα το πάθαινε; Θα το πάθαινε αργότερα; Πόσο αργότερα;
Οι άνθρωποι από κάτι πεθαίνουν στο τέλος. Ή όχι; Αν κάποιος δεν τρώει ποτέ του αλλαντικά, μπορεί να είναι ήσυχος ως προς τον καρκίνο αυτής της προελεύσεως, ώστε να πάει από λοίμωξη, με την ησυχία του;
Ενας οργανισμός που δεν έχει γονιδιακή κατασκευή που να ευνοεί τον καρκίνο, θα τον πάθει οπωσδήποτε, τρώγοντας αλλαντικά; Ενας που έχει ευνοϊκή κατασκευή για καρκίνο, θα τον αποφύγει μη βάζοντας στο στόμα μορταδέλα;
Δεν μπορούμε να σας δώσουμε έγκυρη απάντηση σε τίποτε από όλα αυτά. Θυμόμαστε κάποιες παλιότερες αναλύσεις που έλεγαν ότι αυτές οι έρευνες εννοούν ότι όποιος τρώει την τάδε ουσία ή εκτίθεται στην δείνα κατάσταση, αυξάνει τις πιθανότητές του να προσβληθεί από μια νόσο. Κανείς δεν εγγυάται τίποτε σε κανέναν. Απλώς σου συνιστάται να μην παίζεις άσχημα με τις πιθανότητες.
Στο σκέλος των αλλαντικών, ας πούμε: Δεν ξέρουμε τον βαθμό ενοχής του σαλαμιού. Ξέρουμε όμως ότι καλό είναι τα γεύματά μας να αποτελούνται από όσο γίνεται περισσότερες φρέσκιες τροφές, όχι παχυντικές και όχι τηγανητές. Και πάλι δεν είναι βέβαιο ότι θα φτάσεις μέχρι τα 120 σε καλή κατάσταση, για να πεθάνεις κοτσονάτος. Αλλά, από την άλλη, γιατί να πηγαίνεις γυρεύοντας;
Ο κόσμος γύρω μας, στο μεταξύ, είναι γεμάτος από κόσμο που έφτασε τα 70 του τρώγοντας πού και πού κάποια φέτα γαλοπούλας, και συνεχίζει να το κάνει.
Σε κάθε περίπτωση, δεν μάθαμε κάτι που δεν ξέραμε: Από τη στιγμή που οι άνθρωποι αναγκάζονται ή επιλέγουν να ζουν σε αστικές κοινότητες, η τροφή δεν είναι εύκολο να φτάνει στο πιάτο τους ακατέργαστη και εντελώς φυσική. Δεύτερον, μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς ζαμπόν. Μπορεί και χωρίς τσιγάρο, βέβαια. Και χωρίς οινόπνευμα. Και χωρίς σοκολατάκια. Και χωρίς μπισκότα με συντηρητικά. Αλλά αν του αφαιρέσεις όλα αυτά και όλα τα λοιπά, μπορεί να πάει από την πολλή τελειότητα. Η γαστρονομική σκανταλιά εξισορροπεί την πίεση της καθημερινότητας, γιατί ξυπνάει βιώματα στοργής, από την παιδική ηλικία, η οποία είχε σαν κύριο γνώρισμα το μάσημα τροφής που προκαλούσε άμεση ευχαρίστηση χωρίς να βάζει δύσκολα στον ουρανίσκο. Πατάτα, σουβλάκι, σοκολάτα.
Κάποιες τροφές προκαλούν καρκίνο. Αλλά και να μην τις τρως, κάτι σου προκαλεί. Ο φόβος των δημοσιογραφικών τίτλων, επίσης, είναι βλαπτικός. Αλλά και η έλλειψη αυτού του φόβου, πάλι έχει συνέπειες.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:58:29]